กอบกู้สิ่งที่เหลืออยู่

“ขยับไปทางซ้ายอีกนิดครับรินรดา อย่าให้รากแก้วที่ช้ำนั่นกระแทกกับก้อนหินเด็ดขาด!” เสียงของอาหลางตวาดลั่นท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย น้ำโคลนสีเข้มกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าของรินรดาจนมองแทบไม่เห็นเค้าเดิม มือของเธอสั่นเทาจากการออกแรงขุดดินที่อัดแน่นไปด้วยหินและเศษกิ่งไม้จากดินถล่มเมื่อคืนนี้ ทว่าสายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่รากไม้สีซีดจางของ ‘ชาหอมหมื่นลี้’ พันธุ์เก่าแก่ที่กำลังจะขาดใจ “ฉันรู้แล้ว... ฉันกำลังพยายามอยู่!” รินรดากัดฟันตอบ น้ำเสียงของเธอแหบแห้ง แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น มือที่ไร้ถุงมือของเธอจมลงไปในโคลนลึก เธอค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเศษดินออกจากรากที่บอบบางอย่างทะนุถนอมราวกับกำลังสัมผัสแก้วที่พร้อมจะแตกสลาย อาหลางชะงักไปครู่หนึ่ง เขาละมือจากโคนต้นไม้ใหญ่ที่ขวางทางอยู่ หันมามองหญิงสาวที่เปียกปอนไปทั้งตัว ความแววตาของเขาที่เคยสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำลึก บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยเผยออกมา “ริน... ถ้าเราดึงมันขึ้นมาตอนนี้ โอกาสรอดมีแค่สามส่วนจากสิบนะครับ” เขาพูดเบาลง แต่หนักแน่น “คุณแน่ใจนะว่าจะเสี่ยง? ถ้าต้นนี้ตายไป... ความทรงจำของไร่นี้เกือบครึ่งหนึ่งจะหายไปตลอดกาล” รินรดาหยุดชะงัก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะขยับยิ้มบางๆ ท่ามกลางความหม่นหมองของพายุ “อาหลาง ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย โอกาสรอดคือศูนย์ค่ะ... อ้อ ขอโทษที ผมหมายถึง ศูนย์ครับ” เธอแก้คำพูดตัวเองด้วยความประหม่าเล็กน้อย แต่อาหลางกลับหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมา ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บและการต่อสู้กับธรรมชาติ “นั่นสินะครับ ชีวิตก็เหมือนชาพันธุ์นี้แหละครับ ถ้าเราไม่รอเวลาที่เหมาะสม หรือไม่รู้วิธีการประคับประคองที่ถูกต้อง ความหอมที่สั่งสมมานับร้อยปีก็คงเป็นได้เพียงลมแล้ง” เขาขยับเข้ามาใกล้ ยื่นมือที่หยาบกร้านจากการทำงานมาวางทับมือของรินรดาที่กำลังประคองรากไม้ “พร้อมไหมครับ? เราต้องยกมันขึ้นพร้อมกันนะ นับหนึ่งถึงสาม” แรงกดดันจากฝ่ามือของอาหลางส่งผ่านความอบอุ่นมายังร่างกายของเธอ รินรดาสูดลมหายใจลึก กลิ่นไอของดินหลังฝนผสมกับกลิ่นชาอ่อนๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ในบรรยากาศช่วยปลอบประโลมความวิตกกังวลในใจของเธอได้เป็นอย่างดี “หนึ่ง... สอง... สาม!” แรงกระชากเบาๆ แต่เปี่ยมด้วยจังหวะที่ประสานกัน ต้นชาหอมหมื่นลี้ถูกยกขึ้นจากหลุมโคลนอย่างนุ่มนวล รากแก้วที่เคยดูเหมือนจะเน่าเสียยังคงยึดเกาะกับก้อนดินเก่าไว้ได้มั่นคง รินรดารีบนำผ้าห่มสมุนไพรที่เตรียมไว้มาห่อหุ้มทันที “เราทำได้แล้ว!” เธอร้องออกมาด้วยความดีใจ แต่ทว่า ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะถอยห่างจากหลุมดินนั้นเอง เสียงดินถล่มครืนใหญ่ก็ดังขึ้นจากเบื้องบนยอดเขาเมฆาคล้อย แรงสั่นสะเทือนทำให้ทั้งสองเซถลาไปคนละทาง รินรดาคว้าแขนของอาหลางไว้แน่น แต่ความโชคร้ายยังไม่หมดแค่นั้น เมื่อแสงไฟฉายจากใครบางคนที่ไม่คุ้นตาปรากฏขึ้นจากทางเดินลับในม่านหมอก เงาร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทเดินฝ่าสายฝนเข้ามาหยุดอยู่ที่ปากทางไร่ แสงจากไฟฉายส่องกระทบใบหน้าของชายแปลกหน้าที่ดูเคร่งขรึมและมีแผลเป็นลากยาวที่แก้มซ้าย เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่ยังมีกลุ่มคนอีกสี่ห้าคนยืนล้อมรอบตัวเขาไว้เหมือนองครักษ์ “อาหลาง... แกซ่อนมันไว้ที่ไหน?” ชายแปลกหน้าเอ่ยถาม เสียงของเขาเย็นเยียบจนความร้อนที่อยู่ในตัวรินรดามลายหายไปในพริบตา อาหลางปล่อยมือจากต้นชาที่ถืออยู่ แววตาของเขากลับมาแข็งกร้าวราวกับนักรบที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับศัตรู “ที่นี่ไม่มีอะไรให้เจ้าทั้งนั้น กลับไปเสียก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน” “ไร่นี้ไม่ได้เป็นของแกคนเดียวอีกต่อไปแล้ว” ชายคนนั้นแค่นยิ้ม พร้อมกับหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากันน้ำ “ศาลสั่งเพิกถอนสิทธิ์การดูแลไร่ชาหอมหมื่นลี้ตั้งแต่วินาทีนี้... และพวกเรามาเพื่อ ‘ยึด’ ทุกอย่างกลับคืน” รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น เธอหันไปมองอาหลางที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น สิ่งที่เขาปกป้องมาตลอดชีวิตกำลังจะหลุดมือไปในเสี้ยววินาที และสิ่งที่ทำให้เธอหนาวสั่นไปถึงกระดูกดำ ไม่ใช่เพราะสายฝนที่กำลังตกหนัก แต่เป็นแววตาของชายแปลกหน้าที่มองมาที่เธอ... เหมือนเขาจ้องมองเธอมานานแสนนาน ก่อนที่เขาจะเอ่ยชื่อเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ความจริงทุกอย่างพังทลาย “ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะ... คุณหนูรินรดา... ในวันที่คุณหมดที่ไปแล้วจริงๆ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหยาดฝนไปกับผมนะครับ ใบชาหอมหมื่นลี้