บทที่ 39

"คุณจะเก็บเงียบเรื่องนี้ไปถึงไหน อาหลาง?" เสียงของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโรงคั่วชา กลิ่นหอมฟุ้งของใบชา 'จินเซวียน' ที่ถูกคั่วจนได้ที่ควรจะเป็นกลิ่นที่มอบความสงบ แต่ในยามนี้ มันกลับทำหน้าที่เพียงฉากหลังที่บีบคั้นอารมณ์ อาหลางที่กำลังคีบใบชาออกจากกระทะเหล็กชะงักมือไปเพียงครู่ ก่อนจะวางอุปกรณ์ลงบนแคร่ไม้ไผ่อย่างเชื่องช้า เขายังไม่หันมามองผม แต่แผ่นหลังกว้างนั้นดูเกร็งแน่นกว่าปกติ "คุณรินทร์กำลังพูดเรื่องอะไรครับ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย "อย่าแกล้งไม่รู้" รินรดาเดินเข้าไปใกล้ แสงจันทร์จากช่องหน้าต่างไม้ฉายลงบนใบหน้าของเธอที่ซีดเผือดลงเล็กน้อย "บันทึกเล่มนั้น... ที่ฉันพบในห่อผ้าไหมเก่าหลังเรือนเก็บชา มันไม่ได้เขียนแค่เรื่องวิธีการเก็บเกี่ยว แต่มันบันทึกเกี่ยวกับ 'ข้อตกลง' ระหว่างตระกูลของคุณกับคนกลุ่มนั้นที่เพิ่งเข้ามาป้วนเปี้ยนแถวเชิงเขาเมื่อสองวันก่อน" อาหลางหันกลับมา แววตาที่ปกติจะอ่อนโยนและนิ่งดั่งผิวน้ำในบ่อหิน กลับไหววูบราวกับเปลวไฟที่ใกล้ดับ เขาไม่ตอบ แต่ทอดสายตามองผ่านหน้าต่างออกไปยังความมืดมิดของยอดเขาเมฆาคล้อย ที่ซึ่งคืนนี้ดูผิดแปลกไป สายหมอกไม่ได้เคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า แต่มันดูเหมือนถูกกวาดต้อนด้วยลมแรงบางอย่างที่ไม่มีที่มา "ถ้าคุณรู้แล้ว ก็ควรจะเข้าใจว่าทำไมผมถึงอยากให้คุณอยู่แต่ในบ้าน" อาหลางกล่าวเสียงต่ำ พลางก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดา เขาไม่ได้มีท่าทีคุกคาม แต่สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและเจ็บปวดในคราวเดียว "ที่นี่ไม่ใช่ที่พักผ่อนสำหรับคนเมืองที่แสวงหาความสงบอีกต่อไปแล้ว รินรดา" "งั้นมันคือที่สำหรับอะไร?" เธอสวนกลับ "ที่สำหรับซ่อนตัวจากความผิดบาปของบรรพบุรุษงั้นหรือ?" อาหลางเงียบงัน ลมหายใจของเขาหนักหน่วงขึ้น ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนรินรดาสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นจางๆ ของสมุนไพรและไอความร้อนจากการคั่วชาที่ยังคงติดอยู่ตามเสื้อผ้าของเขา เขาเอื้อมมือขึ้นหมายจะแตะที่ข้างแก้มของเธอ แต่แล้วเขากลับชะงักและกำมือแน่นก่อนจะดึงกลับไปซ่อนไว้ข้างลำตัว "ผมพยายามปกป้องสิ่งเดียวที่บริสุทธิ์ในชีวิตที่แปดเปื้อนของผม" อาหลางกระซิบ "ชาที่ไร่นี้... ชื่อเสียงของตระกูล... และ... คุณ" "คุณไม่ได้กำลังปกป้องฉัน อาหลาง คุณกำลังพยายามทำให้ฉันเป็นคนแปลกหน้าในที่ที่ฉันคิดว่าคือบ้าน" รินรดาหมุนตัวหมายจะเดินหนี แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังรัวขึ้นจากทางเดินหน้าเรือนไม้หยุดทุกอย่างไว้ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงเดินของคนที่อาศัยอยู่บนเขา