คำมั่นสัญญา

ไอความร้อนระอุจากเตาถ่านก้อนใหญ่ในห้องครัวหลังบ้าน คละเคล้ากับกลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อหมูสามชั้นเคี่ยวซอสแดงจนเปื่อยนุ่ม รสชาติกลมกล่อมแทรกซึมด้วยเครื่องเทศชั้นดีที่หลินฟางเซียนแอบนำออกมาจากมิติลับ ทว่าบรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ กลับเงียบงันจนได้ยินเสียงน้ำมันเดือดปุดๆ ในหม้อดินเผาอย่างชัดเจน โจวอี้เฉินไม่ได้พูดอะไรสักคำตั้งแต่เขาเปิดประตูเข้ามาพบว่า ภรรยาตัวน้อยของเขากำลังยืนอยู่หน้าพื้นที่ว่างเปล่า ก่อนที่ตะกร้าไม้ไผ่สานบรรจุแป้งสาลีขาวสะอาดนับสิบชั่ง และโหลแก้วบรรจุน้ำตาลทรายแดงเนื้อเนียนจะปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับปาฏิหาริย์ ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มไหววับชั่วขณะ เขาไม่ใช่คนโง่ ความผิดปกติรอบตัวภรรยาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ทั้งยารักษาแผลชั้นดี อาหารบำรุงรสเลิศที่ไม่ควรมีในยุคขาดแคลนเช่นนี้ รวมถึงรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจยามนางจัดการกับพวกญาติจอมสูบเลือด... คำตอบทั้งหมดกระจ่างชัดอยู่ในสายตาคู่พญาอินทรีคู่นั้นแล้ว ฟางเซียนลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางวางตะหลิวไม้ในมือลงช้าๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีด้วยหัวใจที่เต้นรัวระรัว ทว่าใบหน้ายังคงเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยที่ไม่ยอมจำนนต่อใครง่ายๆ นางเตรียมคำอธิบายสารพัดรูปแบบไว้ในหัว ทั้งเรื่องบังเอิญ เรื่องของเก่าแก่ตระกูล หรือแม้แต่การยอมรับความจริงครึ่งหนึ่ง แต่นางลืมไปว่า... โจวอี้เฉินผู้นี้มีความเฉียบคมระดับไหน "ฟางเซียน" เสียงทุ้มต่ำเอמהล่นเรียกชื่อนางแผ่วเบา ทว่าเต็มไปด้วยความหนักแน่น ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าทหารสีเขียวเข้มก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย กลิ่นอายบุรุษเพศที่สะอาดสะอ้านเจือกลิ่นอายฝุ่นควันจากการฝึกซ้อมทำให้พื้นที่แคบๆ ดูแคบลงไปถนัดตา นางถอยหลังไปครึ่งก้าวสะดุดเข้ากับขาเก้าอี้ไม้ จนอี้เฉินต้องยื่นมือหนาเข้ามาคว้าเอวบางของนางไว้ได้อย่างทันท่วงที สัมผัสอุ่นร้อนผ่านเนื้อผ้าทำให้ลมหายใจของนางสะดุด มือแกร่งนั้นไม่ได้บีั้นขยั้น เพียงแค่ประคองนางไว้อย่างมั่นคง ดวงตาคู่นั้นมองสำรวจใบพักตร์เนียนละเอียดของภรรยาด้วยประกายความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา มีทั้งความตกใจ ความกังวล และ... ความโล่งอกอย่างประหลาด "ท่าน... ไม่ตกใจหรือ?" นางหลุดปากถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย อี้เฉินมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง เขาก้มหน้าลงมองนาง ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองใกล้ชิดจนรับรู้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของกันและกัน "ตกใจสิ" เขาตอบตามตรง น้ำเสียงทุ้มลึกกังวานอยู่ในอก "คิดว่าภรรยาของข้าเป็นเซียนจำแลงกายลงมาเสียอีก... หรือไม่ก็ปีศาจจิ้งจอกที่จำใจต้องมาแต่งงานกับทหารบ้านนอกยากจนอย่างข้า" "ท่านพูดจาเหลวไหลอะไรกัน!" ฟางเซียนค้อนขวับให้วงหน้าคมคาย ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่พอใจระคนความโล่งใจที่คลายลงครึ่งหนึ่ง "ข้าไม่ใช่ปีศาจนะ หากท่านกลัวจะหย่ากับข้าตอนนี้ก็ยังทัน!" ฉับพลันนั้น อ้อมแขนแกร่งก็รวบรัดร่างของนางเข้าหาตัวแน่นขึ้น