ขยายอาณาจักร

"อยากได้หลักฐานความผิดของฉัน ถึงขนาดพังประตูเข้ามาเชียวหรือคะ พี่สะใภ้ใหญ่?" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นท่าย์กลางความเงียบงัน หลินฟางเซียนยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ไม้ขัดมันในครัวสะอาดสะอ้าน รอยยิ้มบนมุมปากของนางไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่งามกวาดมองร่างท้วมของแม่สามีและสะใภ้ใหญ่ที่พากันเซถลาเข้ามาในบ้านด้วยความตกใจสุดขีด เนื่องจากแรงผลักประตูที่รุนแรงเกินกว่าจะคาดคิดว่ากลอนจะไม่ได้ลงล็อกไว้ สะใภ้ใหญ่จางลี่ผงะถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าที่มักเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งผยองบิดเบี้ยวด้วยความตกตะลึง นางกวาดสายตาละลานตาไปทั่วห้องครัวที่สะอาดสะอ้านผิดหูผิดตา ไม่มีกลิ่นอับชื้นของความยากจน ไม่มีร่องรอยการซุกซ่อนสินค้าผิดกฎหมายตามที่สามีของนางเป่า hูไว้ ทว่าสิ่งที่เตะตาที่สุดคือกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นที่ลอยอวลเตะจมูกจนน้ำลายสอ "เจ้า... เจ้าทำอะไรกินกันแน่ นังตัวดี! กล้าซ่อนอาหารดีๆ ไว้กินเองคนเดียว ปีกกล้าขาแข็งนักนะ!" แม่สามีแผดเสียงแหลมสูงพรางถลกแขนเสื้อเตรียมพุ่งเข้ามาตบตีตามนิสัยเดิม ทว่ายังไม่ทันที่ร่างท้วมนั้นจะก้าวพ้นธรณีประตู โจวอี้เฉินผู้เป็นสามีก็ก้าวออกมาจากมุมมืดด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไหล่กว้างขวางและรัศมีกดดันของนายทหารผ่านศึกทำให้สองแม่ลูกถึงกับสะดุ้งเฮือกถอยกรูดโดยอัตโนมัติ "บ้านหลังนี้ผมเป็นคนสร้าง สิทธิ์ในการตรวจค้นถ้าไม่ใช่เจ้าหน้าที่รัฐ... ก็ต้องถามผมก่อนว่าอนุญาตไหม" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นเรียบๆ สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองผู้บุกรุกทั้งสองราวกับพวกมันเป็นเพียงฝุ่นผง ฟางเซียนเหยียดยิ้มเยาะในใจ นางรู้ดีว่าคนตระกูลโจวพวกนี้ไม่มีวันยอมรามือหลังจากเหตุการณ์ขายของในตลาดมืดครั้งก่อน ความโลภครอบงำจนพวกมันตาบอด และนั่นคือสิ่งที่นางรอคอย... กับดักที่แท้จริงไม่ใช่การซ่อนของผิดกฎหมาย แต่เป็นการ "เปิดเผย" ช่องทางทำกินที่พวกมันไม่มีวันเอื้อมถึงต่างหากล่ะคะ "ในเมื่อพวกท่านมากันพร้อมหน้าแล้ว จะกลับไปมือเปล่าก็คงเสียเที่ยว..." ฟางเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นางผายมือไปยังโต๊ะไม้ตัวยาวกลางห้องที่บัดนี้ถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีต หม้อดินเผาขนาดกลางส่งไอน้ำพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมของ 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงซอสลับ' ที่เคี่ยวจนสีแดงฉ่ำวาว หนังหมูละลายในปาก และเกี๊ยวลอยน้ำแป้งบางใสไส้กุ้งป่าตัวโต นี่ไม่ใช่สำรับสำหรับคนในครอบครัวกินกันเอง แต่มันคือ "จุดเริ่มต้น" ของแผนการใหญ่ที่นางวางไว้—การเปิดร้านอาหารลับเฉพาะกลุ่มลูกค้าระดับสูงในยุคที่ทุกอย่างถูกควบคุมอย่างเข้มงวด! สะใภ้ใหญ่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความริษยาแปรเปลี่ยนเป็นความอยากรู้อยากเห็นเมื่อเห็นความร่ำรวยเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่หลังบ้านหลังนี้ "เจ้า... เจ้ากล้าดียังไงเปิดร้านอาหารเถื่อนในบ้าน! ฉันจะไปแจ้งคอมมิวนิตี้คอมมิตตีให้มาจับพวกแก!" "เชิญค่ะ" ฟางเซียนตอบกลับทันควันโดยไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย รอยยิ้มมั่นใจปรากฏบนใบหน้า "ก่อนที่ท่านจะไปแจ้งใคร ลองคิดดูก่อนนะคะว่า ถ้าเจ้าหน้าที่รู้ว่าท่านบุกรุกเข้ามาในเคหสถานยามวิกาลเพื่อแย่งชิงทรัพย์สิน ใครกันแน่ที่จะต้องไปยืนเข้าแถวสำนึกผิดที่ลานกลางหมู่บ้าน" คำพูดของนางราวกับมีเข็มแหลมคมทิ่มแทงเข้ากลางใจของสะใภ้ใหญ่จนหน้าซีดเผือด แม่สามีเองก็เริ่มหน้าเสียเพราะรู้ดีว่าสามีของฟางเซียนยังมีเส้นสายกับกอง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามด้วยรหัสลับที่ตกลงกันไว้—ปึง ปึง... ปึง โจวอี้เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเดินไปเปิดแง้มประตูออกดู ปรากฎว่าเป็นร่างคุ้นเคยของสหายสนิทในกองทัพผู้มักแอบมาซื้อยาสมุนไพรและอาหารบำรุงกำลังจากฟางเซียนอยู่เป็นประจำ—รองผู้กองเฉิน และตามมาด้วยชายวัยกลางคนแต่งกายภูมิฐานสวมแว่นกรอบทองที่ดูไม่เข้ากับยุคสมัยนี้เอาเสียเลย บุคคลปริศนาผู้นี้กวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่หม้อดินเผาบนโต๊ะ กลิ่นหอมที่อลวนอยู่ปลายจมูกทำให้ดวงตาของเขาเป็นประกายวาววับทันที "นี่แหละกลิ่นอายที่ตามหา... กลิ่นอายของความอร่อยที่สูญหายไปในยุคปฏิรูปนี้" ชายแปลกหน้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ฟางเซียนแย้มยิ้มต้อนรับอย่างเป็นกันเอง นางรู้ทันทีว่าเหยื่อรายใหญ่ตัวแรกก้าวเข้ามาในอาณาจักรลับของนางแล้วค่ะ! สามวันต่อมา ข่าวลือเรื่อง "โรงเตี๊ยมลับหลังเขา" ที่มีอาหารรสชาติเลิศรสราวกับภัตตาคารหลวงในปักกิ่งเริ่มแพร่สะพัดในกลุ่มพ่อค้าตลาดมืดและนายทหารระดับสูงแบบปากต่อปาก ฟางเซียนใช้มิติลับในการกักเก็บวัตถุดิบชั้น การปรุงอาหารแต่ละจานพิถีพิถันจนกลายเป็นสินค้าหายากที่ใครๆ ก็อยากครอบครอง รายได้มหาศาลเริ่มไหลเข้ากระเป๋าอย่างเงียบเชียบโดยที่พวกญาติจอมสูบเลือดไม่มีทางล่วงรู้ ทว่า ในคืนที่ฝนตกพรำ... ขณะที่ฟางเซียนกำลังนับธนบัตรปึกใหญ่อย่างอารมณ์ดีในห้องนอน โจวอี้เฉินก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับจดหมายลับฉบับหนึ่งในมือ ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมลงถนัดตา "มีคนเริ่มสงสัยที่มาของวัตถุดิบที่เราใช้แล้ว..." สามีหนุ่มเอ่ยเสียงต่ำ พรางยื่นจดหมายให้ภรรยาดู ฟางเซียนกางกระดาษออกอ่าน ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นตราประทับลับที่มุมกระดาษ—มันไม่ใช่คนจากคอมมิวนิตี้ในหมู่บ้าน แต่เป็นสายลับจากอำเภอที่ตามกลิ่นความร่ำรวยของนางมาถึงที่นี่แล้ว! นางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างท้าทาย ความตื่นเต้นเร้าใจเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเองค่ะ "ดีจริงๆ..." ฟางเซียนหัวسแผ่วเบาในลำคอ "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมนี้ ฉันก็จะเปิดประตูต้อนรับพวกมันให้ยิ่งใหญ่สมเกียรติเลยทีเดียว!" นางเอื้อมมือไปหยิบกาน้ำชาหยกขาวรินน้ำร้อนใส่ถ้วย ควันจางๆ ลอยกรุ่นกลบเกลื่อนรอยยิ้มลึกลับบนใบหน้าของเชฟสาวยุค 70 ก่อนที่นางจะทันได้เอ่ยอะไรต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ทว่าไม่ใช่จังหวะรหัสลับของลูกค้าทั่วไป หากแต่เป็นการทุบด้วยด้ามปืนอย่างรุนแรงจากด้านนอก! *** (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" มาโดยตลอดนะคะ!)