มหันตภัยลมฝน

“เก็บของให้หมด อย่ามัวแต่ยืนอึ้ง! หน้าจอที่ว่านั่นจะช่างหัวมันก่อน ฝนจะถล่มยอดเขาแล้ว!” เสียงของอาหลางตวาดลั่นท่ามกลางความเงียบงันที่ผิดปกติ กลิ่นดินแห้งผากที่เคยอบอวลถูกแทนที่ด้วยกลิ่นชื้นของโอโซนที่รุนแรงจนน่าเวียนหัว รินรดายืนตัวแข็งค้าง สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโฮโลแกรมสีจางที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศหลังจากเธอแตะป้ายชื่อไม้เก่าแก่ในห้องเก็บของของคุณปู่ ข้อความที่ว่า *‘คุณปู่ (สายที่เสียชีวิตไปแล้ว)’* ยังคงกะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเธอ “อาหลาง... แต่นี่มัน... ชื่อของคุณปู่จริงๆ นะ” รินรดาพึมพำ มือที่สั่นเทาพยายามจะเอื้อมไปแตะตัวอักษรเหล่านั้นอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะสัมผัส แสงสีฟ้าก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงฟ้าผ่าสนั่นหวั่นไหวที่ทำให้บ้านไม้ทั้งหลังสั่นสะเทือนเหมือนจะถล่มลงมา “หนี! ลงไปที่ห้องเก็บชาใต้ดินเดี๋ยวนี้!” อาหลางไม่รอคำตอบ เขาคว้าข้อมือรินรดาแล้วลากเธอออกมาจากห้องเก็บของ ลมกรรโชกแรงปะทะเข้ากับใบหน้าของทั้งคู่จนลืมตาแทบไม่ขึ้น ท้องฟ้าที่ควรจะเป็นสีครามยามเย็นบัดนี้กลับกลายเป็นสีม่วงเข้มอมดำดุจหมึกที่ถูกเทกระจาดลงบนผืนผ้าใบ พายุที่รุนแรงที่สุดในรอบทศวรรษกำลังแผ่ขยายอาณาเขตเหนือยอดเขาเมฆาคล้อย ข้างนอกนั่น ต้นชาสายพันธุ์หายากที่เธอเฝ้าฟูมฟักมานับเดือนกำลังถูกพายุฟาดฟัน ใบชาอ่อนๆ ถูกลมกระชากหลุดจากกิ่งก้านปลิวว่อนไปในอากาศเหมือนเศษกระดาษ รินรดามองดูด้วยหัวใจที่บีบรัด เธอเห็นต้นชาต้นโปรดที่เธอเคยตั้งชื่อให้มันค่อยๆ โอนเอนและหักโค่นลงอย่างไม่มีทางสู้ “อย่าไปมอง!” อาหลางตะคอกพลางดันตัวเธอให้หลบเข้าไปในอุโมงค์ใต้ดินที่เป็นห้องเก็บชาบ่มเก่าแก่ “ใจเย็นๆ รินรดา ชีวิตสำคัญกว่าใบชา พวกมันเป็นแค่พืช แต่เธอน่ะเป็นคน!” เมื่อประตูไม้หนาหนักถูกปิดสนิทและลงกลอนแน่นหนา เสียงพายุก็ถูกทอนลงเหลือเพียงเสียงครวญครางอู้อี้จากภายนอก ภายในห้องนี้มีเพียงกลิ่นหอมละมุนของชาผู่เอ๋อร์ปีลึกที่อบอวลไปทั่ว มันเป็นกลิ่นที่เคยทำให้เธอสงบเสมอ แต่วันนี้ กลิ่นนั้นกลับทำให้เธอนึกถึงความลับที่เพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อครู่ “คุณปู่เสียไปแล้วตั้งหลายปี...” รินรดานั่งลงบนพื้นดินที่เย็นเฉียบ พยายามปรับลมหายใจ “อาหลาง... ทำไมระบบแจ้งเตือนของบ้านหลังนี้ถึงยังขึ้นชื่อว่าคุณปู่เป็นคนใช้งานอยู่ล่ะ? หรือว่าเขายัง...” อาหลางนิ่งเงียบ แสงจากตะเกียงน้ำมันสั่นไหวตามแรงสะเทือนจากเบื้องบน เขาหันหลังให้เธอ มือหยาบกร้านหยิบกาน้ำชาขึ้นมาล้างด้วยท่าทางเชื่องช้า แต่มือที่สั่นเล็กน้อยนั้นไม่อาจหลบพ้นสายตาของรินรดาไปได้ “คนเราบางครั้งก็จากไปแค่ร่างกายครับรินรดา” เขาพูดเสียงแหบพร่า “แต่สิ่งที่ทิ้งไว้... ระบบที่เธอเห็น มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยเทคโนโลยีทั่วไป แต่มันคือศาสตร์การเพาะบ่มที่รวมเอาความทรงจำของผู้คนเข้าไปด้วย ถ้าหน้าจอแจ้งว่าคุณปู่ยังอยู่ นั่นหมายความว่า... จิตวิญญาณของผู้ที่ดูแลยอดเขานี้คนก่อน ยังคงมีบางอย่างที่ทำค้างไว้” “อะไรที่ค้างไว้?” รินรดาถามพลันจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มที่ดูจะรู้เรื่องราวมากกว่าที่เคยบอก “ความจริงเกี่ยวกับไร่ชานี้ ไม่ใช่แค่เรื่องของการปลูกผักหรือทำอาหาร แต่มันคือ ‘จุดเชื่อมต่อ’ ระหว่างโลกปัจจุบันกับสิ่งที่หลงเหลืออยู่” ทันใดนั้น เสียงบางอย่างกระแทกเข้ากับประตูห้องเก็บชาดังสนั่น เหมือนมีคนหรือสิ่งของขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาชนจนประตูไม้สั่นสะเทือน รินรดาสะดุ้งสุดตัว อาหลางคว้าไม้กระบองข้างตัวขึ้นมาทันที เขาส่งสัญญาณให้รินรดาเงียบและถอยไปอยู่มุมมืด เสียงลมพายุข้างนอกเงียบลงอย่างฉับพลัน ความเงียบที่น่ากลัวกว่าเสียงพายุเริ่มปกคลุมไปทั่ว ทุกอย่างหยุดนิ่ง ราวกับเวลาถูกแช่แข็ง แกร๊ก... เสียงลูกบิดประตูด้านนอกถูกหมุนอย่างช้าๆ รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น ในที่ห่างไกลและโดดเดี่ยวบนยอดเขานี้ ใครกันที่จะมาเคาะประตูในท่ามกลางพายุถล่มเช่นนี้? “รินรดา... ฟังนะ” อาหลางกระซิบด้วยน้ำเสียงที่รวดเร็วและจริงจัง “ไม่ว่าใครที่เข้ามา อย่าถามชื่อ อย่าสบตาจนกว่าจะเห็นรอยปานรูปใบชาที่หลังมือเขา ถ้าไม่มี... ให้รีบวิ่งออกไปทางประตูลับหลังชั้นวางชาทันที” ประตูค่อยๆ แง้มออก เสียงลมหายใจแหบพร่าดังลอดผ่านช่องแคบนั้นเข้ามา กลิ่นหอมจางๆ ของชาเขียวคั่วที่รินรดาคุ้นเคยเป็นอย่างดีแตะจมูก แต่ทว่า... กลิ่นนั้นกลับมีความขมปร่าของสมุนไพรโบราณปนอยู่ด้วย รินรดากลั้นหายใจ แสงตะเกียงส่องกระทบเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู ร่างนั้นสวมชุดชาวไร่เก่าๆ ที่เปียกโชก และในมือถือป้ายไม้สลักลายแบบเดียวกับที่เธอเคยเห็นในห้องทำงานของคุณปู่เปี๊ยบ ร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่รินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนไร้เสียงกรีดร้อง เพราะใบหน้าที่ปรากฏตรงหน้านั้น... มันคือใบหน้าของเธอเองในอีกสิบปีข้างหน้า ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดามาจนถึงวินาทีสำคัญนี้นะครับ ใบชาหอมหมื่นลี้