บทที่ 37

“เจ้ากำลังทำลายความพยายามของคนทั้งรุ่นด้วยความใจร้อนเพียงชั่ววูบนะรินรดา” เสียงทุ้มต่ำของอาหลางไม่ได้ดังแผดเผา แต่มันกลับกรีดลึกลงไปในความรู้สึกราวกับใบมีดที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดี ชายหนุ่มวางตะกร้าไม้ไผ่บรรจุยอดชาอ่อนลงบนโต๊ะไม้กระดานเสียงดัง ‘ตึง’ เขาไม่ได้มองหน้าหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างเตาอบชา ดวงตาคมเข้มคู่นั้นจับจ้องเพียงเศษใบชาที่ร่วงหล่นบนพื้น ซึ่งถูกอบจนไหม้เกรียมเป็นสีน้ำตาลเข้มส่งกลิ่นฉุนกึกไปทั่วโรงคั่วชา รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของความชื้นจากป่าหลังเขาผสมกับกลิ่นไหม้ของใบชาที่เธอตั้งใจคั่วจนพลาด ทำให้บรรยากาศในโรงคั่วเย็นเยียบกว่าทุกวัน “ฉันแค่คิดว่า... ถ้าเร่งอุณหภูมิขึ้นอีกนิด เราจะดึงความหวานของมันออกมาได้เร็วขึ้น” เธอโต้ตอบ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงด้วยความดื้อรั้นที่เจ้าตัวพยายามปกปิด อาหลางหมุนตัวกลับมา สายตาของเขามีความผิดหวังบางอย่างซ่อนอยู่ มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความเหนื่อยล้าที่สะสมมานาน “ธรรมชาติไม่ได้ถูกสร้างมาให้เร่งรัด ชาชนิดนี้... กว่าที่รากของมันจะหยั่งลึกลงไปหาแร่ธาตุในดินบนยอดเขาเมฆาคล้อยได้ มันใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสิบปี เจ้าคิดว่าความใจร้อนของเจ้าในเวลาสิบนาที จะมีค่าเหนือกว่าหยาดเหงื่อของบรรพบุรุษเชียวหรือ?” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว พิงหลังกับชั้นไม้ที่วางกระปุกสมุนไพรแห้งไว้มากมาย ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง มีเพียงเสียงเตาไฟที่ยังคงปะทุเบาๆ เหมือนลมหายใจของคนที่กำลังรอคอยคำตอบ “ทำไมต้องทำเหมือนฉันเป็นคนนอกตลอดเวลา?” เธอถามขึ้นทำลายความเงียบ น้ำตาคลอหน่วย “ตั้งแต่วันที่ฉันขึ้นมาที่นี่ ฉันพยายามเรียนรู้ พยายามทำความเข้าใจ... แต่ดูเหมือนสิ่งที่ฉันทำ มันไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาคุณ” อาหลางชะงักไป มือที่กำลังจะหยิบไม้พายค้างอยู่กลางอากาศ เขามองสบตาเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความแข็งกร้าวเป็นความสับสนที่ยากจะอ่านออก “รินรดา... เจ้าไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมข้าถึงต้องเข้มงวด ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับพักใจจากโลกภายนอกเพียงอย่างเดียว แต่มันคือป้อมปราการสุดท้ายที่เก็บรักษาความลับบางอย่างไว้” “ความลับงั้นเหรอ?” รินรดาเค้นหัวเราะ “ความลับเรื่องชาที่ไม่มีใครรู้จัก หรือความลับที่ว่าคุณไม่เคยไว้ใจใครจริงๆ กันแน่?” อาหลางถอนหายใจยาว เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอเหลือเพียงช่องว่างเล็กน้อย กลิ่นของใบชาตากแห้งและกลิ่นไม้หอมจางๆ จากกายของเขาทำให้หญิงสาวรู้สึกใจสั่น “ถ้าข้าบอกเจ้าในวันนี้ ทุกอย่างที่เจ้าเห็นว่าสวยงามบนยอดเขาแห่งนี้จะพังทลายลง เจ้าพร้อมจะสูญเสียบ้านหลังสุดท้ายของเจ้าไปจริงๆ หรือ?” “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาความสวยงาม” รินรดาเงยหน้าขึ้น สบสายตากับเขาอย่างแน่วแน่ “ฉันมาที่นี่เพื่อหาความจริง... และถ้าความจริงนั้นคือจุดจบ ฉันก็ขอรับมันด้วยตัวเอง” อาหลางนิ่งอึ้ง เขาจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่ดูเติบโตขึ้นจากการเคี่ยวกรำของธรรมชาติในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา แววตาของเธอไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม “ได้” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินไปที่ผนังไม้ด้านหนึ่ง มือหนาเอื้อมไปกดกลไกที่ซ่อนอยู่หลังชั้นวางกระปุกชา เสียงกลไกเฟืองเหล็กหมุนวนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโรงคั่ว พื้นไม้ที่พวกเขาเหยียบอยู่เริ่มแยกออกจากกัน เผยให้เห็นบันไดหินที่ทอดยาวลงสู่ใต้ดิน ซึ่งมืดมิดและไร้แสงสว่าง รินรดามองลงไปในความมืดนั้นด้วยใจที่เต้นรัว ขณะที่อาหลางหยิบตะเกียงน้ำมันขึ้นมาจุดไฟแล้วส่งให้เธอ “ทางเลือกเป็นของเจ้า” อาหลางกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “จะเดินลงไปแล้วเปลี่ยนชีวิตเจ้าไปตลอดกาล หรือจะหันหลังกลับไปคั่วชาบนเตานั้นต่อ แล้วใช้ชีวิตที่เหลืออยู่โดยไม่รู้อะไรเลย” รินรดารับตะเกียงจากมือของเขา ความร้อนจากเปลวไฟส่งผ่านไปถึงฝ่ามือของเธอ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวเท้าลงสู่บันไดหินขั้นแรก โดยไม่หันกลับไปมองความปลอดภัยที่เธอเคยไขว่คว้าอีกเลย ทว่าในวินาทีที่เธอลงไปได้เพียงครึ่งทาง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและผิดปกติก็ดังขึ้นจากทางเข้าโรงคั่วด้านบน อาหลางชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที เขาหันกลับไปมองประตูไม้ที่ถูกพังเข้ามาโดยชายชุดดำที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด “มันมาถึงเร็วกว่าที่คิด” อาหลางกระซิบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน “รินรดา อย่าเพิ่งลงไป... มีคนทรยศในหมู่พวกเรา!” ก่อนที่รินรดาจะได้ทันตั้งตัว ชายชุดดำคนหนึ่งก็กระโจนผ่านร่างของอาหลางเข้ามา และในจังหวะนั้นเอง เขาก็ถอดผ้าคลุมหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของรินรดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม—มันคือใบหน้าของพ่อของเธอที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรไปกับรินรดากับอาหลางในบทนี้ด้วยกันนะครับ ใบชาหอมหมื่นลี้