กลิ่นดินและไอหมอก

"เสียมเล่มนี้ไม่ได้มีไว้ทำสงครามกับดิน แต่มันมีไว้เพื่อฟังเสียงที่ดินจะบอกเราต่างหาก ถ้าคุณจ้วงลงไปแบบไม่ลืมหูลืมตา รากอ่อนของต้นชาที่เพิ่งฟื้นตัวจะแตกละเอียดคามือคุณนั่นแหละ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเหมือนผิวน้ำในอ่างศิลาเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาชะงักมือที่กำลังเงื้อจอบเหล็กขึ้นสูง หญิงสาวหันกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียงด้วยแววตาที่ยังมีความขุ่นเคืองหลงเหลืออยู่จากการถูกขัดจังหวะ เบื้องหน้าของเธอคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดผ้าฝ้ายสีครามหมองคล้ำ เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบไว้อย่างลวกๆ ด้วยเชือกหนัง ใบหน้าคมเข้มนั้นเรียบเฉย ทว่าดวงตาที่ลึกดุจก้นบึ้งของบ่อชาโบราณกลับจับจ้องมาที่เธออย่างคาดคั้น เขาไม่ได้สวมใส่รองเท้า ผิวเท้าหยาบกร้านนั้นสัมผัสกับพื้นดินเปียกชื้นราวกับมันเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย "ฉันแค่กำลังพรวนดินรอบโคนต้น เพื่อให้มันได้รับน้ำฝนได้ดีขึ้น" รินรดาโต้ตอบพลางพยายามปรับลมหายใจให้คงที่ เธอไม่ได้มาที่ยอดเขาเมฆาคล้อยเพื่อฟังคำสั่งสอนจากคนแปลกหน้า แต่ทว่าความล้าจากการเดินทางและการพยายามพิสูจน์ตัวเองในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยกำลังทำให้เธอกลายเป็นคนอารมณ์ร้อน อาหลางก้าวเข้ามาใกล้ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ทว่ากลับย่อตัวลงตรงหน้าต้นชาต้นหนึ่งที่เธอเพิ่งขุดไถจนหน้าดินเปิดเปิง เขาใช้นิ้วมือที่เปื้อนคราบโคลนเขี่ยดินรอบโคนต้นออกอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปัดฝุ่นออกจากวัตถุโบราณที่ล้ำค่า "ที่นี่ไม่ใช่สวนหลังบ้านในเมืองหลวงที่คุณจะทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ" อาหลางเอ่ยพลางเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาของเขาไม่มีความโกรธเคือง แต่มันเต็มไปด้วยความห่วงใยที่สื่อออกมาอย่างทื่อด้าน "ที่นี่คือยอดเขาเมฆาคล้อย ดินตรงนี้มีชีวิต ถ้ารากมันเจ็บ มันจะตอบแทนคุณด้วยใบที่ขมปร่าและไร้ซึ่งกลิ่นหอม... คุณอยากได้ชาแบบไหนล่ะ?" รินรดาเม้มปากแน่น เธอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยความจริงที่แสนเรียบง่าย เธอเดินทางขึ้นมาที่นี่เพื่อหนีจากชีวิตที่ต้องวิ่งตามนาฬิกา เพื่อหาความสงบ แต่เธอกลับนำนิสัยเร่งรีบและความต้องการจะควบคุมทุกอย่างติดตัวมาด้วย "ฉันขอโทษ" เธอเอ่ยแผ่วเบาพลางวางจอบลงกับพื้นดินนุ่มชื้น "ฉันแค่... อยากจะทำตัวให้เป็นประโยชน์บ้าง ไม่ใช่แค่แขกที่มานอนกินไปวันๆ" อาหลางนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาหยิบกาน้ำชาดินเผาใบเล็กที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมา รินน้ำชาสีเหลืองใสส่งให้เธอ "ลองดื่มนี่ก่อนสิ กลิ่นชานี้จะช่วยล้างความฟุ้งซ่านในใจออกไปได้บ้าง แล้วหลังจากนั้น... เราค่อยมาเรียนรู้วิธีการทำความรู้จักกับดินบนเขานี้กันใหม่" รินรดารับจอกชามา กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าที่ผลิบานหลังฝนตกแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นชาที่ฉุนจัดหรือปรุงแต่ง แต่เป็นกลิ่นหอมละมุนที่ทำให้หัวใจที่เต้นรัวช้าลงอย่างประหลาด เมื่อน้ำชาไหลผ่านลำคอ ความรู้สึกสดชื่นที่แฝงความอุ่นซ่านแผ่กระจายไปทั่วร่างกาย ราวกับไอหมอกที่เคยบดบังวิสัยทัศน์ในใจของเธอกำลังจางหายไป "นี่คือชาอะไรหรือคะ?" "ชาใบสดคั่วกระทะเหล็กจากต้นหลังเรือน" อาหลางตอบพลางลุกขึ้นยืน เขามองไปยังทิวเขาสลับซับซ้อนที่เริ่มถูกไอหมอกยามบ่ายปกคลุม "พรุ่งนี้เช้าก่อนพระอาทิตย์ขึ้น คุณต้องตื่นมาที่นี่ใหม่ ถ้าคุณอยากรู้วิธีการคัดเลือกยอดชาที่แท้จริง ไม่ใช่การใช้กำลังขุดดินให้เป็นหลุมเป็นบ่อแบบนี้" รินรดามองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินห่างออกไปช้าๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดก่อตัวขึ้นในอก เธอไม่รู้ว่าทำไม แต่การได้อยู่ท่ามกลางกลิ่นดินที่อบอวลและสัมผัสความเย็นของไอหมอกบนยอดเขานี้ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนว่าที่นี่คือจุดเริ่มต้นของการตามหาบางอย่างที่ทำหล่นหายไปในเมืองใหญ่ ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะก้มลงเก็บจอบเพื่อกลับที่พัก สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ถูกฝังอยู่ใต้กอหญ้าใกล้โคนต้นชาต้นที่อาหลางเพิ่งขุดดินขึ้นมา มันไม่ใช่รากไม้ และไม่ใช่หิน แต่มันคือป้ายเหล็กสนิมเขรอะที่จารึกชื่อของคนคนหนึ่งเอาไว้—ชื่อเดียวกับที่ปรากฏอยู่ในพินัยกรรมของท่านปู่ของเธอ ป้ายนั้นมีรอยร้าวลึกราวกับถูกเจตนาทำลายทิ้งเพื่อปกปิดความลับบางอย่าง รินรดารีบคว้าป้ายนั้นขึ้นมา หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกอก เมื่อพลิกด้านหลังป้ายขึ้นมา เธอก็ต้องชะงักงันกับตัวอักษรที่สลักไว้ด้วยรอยลึกจนเลือดซึมออกมาจากปลายนิ้วที่ไปสัมผัสโดนรอยแผลของโลหะ—ป้ายชื่อนี้... มันไม่ได้เป็นของท่านปู่ แต่เป็นของชายหนุ่มที่เพิ่งเดินจากเธอไปเมื่อครู่ และปีที่ระบุไว้บนป้ายนั้น... คือปีที่เขาควรจะเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สองนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้ -