รอยเท้าแรกบนยอดเขา

# รอยเท้าแรกบนยอดเขา "คุณจะทิ้งทุกอย่างที่สร้างมาเพียงเพราะรู้สึกว่าอากาศในเมืองหลวงมันไม่พอหายใจจริงๆ หรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นเหนือศีรษะ รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอหยุดมือที่กำลังพยายามดึงลากกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ข้ามผ่านโขดหินที่ปกคลุมด้วยมอสสีเขียวสดบนยอดเขาเมฆาคล้อย หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองตามต้นเสียง สวมหมวกปีกกว้างที่ปิดบังใบหน้าครึ่งบนของชายแปลกหน้าไว้ แต่กระนั้น เธอก็รับรู้ได้ถึงสายตาคมปลาบที่กวาดมองเธอตั้งแต่ปลายรองเท้าผ้าใบที่เปื้อนโคลนจนถึงสภาพเสื้อโค้ทตัวบางที่ดูไม่เข้ากับอุณหภูมิบนยอดเขานี้เลยแม้แต่น้อย "มันไม่ใช่แค่เรื่องอากาศหายใจหรอกค่ะ... เอ้อ... ครับ" รินรดากระแอมแก้คำพูดพลางปรับจูนตัวเอง เธอตั้งหลักใหม่ด้วยการสูดลมหายใจที่เย็นเฉียบเข้าลึกๆ "ฉันแค่รู้สึกว่า ที่นี่คือที่เดียวที่อนุญาตให้ฉันเลิกวิ่งไล่ตามเงาของตัวเองได้เสียที" ชายผู้นั้นขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้บ่งบอกถึงความยินดีต้อนรับ แต่มันคือความเวทนาที่เคลือบแฝงด้วยความสงสัย เขาไม่ตอบโต้อะไรเพียงแต่คว้าด้ามจับกระเป๋าเดินทางของเธอด้วยมือที่หยาบกร้านจากการงาน ก่อนจะเหวี่ยงมันขึ้นบ่าราวกับเป็นเพียงถุงนุ่นเบาหวิว "ยอดเขาเมฆาคล้อยไม่ได้ใจดีกับคนเมืองอย่างที่คุณคิดนะครับ" เขาหันหลังเดินนำไปโดยไม่รอให้เธออนุญาต "ถ้าคุณคิดจะมาหางานอดิเรกทำเพื่อพักใจ ผมแนะนำให้คุณหันหลังกลับไปที่สถานีรถไฟตอนนี้เลย ก่อนที่หมอกเย็นจะปิดทางลงเขาจนคุณขยับไปไหนไม่ได้ในคืนนี้" รินรดากัดฟันกรอด ความอับอายและทิฐิที่สั่งสมมาจากการโดนกดดันในออฟฟิศตลอดห้าปีตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เธอรีบเร่งฝีเท้าตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป ท่ามกลางหมู่ต้นชาโบราณที่เรียงรายอยู่สองข้างทาง กิ่งก้านของพวกมันบิดเบี้ยวราวกับกำลังเฝ้ามองผู้มาเยือนอย่างจับผิด "ฉันไม่ได้มาเที่ยว" เธอตะโกนตามหลังด้วยน้ำเสียงที่พยายามรวบรวมความมั่นใจ "ฉันส่งจดหมายถึงคุณปู่ของอาหลางตั้งนานแล้ว และเราก็ตกลงกันแล้วว่าฉันจะมีสิทธิ์อยู่ที่นี่ในฐานะคนสวนฝึกหัด" ชายหนุ่มชะงักกึก เขาวางกระเป๋าลงบนพื้นไม้กระดานหน้าเรือนไม้เก่าที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางกลุ่มหมอกหนา ก่อนจะหันกลับมาถอดหมวกออก เผยให้เห็นใบหน้าคมสันที่ดูอ่อนวัยกว่าที่เธอคาดไว้ ดวงตาของเขาเรียวคมดุจใบชาชั้นดี และมีร่องรอยของความนิ่งสงบที่ยากจะอ่านออก "ผมคืออาหลาง" เขาเอ่ยเรียบๆ "และคนที่จะคอยตรวจสอบว่าคุณมีจิตวิญญาณของ 