บทที่ 44

“เก็บรอยสักนั้นไว้ให้พ้นสายตาคนอื่นจะดีกว่าครับ... สัญลักษณ์ของคนที่เคยเผาเรือนเพาะชำปู่หลางเมื่อสามปีก่อน ไม่น่าจะเหมาะกับการมาเดินยิ้มแย้มแจกชาฟรีในงานเปิดหมู่บ้านของเราสักเท่าไร” เสียงของอาหลางไม่ได้ดัง แต่ก้องกังวานพอที่จะทำให้รอยยิ้มการค้าบนใบหน้าของชายแปลกหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เธอมองแผ่นหลังกว้างของอาหลางที่ยืนบังเธอไว้ครึ่งหนึ่ง มือเรียวที่เพิ่งวางกาน้ำชาเซรามิกสีหยกสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่ลอยมาจากปมปริศนาในอดีต บรรยากาศรอบเต็นท์ชิมชาชั่วคราวกลางลานหินยามบ่ายที่ควรจะอบอวลด้วยกลิ่นหอมของชาอู่หลงคั่วไฟอ่อน กลับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด ชายแปลกหน้าในชุดเสื้อคลุมผ้าลินินสีเทาอ่อน ค่อยๆ หุบพัดกระดาษในมือลง ดวงตาเรียวรีที่เคยพราวระยับด้วยรอยยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งเรียบ รอยสักรูปใบชาไขว้ที่โผล่พ้นปกคอเสื้อขึ้นมาเพียงนิด ขยับไหวตามจังหวะการกลืนน้ำลายของเขา “น้องชายพูดจาให้เกียรติกันบ้าง... รอยสักนี้ข้าได้มาจากการเดินทางไกล” เสียงของเขานุ่มนวล แต่แฝงแววคุกคามอย่างแนบเนียน “ที่นี่คือยอดเขาเมฆาคล้อยไม่ใช่หรือครับ? ดินแดนที่เปิดต้อนรับผู้คนจากทุกสารทิศด้วยความโอบอ้อมอารี ทำไมเจ้าบ้านถึงต้อนรับแขกด้วยปลายดาบในร่มผ้าเช่นนี้เล่า” “การต้อนรับแขกผู้มาเยือนด้วยความจริงใจ คือสิ่งที่เรายึดถือครับ” รินรดาก้าวออกมาเคียงข้างอาหลาง น้ำเสียงของเธอนิ่งสงบ ทว่ามั่น คง ใบหน้าหวานสะท้อนความเด็ดเดี่ยวที่สั่งสมมาจากการผ่านมรสุมชีวิตในเมืองกรุงและการฟื้นฟูไร่ชาแห่งนี้ “แต่การที่แขกผู้มีเกียรติ จงใจปิดบังจุดประสงค์ที่แท้จริง แล้วแฝงตัวเข้ามาใกล้ชิดกับแหล่งผลิตใบชาพันธุ์หายาก... นั่นคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่น่าพิศสมัยนักหรอกกระมังครับ... เอ่อ... ท่านเรียกว่าอะไรนะครับ?” ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นเริง ดวงตาคู่นั้นกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินสินค้าชิ้นหนึ่งในตลาดมืด “ข้าชื่อ ‘ไห่ถัง’ ครับ... เป็นเพียงคนเดินทางที่หลงใหลในกลิ่นอายของใบชาหมื่นลี้” ชายหนุ่มยกมือขึ้นประสานคารวะอย่างเสียมารยาทเล็กน้อย “และดูเหมือนว่าข้าจะประเมิน ‘คุณริน’ ต่ำไปเสียแล้ว คิดว่าจะเป็นเพียงคุณหนูเมืองกรุงที่หนีความวุ่นวายมาปลูกผักทำสวนแก้เบื่อเสียอีก ที่แท้... กลับมีหมาเฝ้าบ้านที่หูตาไวเสียด้วย” คำว่า ‘หมาเฝ้าบ้าน’ ทำให้อาหลางขยับตัวเล็กน้อย กล้ามเนื้อบริเวณสันหลังขยายกว้างขึ้นอย่างระแวดระวัง มือหยาบกร้านที่ผ่านการสัมผัสความร้อนจากเตาถ่านมานับครั้งไม่ถ้วนเอื้อมไปกุมด้ามมีดสั้นเล่มเล็กที่เหน็บอยู่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ “ถ้าท่านมาเพื่อดื่มชา ที่นี่ต้อนรับเสมอครับ” อาหลางกล่าวเสียงทุ้มต่ำ “แต่ถ้าท่านมาเพื่อรื้อฟื้นเรื่องเมื่อสามปีก่อน... เกรงว่ารอยแผลเป็นที่ต้นเขาฝั่งโน้น ยังเตือนใจพวกเราได้ดีว่า ดินแดนแถบนี้ไม่ต้อนรับหมาป่าที่แต่งกายด้วยหนังแกะ” ไห่ถังหรี่ตาลง รอยยิ้มจอมปลอมมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงใบหน้าที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาส,บตากับรินรดาตรงๆ ไร้ซึ่งความเกรงกลัว “สามปีก่อน... เป็นเพียงความเข้าใจผิดอันน่าเสียดายครับคุณริน” ไห่ถังโน้มตัวเข้ามาใกล้โต๊ะชิมชา กลิ่นอายจางๆ ของชาเขียวผงผสมกลิ่นเคมีบางเบาโชยเตะจมูก ซึ่งไม่ใช่กลิ่นหอมธรรมชาติของยอดเขาเมฆาคล้อยอย่างแน่นอน “นายของข้าไม่ได้ต้องการแค่ที่ดินแปลงเล็กๆ นี้หรอกครับ... แต่เขากำลังมองหา ‘สูตรลับ’ และ ‘หัวเชื้อใบชาโบราณ’ ที่ตกทอดมาจากรุ่นปู่ต่างหาก