แต่มันคือเสียงรองเท้าบูทที่กระทบพื้นดินอย่างหนักแน่นและมั่นคง อาหลางคว้าแขนเธอไว้แน่นก่อนจะดึงรินรดาหลบเข้าหลังชั้นวางกระปุกชาโบราณ "นั่นไม่ใช่ชาวบ้าน" เขาเปรยเสียงเบาแทบขาดห้วง "พวกมันมาเร็วกว่าที่ผมคิด" รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะได้ยินเสียงสะท้อนไปทั่วห้อง แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันในโรงคั่วเริ่มสั่นไหวราวกับมีแรงกดดันอากาศพุ่งผ่านเข้ามา ประตูกระดาษสาที่ปิดสนิทอยู่ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เศษกระดาษปลิวว่อนไปในอากาศราวกับหิมะสีขาวโพลนท่ามกลางความมืด ร่างหนึ่งก้าวเข้ามา เงาของเขาทอดยาวพาดทับกองใบชาที่เพิ่งคั่วเสร็จ เขาสวมชุดสีดำสนิทที่ดูกลมกลืนกับความมืดมิดของยอดเขาเมฆาคล้อย แสงจากตะเกียงที่เหลือเพียงน้อยนิดส่องให้เห็นเพียงรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากของชายแปลกหน้า ผู้ซึ่งกุมกำไลหยกสีเขียวมรกตที่คุ้นตาไว้อยู่ในมือ "อาหลาง... ทายาทคนสุดท้ายของตระกูลผู้เฝ้าเงา" เสียงชายแปลกหน้าเอ่ยขึ้น ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ "เราไม่ได้มาเพื่อทำลายไร่ชาแห่งนี้ แต่เรามาเพื่อทวงคืน 'รากฐาน' ที่ถูกขโมยไปเมื่อห้าสิบปีก่อน" อาหลางก้าวออกมาจากเงามืด ยืนขวางรินรดาไว้เบื้องหลัง มือของเขาที่เคยจับจองเพียงตะหลิวคั่วชา บัดนี้กลับมีด้ามมีดสั้นที่ทำจากเหล็กกล้าเย็นเยียบโผล่ออกมาจากชายเสื้อ สายตาของเขามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวราวกับนักรบที่พร้อมแลกทุกอย่าง "ถ้าอยากได้คืน ก็ข้ามศพผมไปก่อน" อาหลางกล่าวพลางจ้องเขม็งไปที่ผู้มาเยือน ชายแปลกหน้าหัวเราะร่า ก่อนจะหันมาสบตารินรดาที่ตัวสั่นเทาอยู่ด้านหลังอาหลาง "คุณรินรดาครับ... คุณยังไม่รู้ใช่ไหมว่าคนที่คุณฝากชีวิตไว้ด้วยนี้ ไม่ใช่แค่คนทำชาธรรมดา แต่เขาคือคนที่ฆ่าคนในตระกูลผมเมื่อปีที่แล้ว เพื่อรักษาความลับที่บรรพบุรุษของคุณเองเป็นคนสร้างไว้!" รินรดาชะงักไป ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเมื่อเธอมองเห็นอาหลางกำมีดแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว เขาสั่นไปทั้งตัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความจริงที่ถูกกระชากออกมาอย่างโหดร้าย รินรดาค่อยๆ ถอยหลังออกห่างจากแผ่นหลังที่เธอเคยเชื่อใจที่สุดในโลกใบนี้ ขณะที่อาหลางหันมามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำขอโทษและรอยร้าวที่ไม่มีวันประสาน ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรไปกับรินรดากับอาหลางในบทนี้ด้วยกันนะครับ ใบชาหอมหมื่นลี้ครับ