คำสารภาพของอาหลาง

“คุณกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่ครับ... ยี่สิบปีก่อน? คุณเพิ่งจะอายุไม่เท่าไหร่เองนะอาหลาง” รินรดาวางจอกชาในมือลงบนโต๊ะไม้เนื้อหนา เสียงกระทบกันของเครื่องเซรามิกฟังดูแผ่วเบา แต่ในหูของหญิงสาวมันกลับดังก้องเหมือนเสียงระฆังที่ถูกตีอย่างแรง เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า... ชายผู้ที่เธอคิดว่ารู้จักดีที่สุดบนยอดเขาเมฆาคล้อย แต่ในเวลานี้ ดวงตาคมเข้มของเขากลับดูห่างไกลและหนักอึ้งไปด้วยเรื่องราวที่เธอไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการถึง อาหลางไม่ได้หลบสายตา มือหนาที่หยาบกร้านจากการกรำงานหนักในไร่ชาค่อยๆ ประคองกาน้ำชาดินเผาใบเก่า เขาไม่ได้รินชาให้เธอเพิ่ม แต่กลับรินให้ตัวเองช้าๆ กลิ่นหอมของ 'ชาอู่หลงก้านอ่อน' รุ่นพิเศษที่คั่วด้วยไฟต่ำจนได้กลิ่นคล้ายถั่วคั่วผสมกลิ่นดอกไม้ป่าลอยฟุ้งอบอวลในอากาศ มันเป็นกลิ่นเดิม... กลิ่นที่เธอเคยรู้สึกว่ามันเหมือนกับความทรงจำที่หายไปส่วนหนึ่งในใจเธอ “ริน... เชื่อเรื่องกาลเวลาที่ซ้อนทับกันไหมครับ?” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า แต่นิ่งสนิทเหมือนผิวน้ำในบึงลึกตอนไร้ลม “คุณหมายความว่าอย่างไร” รินรดาถามพลางขยับตัวเข้าใกล้ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าดบนโต๊ะทำให้ใบหน้าของอาหลางดูมีมิติและดูเศร้าสร้อยอย่างประหลาด “ในไร่ชาแห่งนี้ มีความลับที่บรรพบุรุษของผมพยายามรักษาไว้ สิ่งที่พวกเขาเรียกว่า ‘กลิ่นหอมหมื่นลี้ที่ย้อนคืน’ มันไม่ใช่แค่ชาครับ แต่มันคือสะพาน” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจลึก “คุณจำตุ๊กตาดินเผารูปเด็กถือตะกร้าชาที่อยู่ใต้ต้นหมื่นลี้ต้นเก่าหน้าเรือนพักได้ไหม? คุณเป็นคนขุดมันเจอตอนมาถึงที่นี่วันแรก... วันนั้นผมเกือบจะลืมความเจ็บปวดจากการจากลาไปแล้ว แต่พอเห็นคุณถือมันไว้ในมือ ความทรงจำที่ผมพยายามฝังลบไปยี่สิบปีก็พรั่งพรูออกมาเหมือนน้ำป่า” รินรดานิ่งอึ้ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอจำได้ว่าในตอนที่ขุดเจอตุ๊กตานั่น เธอรู้สึกใจหายอย่างประหลาด เหมือนมีบางอย่างในตัวเธอกำลังสั่นสะท้าน เธอคิดว่านั่นเป็นเพราะความเหนื่อยล้า แต่เมื่อได้ฟังในสิ่งที่อาหลางพูด ความจริงบางอย่างที่ขัดกับตรรกะก็เริ่มก่อตัวขึ้น “คุณกำลังจะบอกว่า... เราเคยเจอกันมาก่อนเหรอครับ? แต่ผมจำไม่ได้เลย” รินรดาถามด้วยเสียงสั่น อาหลางวางจอกชาลง เขาเอื้อมมือมาแตะขอบโต๊ะใกล้กับมือของเธอ นิ้วของเขาไม่ได้สัมผัสเธอ แต่รินรดากลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาผ่านไอเย็นของภูเขา “เราไม่ได้แค่เคยเจอกันครับริน... แต่เราเคยทำสัญญากันไว้ว่าจะกลับมาสร้าง ‘ชาแห่งชีวิต’ ให้สำเร็จ เพื่อชดเชยเวลาที่สูญเสียไป” อาหลางเงยหน้าขึ้น สบตาเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความเจ็บปวด