และข้าเชื่อว่า... มันอยู่ในครอบครองของพวกคุณ” รินรดารู้สึกถึงชีพจรที่เต้นแรงขึ้นที่ขมับ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นหอมของใบชาอู่หลงที่ชงค้างไว้ในกาช่วยดึงสติให้เธอกลับมาควบคุมอารมณ์ได้ รินรดารินน้ำชาอุ่นๆ ลงในถ้วยดินเผาช้าๆ อย่างมั่นคง เสียงน้ำกระทบผิวกระเบื้องดังชัดเจนท่ามกลางความตึงเครียด “สูตรลับไม่มีอยู่จริงหรอกครับท่านไห่ถัง” รินรดากล่าวพร้อมกับดันถ้วยชาไปตรงหน้าเขา “สิ่งที่พวกเรามี มีเพียงดิน ฟ้า อากาศ และความใส่ใจในทุกขั้นตอนการคั่วชา ถ้าท่านอยากได้สูตรนั้น... คงต้องไปถามผืนดินบนยอดเขานี้ดูเอาเอง ว่ามันยอมคายความลับให้คนที่มีจิตใจสกปรกหรือไม่” ไห่ถังมองถ้วยชาตรงหน้า สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉย เขาไม่ได้แตะต้องชาถ้วยนั้นแม้แต่น้อย “ปากคอเราะร้ายไม่เบาเลยนะครับ... น่าเสียดาย” ไห่ถังถอยหลังไปหนึ่งก้าว พลางสะบัดชายเสื้อ “คิดว่าเราจะได้คุยกันด้วยดีเสียอีก แต่ในเมื่อพวกคุณเลือกทางนี้... ก็จงจำไว้ว่า ฤดูเก็บเกี่ยวปีนี้ บนยอดเขาเมฆาคล้อย อาจจะมีหมอกหนาทึบเสียจนมองไม่เห็นทางลงเขาเลยทีเดียว” พูดจบ ไห่ถังก็หันหลังเดินหายลับไปในแนวป่าสนเขาอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเย็นเยือกที่ยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ และร่องรอยความกดดันที่ทำให้รินรดากับอาหลางต้องขบกรามแน่น “เขาไม่ได้มาคนเดียวแน่ครับคุณริน” อาหลางเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน “รอยสักนั้น... เป็นสัญลักษณ์ของกลุ่ม ‘สมาคมการค้าเหมันต์’ พวกมันใช้วิธีสกปรกกว้านซื้อไร่ชาทางเหนือมาหลายแห่งแล้ว ถ้าพวกมันรู้ว่าเราอยู่ที่นี่ แปลว่าความสงบสุขตลอดปีที่ผ่านมาของเรา... ได้สิ้นสุดลงแล้วจริงๆ” รินรดานิ่งเงียบ เธอทอดสายตามองออกไปเบื้องล่าง แนวทิวเขาซับซ้อนทอดตัวยาวไกลสุดสายตา หมอกสีขาวเริ่มเคลื่อนตัวลงมาปกคลุมยอดไม้อีกครั้ง แต่วันนี้... หมอกเหล่านั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบดังเช่นเคย มันกลับดูคล้ายม่านพรางของกองทัพที่กำลังรอเวลาบุกจู่โจม “อาหลาง...” รินรดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่แววตาฉายประกายความแข็งกร้าวที่ไม่อาจยอมแพ้ “ที่เรายอมขึ้นมาบนนี้ ไม่ใช่เพื่อให้ใครมาไล่ที่อีกเป็นครั้งที่สอง... ถ้าพวกมันอยากได้ไร่ชาของเรานัก เราก็ต้องทำให้พวกมันรู้ว่า ชาของที่นี่ มีกระดูกสันหลังที่ไม่มีวันยอมหัก” อาหลางมองหญิงสาวข้างกาย ความเคารพและชื่นชมฉายชัดในแววตาของชายหนุ่ม เขาพยักหน้ารับช้าๆ มือหนากระชับมีดสั้นที่ข้างเอวแน่นขึ้น แต่ก่อนที่ทั้งสองจะได้วางแผนรับมือ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงหอบหายใจอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้นจากทางเดินขึ้นไร่ ร่างของ ‘ลุงเฉิน’ ผู้ใหญ่บ้านเฒ่า วิ่งหน้าตาตื่นมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งสอง ร่างกายสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลท่วมใบหน้ายับย่น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด จนแทบจะหาเสียงตัวเองไม่เจอ “คุณริน! อาหลาง! แย่แล้ว... แย่แล้วล่ะครับ!” ลุงเฉินละลำละลือกู้ออกมาอย่างคนสติหลุด “ที่... ที่โรงคั่วชาหลังหมู่บ้าน... ทะ... ทางเข้าถูกปิดตาย... แล้วตอนนี้... มีคนพบร่างของ ‘หมอชาญ’ นอนหมดสติอยู่ข้างกองใบชาที่ถูกไฟเผาจนไหม้เกรียม... และ... และ...” ลุงเฉินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วที่สั่นเทาชี้ไปยังเบื้องล่างของหุบเขา “...และที่ประตูทางขึ้นไร่ชาของเรา มี ‘ธงปักสัญลักษณ์ใบชาไขว้’ ปักขวางทางไว้ พร้อมกับจดหมายเตือน... สลักด้วยเลือดสดๆ ครับ!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความเงียบสงบและกลิ่นอายของขุนเขาด้วยกันเสมอนะครับ