'คนปลูกชา' หรือแค่ 'คนหนีปัญหา' ก็คือผมนี่แหละ" เขาเดินเลี่ยงไปที่ระเบียง หยิบกาน้ำชาดินเผาใบเก่าที่วางอยู่บนเตาถ่านที่ยังคงมีไอความร้อนระอุ กลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่เหมือนชาชนิดใดที่เธอเคยได้สัมผัสในเมืองหลวงอบอวลไปทั่วบริเวณ มันเป็นกลิ่นของความชื้นจากผืนดิน ผสมกับความหอมละมุนของดอกไม้ป่าที่ผลิบานในยามค่ำคืน รินรดารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ค่อยๆ ซึมลึกเข้าสู่ประสาทสัมผัสที่เหนื่อยล้าของเธอ "ดื่มซะครับ" เขาเลื่อนถ้วยชาที่ทำจากไม้ไผ่มาตรงหน้า "ชาที่นี่ไม่ต้องการพิธีรีตอง แต่มันต้องการความซื่อตรง" รินรดารับถ้วยชามาประคองไว้ ความร้อนจากน้ำชาแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือไปถึงหัวใจ เธอจิบมันช้าๆ รสชาติเริ่มจากความขมปร่าที่ปลายลิ้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความหวานล้ำที่ตกค้างอยู่ในลำคออย่างยาวนาน ราวกับว่าชาถ้วยนี้กำลังเล่าเรื่องราวของการอดทนต่อลมหนาวและการหยั่งรากลึกลงในหินผา "ชาตัวนี้..." เธอพึมพำ ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง "มันมีกลิ่นของหอมหมื่นลี้ที่เพิ่งผลิบานหลังฝนตก" อาหลางชะงักไปชั่วขณะ สายตาที่เคยมองเธอด้วยความเย็นชาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขานิ่งเงียบไปนานจนกระทั่งเสียงลมหวีดหวิวเริ่มแรงขึ้นรอบตัวเรือนไม้ "คุณมีประสาทสัมผัสที่ดีกว่าที่ผมคิดไว้" เขาเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะวางกาน้ำชาลงเสียงดัง "แต่ความรู้แค่เรื่องกลิ่นน่ะมันไม่พอหรอกครับ เพราะถ้าคุณคิดจะพักอาศัยที่ไร่ชาแห่งนี้จริงๆ คุณต้องเรียนรู้ความลับอีกข้อ" เขาลุกขึ้นเดินไปยังมุมมืดของระเบียง แล้วผลักประตูไม้บานเก่าที่ล็อคแน่นหนาด้วยโซ่เหล็กให้เปิดออก กลิ่นอายความอับชื้นผสมกับความหอมของสมุนไพรประหลาดโชยออกมาจนรินรดาต้องถอยกรูด อาหลางหันกลับมามองเธอด้วยแววตาที่เตือนภัยอย่างจริงจัง "เราไม่ได้อยู่ที่นี่กันแค่สองคนครับ" เขาขยับเข้าใกล้จนรินรดารู้สึกถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอ "และสิ่งที่อยู่ในห้องนั้น... คือเหตุผลจริงๆ ว่าทำไมปู่ของผมถึงยอมให้คนแปลกหน้าอย่างคุณขึ้นมาบนยอดเขานี้ในเวลาที่เขากำลังจะตาย" ความสงสัยกัดกินหัวใจรินรดาจนเต้นระรัว เธอชะโงกหน้าเข้าไปในความมืดของห้องนั้น ท่ามกลางแสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันที่อาหลางจุดขึ้น ร่างของใครบางคนกำลังนั่งสมาธิอยู่บนฟูกกลางห้อง ทว่า... ร่างนั้นกลับมีลักษณะผิดแปลกไปจากมนุษย์ทั่วไปอย่างสิ้นเชิง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้ -