และการรอคอยที่ยาวนาน “ยี่สิบปีก่อนที่ผมจากไป ผมไม่ได้จากไปเพราะอุบัติเหตุธรรมดา... แต่เพราะผมเลือกที่จะยอมแลกบางอย่าง เพื่อให้คุณได้รับโอกาสในการใช้ชีวิตที่คุณถวิลหา โดยไม่ต้องแบกรับภาระที่หนักอึ้งของตระกูลเราอีกต่อไป” รินรดาชะงักไป ความทรงจำเลือนรางเกี่ยวกับภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดโบราณที่ถือถุงชาเดินท่ามกลางหมอกหนาแล่นเข้ามาในหัวของเธอ มันเป็นภาพที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพียงความฝันจากการทำงานหนักในเมืองกรุง แต่ทว่า... กลิ่นชานี้ กลิ่นชาที่เขาเพิ่งคั่วเสร็จ... มันคือกลิ่นเดียวกันกับในความฝันนั้นไม่มีผิดเพี้ยน “แล้วตอนนี้ล่ะ... คุณคือใครกันแน่ อาหลาง” “ผมคือชายที่รักคุณ... ไม่ว่าในตอนนั้น หรือตอนนี้” เขาตอบสั้นๆ แต่ทว่าก้องกังวานในความรู้สึกของเธอ “ความรู้สึกของผมที่ใส่ลงไปในน้ำชาทุกจอกที่ชงให้คุณดื่ม ไม่ใช่เพียงเพื่อช่วยเรื่องการนอนหลับหรือผ่อนคลาย แต่มันคือการเตือนความจำ... ว่ามีคนคนหนึ่งที่ยังคงรอคุณอยู่ที่เดิมเสมอ” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่ซึมผ่านหลังคาเรือนไม้ อาหลางลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาเดินไปเปิดหน้าต่างบานเกล็ดออก เผยให้เห็นยอดเขาเมฆาคล้อยที่ยามนี้ถูกอาบด้วยแสงจันทร์จนดูราวกับดินแดนในเทพนิยาย “ริน... ออกไปกับผมข้างนอกเถอะครับ” เขาหันกลับมา “ไปดูสิ่งที่ผมพยายามปกป้องไว้ตลอดสองทศวรรษที่ผ่านมา และดูว่าสิ่งที่ผมกำลังจะให้คุณเห็น... มันจะเปลี่ยนชีวิตคุณไปตลอดกาล” รินรดาลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ เธอเดินตามเขาออกไปที่ลานกว้างหน้าเรือน แต่ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ลมหนาวที่ปะทะหน้ากลับพัดพากลิ่นหอมประหลาดที่ไม่ใช่กลิ่นชาธรรมดา มันเป็นกลิ่นหอมหมื่นลี้ที่เข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้ และกลางลานกว้างนั้น เธอก็ได้เห็น... ร่างของชายชราในชุดชาวเขาโบราณที่ยืนรออยู่ใต้ต้นหมื่นลี้ต้นยักษ์ ร่างนั้นหันมามองรินรดาด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มแสนคุ้นเคย... ใบหน้าที่เหมือนกับกระจกเงาของ ‘อาหลาง’ ในวัยชราที่ไม่มีทางมีอยู่จริงบนโลกใบนี้ “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... หลานรัก” ชายชราคนนั้นเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าแต่เปี่ยมไปด้วยพลัง “ได้เวลาที่คุณต้องเลือกว่า จะอยู่ที่นี่ในฐานะคนสวน... หรือในฐานะผู้สืบทอดที่แท้จริงของยอดเขานี้” ความเงียบเข้าปกคลุมทันทีเมื่อรินรดาตระหนักได้ว่า อาหลางที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอในตอนนี้นั้น... ไม่มีเงาทอดลงบนพื้นดินแม้แต่นิดเดียว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหอมหวานของชาและกลิ่นอายแห่งอดีตไปกับผมนะครับ ใบชาหอมหมื่นลี้