น้ำตาและกำลังใจ

"ถ้าคุณมาเพื่อจะซ้ำเติมกัน ก็เชิญพูดออกมาให้จบเถอะครับ... เพราะตอนนี้ในใจผมมันไม่มีที่ว่างเหลือให้ความพ่ายแพ้ของใครอีกแล้ว" อาหลางเอ่ยขึ้นทันทีที่ชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาในโถงไร่ชา บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นเยียบ ต่างจากกลิ่นหอมของชาอูหลงที่เขากำลังคั่วอย่างประณีต มือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักกำด้ามพายไม้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รินรดานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ที่มุมห้อง ใบหน้าของเธอซีดเผือด แววตาที่เคยสดใสยามมองยอดอ่อนชาบัดนี้หม่นแสงลงราวกับคนสิ้นไร้หนทาง เธอไม่ได้สู้หน้าผู้มาเยือน แต่ก้มมองมือตัวเองที่สั่นเทาอยู่บนตัก "ผมไม่ได้มาเพื่อซ้ำเติมรินรดา" ชายคนนั้นกล่าวพลางวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระดาษกระทบเนื้อไม้ดังสนั่นในความเงียบ "ผมแค่มาบอกว่า... เวลาที่คุณขอไว้หมดลงแล้ว ถึงเวลาที่ต้องยอมรับความจริงสักที ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ" รินรดาสะอื้นเบาๆ เสียงนั้นแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงฟืนในเตาหลั่ง "ที่ของฉัน... ฉันเองก็ยังหาไม่เจอเลยค่ะ" เธอชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อรู้ตัวว่าเผลอแทนตัวเองด้วยสรรพนามที่ไม่เหมาะสม แต่ในวินาทีที่หัวใจแหลกสลาย กฎเกณฑ์ทางสังคมดูเป็นเรื่องไร้ความหมายสิ้นดี อาหลางวางพายในมือลง เขาก้าวออกมาขวางหน้าชายชุดสูทคนนั้นไว้ แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นแววตาของพยัคฆ์ที่ปกป้องอาณาเขตที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิต "คุณมองว่าที่นี่คือสินทรัพย์ แต่คุณไม่เคยมองเห็นชีวิตที่งอกงามอยู่ในดินนี้เลยใช่ไหมครับ? รินรดาไม่ใช่คนที่คุณจะมาสั่งให้ไปหรือมาได้ตามใจชอบ เพราะต่อให้โลกภายนอกจะมองว่าเธอไร้ค่า แต่สำหรับยอดเขาเมฆาคล้อย... เธอคือส่วนหนึ่งของลมหายใจที่นี่" ชายชุดสูทหัวเราะในลำคอพลางปรายตามองรินรดาด้วยสายตาเวทนา "งั้นก็เชิญใช้ชีวิตอยู่กับใบไม้แห้งๆ นี่ต่อไปเถอะครับ หวังว่าพวกมันจะเลี้ยงคุณได้... เมื่อถึงเวลาที่ธนาคารมายึดที่นี่จริงๆ" เขาก้าวจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับหัวใจ รินรดาทรุดตัวลงกับพื้น กอดเข่าแน่น น้ำตาหยดลงบนพื้นไม้จนเกิดรอยด่าง "ฉันไม่เหลืออะไรแล้วอาหลาง... พ่อจากไปแล้ว งานที่ฉันเคยรักก็ทอดทิ้งฉัน แม้แต่ที่นี่... ที่ที่ฉันคิดว่าปลอดภัยที่สุด เขาก็กำลังจะเอามันไปจากฉัน" อาหลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขาไม่แตะต้องตัวเธอ แต่เลือกที่จะนั่งห่างออกไปเพียงหนึ่งคืบ ระยะห่างที่แสดงถึงความเคารพแต่ก็อบอุ่นเพียงพอที่จะรับรู้ถึงการมีอยู่ เขาหยิบใบชาแห้งกำหนึ่งขึ้นมา คลึงมันเบาๆ ให้กลิ่นหอมอ่อนๆ ฟุ้งกระจายออกมา "รู้ไหมครับ... ทำไมยอดชาที่นี่ถึงมีรสชาติขมนำในครั้งแรกที่ดื่ม?" เขาถามเสียงนุ่ม รินรดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ "เพราะมันผ่านความร้อนจากการคั่วที่รุนแรง เพื่อเปลี่ยนใบไม้ที่ไร้ราคาให้กลายเป็นสิ่งที่ผู้คนโหยหา... รินรดาครับ ชีวิตคนเราก็เหมือนชา ถ้าไม่ผ่านความร้อน ไม่ผ่านความขมขื่น ก็จะไม่มีวันได้สัมผัสรสหวานที่ซ่อนอยู่ปลายลิ้น" เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ก่อนจะยื่นชาถ้วยเล็กที่เพิ่งชงเสร็จให้ "ดื่มเสียหน่อยนะครับ ชาตัวนี้ผมคั่วด้วยมือตัวเอง เป็นสูตรที่ปู่เคยบอกว่าสำหรับวันที่มีน้ำตา... เพราะรสชาติของความอดทน มักจะหอมละมุนกว่าความสุขที่ได้มาง่ายๆ เสมอ" รินรดารับถ้วยชามาประคองไว้ ความอบอุ่นจากเซรามิกซึมผ่านนิ้วมือเข้าไปถึงหัวใจ เธอจิบมันช้าๆ รสชาติขมปร่าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความหวานละมุนที่ปลายลิ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ความอ่อนล้าที่แบกไว้ดูเหมือนจะเบาบางลงเพียงเสี้ยววินาที "คุณยังเชื่อไหมคะ... ว่าฉันจะรอดไปจากเรื่องนี้ได้?" เธอถามพลางมองสบตาเขา อาหลางยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกว่าโลกที่พังทลายยังสามารถประกอบขึ้นใหม่ได้ "ผมอยู่ที่นี่มาตลอดครับ และผมก็จะอยู่ตรงนี้ต่อไป ตราบใดที่คุณยังไม่ปล่อยมือจากไร่ชาแห่งนี้... เราจะสู้ไปด้วยกัน" ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังจะเอ่ยคำขอบคุณ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วงจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงของชายแปลกหน้าที่ตะโกนก้องผ่านพายุฝนที่เริ่มตั้งเค้า "รินรดา! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธอยังอยู่ในนั้น... เอกสารสัญญาฉบับสุดท้ายที่พ่อเธอทิ้งไว้ก่อนตาย มันไม่ได้มีแค่เรื่องไร่ชา แต่มันยังมีสิ่งที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... คนที่เธอเชื่อใจที่สุด คือคนที่หักหลังเธอมาโดยตลอด!" รินรดาเบิกตากว้าง หันไปมองอาหลางที่นิ่งค้างไปในทันที แววตาของอาหลางที่เคยอบอุ่นกลับดูสั่นไหวและมีความลับบางอย่างที่เขาไม่เคยเผยออกมา ใบชาหอมหมื่นลี้ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตรินรดาด้วยกันนะครับ