ตลาดนัดตีนเขา

"วางตะกร้านั่นลงเบาๆ หน่อยรินดรา ถ้าเจ้าทำใบชาช้ำตั้งแต่ยังไม่ทันถึงตลาด ต่อให้เป็นชาจากยอดเขาเมฆาคล้อยรสชาติก็คงจืดจางไม่ต่างจากน้ำล้างถ้วยหรอกนะ" อาหลางเอ่ยขึ้นพลางชำเลืองมองผมที่กำลังขมวดคิ้วแน่นด้วยความกังวล มือหนาหยาบกร้านของเขาคว้าตะกร้าไม้ไผ่สานไปจัดเรียงยอดชาสดใหม่และผักพื้นบ้านที่รินดราเพิ่งเก็บมาเมื่อเช้ามืดด้วยท่วงท่าที่ทะนุถนอมราวกับมันคืออัญมณีล้ำค่า รินดราสูดหายใจเข้าลึก พยายามปรับจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวเกินพอดี เธอสบตาอาหลางก่อนจะแค่นยิ้มบางๆ "ฉันแค่กลัวว่าพวกชาวบ้านจะมองว่าผักใบเขียวธรรมดาๆ พวกนี้ไม่มีค่าอะไรน่ะอาหลาง... บนยอดเขานี้มันอาจจะดูวิเศษ แต่ในสายตาคนข้างล่าง มันก็แค่ของกินที่หาได้ทั่วไปไม่ใช่หรือไง" อาหลางหยุดมือที่กำลังมัดกำผักกูด เขาสบตาเธอด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและสงบนิ่ง "คนเราไม่ได้ซื้อแค่สิ่งที่เขามองเห็นหรอกนะรินดรา เขาซื้อ 'ความใส่ใจ' ที่ใส่ลงไปต่างหาก... ไปเถอะ สายมากแล้ว ตลาดนัดตีนเขาไม่รอคนขี้กังวลหรอกนะ" การเดินทางลงจากเขาในวันนี้ดูจะยาวนานกว่าปกติ สำหรับรินดรา ทุกย่างก้าวบนเส้นทางลาดชันที่คุ้นเคยกลับดูแปลกตาไปเมื่อต้องแบกเอาผลผลิตจากหยาดเหงื่อลงไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอกที่เธอเคยพยายามหนีห่าง เมื่อมาถึงตลาดนัดหมู่บ้านตีนเขา เสียงจอแจของผู้คนกลิ่นควันถ่านจากร้านปิ้งย่างและกลิ่นอายความชื้นของพื้นดินผสมปนเปกันจนชวนเวียนหัว รินดราเลือกมุมเล็กๆ ใต้ต้นหูกวางกางผ้าขาวบางลงบนแคร่ไม้ไผ่ที่ยืมชาวบ้านมา เธอค่อยๆ วางถุงชาที่ผ่านการคั่วด้วยกรรมวิธีโบราณและผักสวนครัวสดๆ ลงไป อาหลางยืนเป็นเงาอยู่ข้างหลัง สังเกตการณ์อย่างเงียบเชียบ "ชาอะไรเนี่ยแม่หนู กลิ่นหอมแปลกดีนะ เหมือนกลิ่นดอกไม้ป่าหลังฝนตกเลย" เสียงแหบพร่าของหญิงชราคนหนึ่งดังขึ้น เธอหยิบห่อชาขึ้นมาดมแล้วขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ รินดราขยับตัวด้วยความประหม่า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามรวบรวมความมั่นใจ "เป็นชาอู่หลงยอดน้ำค้างจากยอดเขาเมฆาคล้อยครับ... อ้อ ขอโทษครับ หมายถึง... เป็นชาที่เก็บตอนเช้ามืดครับคุณยาย กลิ่นนี้เป็นกลิ่นเฉพาะของดินบนยอดเขา หากต้มด้วยน้ำแร่ธรรมชาติ รสชาติจะนุ่มลึกไม่ติดขมเลยนะครับ" หญิงชรานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ "เจ้าเป็นคนแปลกนะ พูดจาดูมีภูมิฐานดี... เอามาห่อหนึ่งสิ ข้าจะเอาไปฝากตาแก่ที่บ้านให้ลองจิบดู" การขายของดำเนินไปอย่างเชื่องช้า แต่ทว่ารินดราเริ่มผ่อนคลายขึ้นเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของชาวบ้านที่ลิ้มลองผักกรอบๆ ของเธอ หรือการที่เด็กๆ วิ่งเข้ามาขอแบ่งแตงกวาไปกัดเล่น ความกังวลที่เคยเกาะกินใจเริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความสุขใจที่ได้เป็นผู้แบ่งปันสิ่งดีๆ ที่เธอเพาะบ่มด้วยตัวเอง ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่เป็นมิตร ร่างสูงใหญ่ในชุดสีเทาเรียบกริบที่เดินตรงเข้ามาทางแคร่ของเธอกลับทำให้บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงทันที เขาไม่ได้มาในฐานะลูกค้าทั่วไป สายตาที่คมกริบราวกับพญาอินทรีของชายผู้นั้นกวาดมองไปที่ห่อชา แล้วหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงตาของรินดรา "รสชาติของชาที่เจ้าขาย... เหมือนกับสิ่งที่ข้าเคยตามหามาตลอดสิบปี" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่กังวาน "เจ้าเป็นคนผลิตเองหรือว่ามีใครอยู่เบื้องหลังกันแน่ เพราะชาชนิดนี้... ไม่ควรจะถูกนำมาวางขายในตลาดที่ไร้ค่าเช่นนี้" รินดราหน้าชาไปทันที เธอตั้งใจจะโต้ตอบกลับไป แต่ยังไม่ทันที่คำพูดจะหลุดออกจากปาก อาหลางที่เงียบมาตลอดกลับก้าวขึ้นมายืนบังหน้าเธอไว้ สายตาของทั้งคู่ปะทะกันอย่างรุนแรงราวกับมีประกายไฟพุ่งเข้าหากัน "แขกบ้านแขกเมืองก็ควรมีมารยาทในการชิมชาบ้างนะครับ" อาหลางเอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ถ้าอยากรู้อะไรมากไปกว่ารสชาติ ก็จงซื้อไปชงดื่มให้หมด แล้วค่อยกลับมาคุยกันว่าท่านมีสิทธิ์อะไรถึงได้มาดูหมิ่นที่นี่" ชายในชุดเทาไม่ได้โกรธเคือง กลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย เขาหยิบห่อชาขึ้นมาแล้ววางเงินปึกใหญ่ลงบนแคร่ ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้รินดราต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ "ข้าจะกลับมาใหม่... และในตอนนั้น ข้าจะมาทวงคืน 'ไร่' ที่พวกเจ้ากำลังกอบโกยผลประโยชน์อยู่อย่างผิดกฎหมาย... อย่าลืมถามประวัติที่แท้จริงของยอดเขานี้จาก 'คนข้างกาย' ของเจ้าให้ดีเสียก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลง" เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้รินดรายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ เธอหันไปมองอาหลางที่ในเวลานี้สีหน้าของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เขากำลังกุมตะกร้าชาแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือชัดเจน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผมในตอนนี้นะครับ ใบชาหอมหมื่นลี้