ศัตรูพืชผู้ไม่ได้รับเชิญ

"ริน ริน อย่าเพิ่งแตะใบนั้น!" เสียงเข้มของอาหลางตวาดลั่นแทรกความเงียบงันของยอดเขาเมฆาคล้อย รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือที่กำลังจะเอื้อมไปเด็ดใบชาอ่อนชะงักค้างกลางอากาศ เธอหันไปมองชายหนุ่มที่ก้าวเท้าพรวดพราดเข้ามาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาที่เคยสงบนิ่งของอาหลางบัดนี้ฉายแววกังวลจนเห็นได้ชัด เขาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วชี้อีกข้างแตะที่ใต้ใบชาใบนั้น "ดูนี่สิครับ" เขากระซิบ น้ำเสียงต่ำลงเหมือนพยายามข่มอารมณ์บางอย่าง รินรดาเพ่งสายตาตามนิ้วของเขา บนหลังใบชาที่เคยเรียบเนียนเขียวสด บัดนี้กลับมีกลุ่มก้อนสีขาวคล้ายปุยฝ้ายขนาดจิ๋วเกาะกลุ่มกันอยู่อย่างหนาแน่น เมื่อเธอลองขยับใบดูเบาๆ สิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วที่ดูไม่เป็นพิษเป็นภัยเหล่านั้นกลับขยับยุกยิกอย่างน่าสยดสยอง "เพลี้ยแป้ง..." รินรดาพึมพำ ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง "ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ในเมื่อเราไม่เคยใช้สารเคมีเลยแม้แต่นิดเดียว?" อาหลางถอนหายใจยาว แววตาเขามองไปรอบไร่ชาที่เขียวขจีอย่างห่วงใย "ธรรมชาตินั้นซับซ้อนครับคุณริน บางทีการที่เราพยายามรักษาความบริสุทธิ์ของไร่เอาไว้ ก็ดึงดูดศัตรูที่คาดไม่ถึงเข้ามาเหมือนกัน มันไม่ได้มาแค่จุดเดียว แต่ผมกลัวว่ามันกำลังเริ่มลามไปทั่วแปลงที่สาม" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอสัมผัสได้ถึงความพ่ายแพ้ที่ก่อตัวขึ้นในอก งานหนักหนาสาหัสที่เธอแบกรับมาตลอดหลายเดือนเพื่อพิสูจน์ตัวเองบนยอดเขานี้กำลังถูกทำลายลงด้วยแมลงตัวจิ๋วเพียงไม่กี่กลุ่ม เธอเดินถอยหลังออกมาสองก้าว มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะกำเข้าหากันแน่น "เราจะทำอย่างไรดีอาหลาง? จะให้ใช้ยาฆ่าแมลง... ไม่ได้เด็ดขาดนะครับ ไร่ของปู่คุณที่สืบทอดมา มันต้องไม่จบลงแบบนั้น" อาหลางสบตากับเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความมุ่งมั่นที่หนักแน่น "ใช่ครับ เราไม่มีวันทำลายหัวใจของไร่ด้วยสารเคมีเด็ดขาด แต่การกำจัดพวกมันด้วยวิธีธรรมชาติในเวลาที่พวกมันกำลังระบาดหนักเช่นนี้... มันต้องแลกด้วยความอดทนและการทำงานที่หนักกว่าเดิมหลายเท่า" ตลอดช่วงบ่ายจนถึงเย็น ทั้งสองคนทำงานแข่งกับเวลา รินรดาเรียนรู้ที่จะปรุงน้ำส้มควันไม้ผสมกับน้ำหมักชีวภาพจากสะเดาและข่า กลิ่นฉุนของมันอบอวลไปทั่วบริเวณโรงคั่วชา แสงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงจนขอบฟ้ากลายเป็นสีแสดส้ม ทั้งคู่ฉีดพ่นละอองน้ำสมุนไพรลงบนใบชาอย่างพิถีพิถันทุกซอกทุกมุม ราวกับกำลังป้อนยาให้คนไข้ที่กำลังอ่อนแอ "มือคุณสั่นหมดแล้วครับ พักดื่มชาสักครู่เถอะ" อาหลางวางถังพ่นยาลงแล้วยื่นจอกชาอุ่นๆ ให้ รินรดารับมาดื่ม กลิ่นหอมละมุนของชาที่เพิ่งคั่วเสร็จใหม่ๆ ช่วยปลอบประโลมความเหนื่อยล้าในจิตใจได้ชั่วขณะ แต่นั่นก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น เมื่อสายตาของเธอมองไปที่แปลงชาที่ห่างออกไป เธอสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ "อาหลาง... ทางนั้น" เธอชี้ไปที่แนวป่าที่ติดกับแปลงชา "ทำไมตรงนั้นถึงดูแห้งเหี่ยวผิดปกติ ทั้งที่ตรงนั้นเป็นจุดที่มีน้ำไหลผ่านดีที่สุด?" อาหลางหรี่ตามอง ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดเรไรเริ่มส่งเสียงร้องรับยามค่ำคืน เขาเดินนำเธอไปที่จุดนั้นอย่างระมัดระวัง เมื่อแหวกพุ่มชาออก พวกเขาต้องตกตะลึงกับสิ่งที่พบ ไม่ได้มีแค่เพลี้ยแป้ง... ที่โคนต้นชาหลายต้นมีร่องรอยการขุดเจาะเป็นโพรงลึก และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือมีร่องรอยของการโรยผงสีขาวแปลกประหลาดที่ดูไม่ใช่สารกำจัดแมลงทั่วไป แต่มันคือผงแร่ที่ดูผิดธรรมชาติ "นี่มันไม่ใช่การระบาดโดยธรรมชาติ..." อาหลางใช้นิ้วสัมผัสผงสีขาวนั้นแล้วขยี้เบาๆ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "ใครบางคนจงใจโรยผงเร่งการเติบโตของเชื้อราเพื่อล่อให้แมลงมาลงที่นี่โดยเฉพาะ" รินรดาตัวแข็งทื่อ "หมายความว่ายังไงครับ ใครจะทำเรื่องแบบนั้นกับไร่ของพวกเรา?" อาหลางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางของหมู่บ้านที่อยู่ตีนเขา แสงไฟริบหรี่จากที่นั่นดูไกลแสนไกล เขากำลังจะเอ่ยปากตอบ แต่แล้วเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินย่ำใบไม้แห้งใกล้เข้ามาจากในป่าก็ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก รินรดาหันขวับไปตามเสียงนั้น ในเงามืดของพุ่มไม้ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมา เขาไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่เป็นคนที่รินรดาไว้ใจที่สุดคนหนึ่งในหมู่บ้าน ซึ่งไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ "คุณอาสมศักดิ์?" รินรดาทักขึ้นด้วยความแปลกใจ แต่คนตรงหน้ากลับไม่ตอบ เขาเพียงแค่ชูถุงผงสีขาวในมือขึ้นแล้วยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา "ฉันไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอกนะรินรดา แต่ถ้าราคาที่ต้องจ่ายเพื่อให้ไร่นี้กลายเป็นที่ดินรกร้างมันแลกมาด้วยเงินก้อนโต... ฉันก็คงไม่มีทางเลือก" อาหลางรีบดึงรินรดามาอยู่ด้านหลังทันที ขณะที่เงาดำอีกสามร่างค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดล้อมพวกเขาไว้จากทุกทิศทาง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผมในตอนนี้นะครับ ใบชาหอมหมื่นลี้