ห้องทำงานส่วนตัว

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะทำงานสั่นระริกด้วยข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉาน บ่งบอกถึงความพินาศที่กำลังคืบคลานเข้ามาในอาณาจักรใต้ดินของผม ลูกน้องคนสนิทรายงานเข้ามาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกผ่านเครื่องมือสื่อสารว่าระบบเซิร์ฟเวอร์หลักกำลังถูกเจาะ และบัญชีลับทั้งหมดกำลังถูกถ่ายโอนออกไปยังภายนอก แต่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบงันและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชั้นดีแห่งนี้ ผมกลับไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย รวินท์คนนี้ไม่เคยปล่อยให้ความผิดพลาดเล็กน้อยมาสั่นคลอนบัลลังก์ที่ผมสร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและคราบเลือด ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ระบบถูกเจาะ... แต่อยู่ที่ว่า 'ใคร' เป็นคนเปิดช่องทางให้มันเกิดขึ้นต่างหาก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามมารยาท ก่อนที่ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปของพิมพ์ชนกจะก้าวเข้ามาด้วยความมั่นใจ แม้ดวงตาคู่สวยจะฉายแววความระแวดระวงอยู่ลึกๆ เธอยังคงเชิดหน้าขึ้นด้วยศักดิ์ศรีที่ผมมักจะนึกหมั่นไส้อยากจะปู้ยี่ปู้ยำให้แหลกคามืออยู่เสมอ "คุณรวินท์เรียกฉันมาดึกดื่นแบบนี้ มีเรื่องเร่งด่วนอะไรรึเปล่าคะ... หรือว่าบัญชีที่ฉันตรวจสอบมันไปสะกิดต่อมความลับอะไรของคุณเข้า" พิมพ์ชนกเปิดฉากทันที น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความท้าทาย ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที ผมเพียงแต่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับให้ใบหน้าคมคายของผมดูดุดันและลึกลับจนน่าอันตราย สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงตั้งแต่ปลายเท้าจรดใบหน้าหวานที่ตอนนี้กำลังเม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่ยอมแพ้ "นั่งลงสิครับ คุณพิมพ์ชนก" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นิ่งสงบ แต่ทรงพลังพอกที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดลงจนเยือกเย็น "เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว... เกี่ยวกับขอบเขตการทำงานของคุณ... และเกี่ยวกับความสะเพร่าที่คุณจงใจสร้างขึ้น" พิมพ์ชนกขมวดคิ้วมุ่น เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ระยะห่างระหว่างเราไม่ได้ไกลกันนัก กลิ่นกายหอมละมุนเย้ายวนใจของเธอโชว์หรี่เข้ามาปะปนกับกลิ่นนิโคติน สร้างความปั่นป่วนในAuraรอบตัวผมอย่างประหลาด "ฉันทำงานตรงไปตรงมาตามจรรยาบรรณของผู้ตรวจสอบบัญชีนิติเวช ไม่มีคำว่าสะเพร่า และไม่มีคำว่าจงใจสร้างปัญหาให้ใครทั้งสิ้นค่ะ" เธอยืนยันเสียงแข็ง แววตาแข็งกร้าวไม่ยอมหลบสายตาผมแม้แต่น้อย ผมหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดร่างบางที่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างรวดเร็ว จนพิมพ์ชนกต้องผุกถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่พนักโซฟาได้กักขังเธอไว้จนมุมเรียบร้อยแล้ว ผมโน้มตัวลงไป ใช้มือหนาข้างหนึ่งยันพนักโซฟาไว้เหนือศีรษะของเธอ กักกันเธอไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าของเราห่างกันเพียงไม่กี่คืบ จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับแก้ว N2 ของเธอ "ตรงไปตรงมาอย่างนั้นเหรอครับ..." ผมกระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหูของเธอ จงใจผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวรดรดต้นคอระหงจนร่างบางสะท้านเฮือก "แล้วการที่ไฟล์ข้อมูลลับระดับเอสของคาสิโนถูกดึงออกไปในเวลาไล่เลี่ยกับที่คุณขอเข้าถึงฐานข้อมูลหลักเมื่อช่วงเย็นล่ะครับ... คุณจะอธิบายว่ามันคือความบังเอิญอย่างนั้นเหรอ" พิมพ์ชนกเบิกตากว้าง สีหน้าเปลี่ยนสีไปชั่วขณะ ความตกใจฉายชัดขึ้นมาในแววตา แต่เธอก็ยังพยายามรวบรวมสติแล้วเถียงกลับทันควัน "คุณกำลังปรักปรำฉัน! ฉันไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นแน่..." "ชูส์..." ผมยกนิ้วเรียวยาวขึ้นแตะริมฝีปากอิ่มสวยที่กำลังขยับเถียง สัมผัสความนุ่มหยุ่นและความร้อนรุ่มจากเรียวปากของเธอทำให้สติผมกระเจิงไปชั่วขณะ "ผมยังพูดไม่จบครับ... คุณพิมพ์" รุกคืบทางจิตวิทยาเริ่มต้นขึ้นแล้ว ผมไม่สนหรอว่าใครเป็นคนขโมยข้อมูล เพราะผมรู้ดีว่าเบื้องหลังมีเงาของใครบางคนอย่าง 'กวินทร์' คู่ปรับตัวฉกาจของผมชักใยอยู่ แต่สิ่งที่ผมต้องการในตอนนี้ คือการหักดิบความหยิ่งผยองของผู้หญิงตรงหน้า ให้เธอยอมจำนนต่ออำนาจและเสน่หาของผมแต่โดยดี มือหนาอีกข้างที่ว่าง เลื่อนลงมาจับคางสลวยของเธอให้เงີยหน้าขึ้นรับสัมผัส บังคับให้เธอมองลึกเข้ามาในดวงตาของผม ดวงตาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความปรารถนาดิบเถื่อนและแรงดึงดูดอันตราย "คุณเก่งมากนะ พิมพ์ชนก... กล้าต่อกรกับผม กล้าท้าทายอำนาจที่คนอื่นต่างพากันหวาดกลัว" ผมใช้นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากอิ่มอย่างถือวิสาสะ รsวบรวมแรงกดดันทางกายภาพและจิตวิทยาเข้าด้วยกัน "แต่คุณประเมินความอดทนของผมต่ำเกินไป..." "ปล่อยนะ..." เธอพยายามเบือนหน้าหนีและปัดป้องมือผม แต่นั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกกระหายความดื้อรั้นของเธอมากขึ้น แรงขัดขืนของเธอมันช่างหวานหอมและท้าทายสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวผมเสียเหลือเกิน ผมไม่รอให้เธอได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ อีกต่อไป โน้มใบหน้าลงไปประกบจูบปิดริมฝีปากที่กำลังอ้าเถียงทันที จูบครั้งนี้ไม่ใช่ความนุ่มนวล แต่เป็นการรุกราน ดุดัน และเรียกร้อง เพื่อประกาศิตความเป็นเจ้าI-และความเหนือกว่าอย่างไร้ข้อกังขา พิมพ์ชนกครางประท้วงในลำคอ มือเล็กระดมทุบตีลงบนอกแกร่งของผมเพื่อระบายความโกรธและตื่นตระหนก แต่แรงแค่นั้นรึจะสู้แรงของเสือร้ายอย่างผมได้ ผมรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มือหนาอีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างระหว่างเราหลงเหลืออีกต่อไป รสจูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนเริ่มเปลี่ยนความโกรธเกรี้ยวให้กลายเป็นความวาบหวาม ร่างกายของเธอที่เคยเกร็งขืนค่อยๆ อ่อนระทวยลงภายใต้สัมผัสอันชำนาญและดุดันของผม ริมฝีปากนุ่มเปิดรับความวาบหวามที่ผมมอบให้โดยไม่รู้ตัว เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของเธอดังก้องอยู่ในความเงียบของห้องทำงานส่วนตัว ผมผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกราบมองใบหน้าที่ตอนนี้แดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อจากรสจูบ และดวงตาฉ่ำน้ำที่เต็มไปด้วยความสับสนและแรงเสน่หาที่เธอพยายามปฏิเสธ "จำไว้นะครับ..." ผมกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจร้อนรดรดแก้มเนียน "ไม่มีใครในที่นี้ช่วยคุณได้... และคุณเป็นของผมตั้งแต่วินาทีที่คุณก้าวเข้ามาในตึกนี้แล้ว" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและอบอวลไปด้วยความเร่าร้อนจนแทบหลอมละลาย เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของผมก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์สายตรงจากห้องควบคุมความปลอดภัยชั้นใต้ดิน ผมละสายตาจากพิมพ์ชนกอย่างไม่เต็มใจนัก เอื้อมมือไปกดรับสายโดยไม่ละมือจากการกักขังร่างบางไว้ "มีอะไร" ผมถามเสียงเข้ม "นายครับ... คือ..." เสียงลูกน้องปลายสายสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองถูกแฮกจากข้างใน... และ... และมีคนกำลังส่งพิกัดตำแหน่งห้องทำงานของคุณให้บุคคลภายนอกครับ!" หัวใจของผมกระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาที... ไม่ใช่เพราะความตกใจ แต่เป็นเพราะความตระหนักได้ว่า มี 'หนอนบ่อนไส้' ระดับสูงที่อยู่ใกล้ตัวมากกว่าที่คิด พิมพ์ชนกชะงักกึก สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความวาบหวามเป็นความตกตะลึงอย่างแท้จริง เมื่อได้ยินประโยคสนทนานั้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวังวนเสน่หานี้ด้วยกันนะครับ ภูริศร์