แรงโอบกอดที่หนักแน่นราวกับคีมเหล็กทำให้ซี่โครงของนางแนบชิดกับแผงอกกว้าง ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจจนขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ "ห้ามพูดจาแบบนี้อีก" เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและดุดดันขึ้นเล็กน้อย "ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร มาจากที่ใด หรือมีความลับวิเศษวิโสแค่ไหน... เจ้าก็คือฟางเซียน ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของโจวอี้เฉินคนนี้" นางนิ่งงัน เงยหน้าสบตากับประกายความมุ่งมั่นและจริงใจในดวงตาคู่นั้น หัวใจที่เคยหวาดระแวงว่าจะถูกมองว่าเป็นตัวประหลาดหรือถูกหักหลัง ถูกความอบอุ่นนี้หลอมละลายจนหมดสิ้น อี้เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิตลูกผู้ชาย เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบเรือนผมนุ่มสลวยของภรรยาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเอ่ยคำสาบานด้วยน้ำเสียงที่ดังชัดเจนและมั่นคงทีละคำ "ข้า โจวอี้เฉิน ขอสาบานต่อฟ้าดินและเกียรติของทหารหาญ ไม่ว่าความลับของเจ้าคืออะไร ข้าจะปกป้องดูแลมันด้วยชีวิต ข้าจะไม่มีวันปริปากบอกเรื่องนี้กับใครหน้าไหนทั้งสิ้น แม้กระทั่งลมหายใจสุดท้ายของข้า... เจ้าเชื่อใจข้าได้ไหม ฟางเซียน?" คำพูดทุกคำหนักแน่นราวก้อนหินผา ไม่มีร่องรอยของการเสแสร้งหรือความโลภเจือปนแม้แต่น้อย ในยุคสมัยที่ผู้คนต่างหวาดระแวงกันเองเพื่อเอาตัวรอด การที่บุรุษผู้หนึ่งเอ่ยปากรับประกันความลับที่อาจนำภัยมาสู่ชีวิตด้วยความตายเช่นนี้ ช่างเป็นเรื่องที่หนักหน่วงและล้ำค่ายิ่งกว่าสิ่งใด ฟางเซียนรู้สึกได้ถึงหยดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วย นางพยักหน้ารัวๆ ซบใบหน้าลงกับแผงอกกว้างของสามี ปล่อยให้ความอัดอั้นตันใจที่ต้องแบกรับความลับข้ามมิติมาคนเดียวตลอดรอดฝั่งได้ระบายออกมาผ่านอ้อมกอดนี้ "ข้าเชื่อ... ข้าเชื่อท่านค่ะ อี้เฉิน" นางกระซิบตอบเสียงเครือ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความหวานล้ำและความเข้าใจอันลึกซึ้ง สองสามีภรรยาโอบกอดกันท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหารที่เคี่ยวจนได้ที่ ทว่าความสงบสุขนั้นดำเนินไปได้เพียงครู่เดียว เสียงทุบประตูด้านนอกบ้านดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้มารยาท ทำลายบรรยากาศอันน่าประทับใจลงในพริบตา "เปิดประตู! นังสะใภ้รองหลิน! ข้าตระกูลโจวรู้มาว่าพวกเจ้าแอบซุกซ่อนของดีไว้ในบ้าน รีบเปิดประตูให้ผู้ใหญ่บ้านและพวกเราเข้าไปตรวจค้นเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่บ้านตระกูลโจวแผดแผดร้องแว่วเข้ามา พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายของคนหลายคนที่กำลังกรูเข้ามาล้อมรอบรั้วบ้าน อี้เฉินผละออกจากอ้อมกอด ดวงตาที่เพิ่งมีความอ่อนโยนเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งทันที รังสีสังหารแผ่ออกมาจากร่างของนายทหารผู้ผ่านสนามรบอย่างน่าเกรงขาม ฟางเซียนปาดน้ำตาบนใบหน้าออกอย่างรวดเร็ว แววตากลับมาเฉียบคมและทรงพลังอีกครั้ง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางหันไปมองหน้าสามีราวกับรู้ใจกัน "ดูท่าทาง... ญาติผู้พี่สามีพวกนี้คงอยากรู้อยากเห็นความลับของเราเสียเหลือเกินนะคะ" นางเอ่ยเสียงเบา อี้เฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบจับจ้องไปที่ประตูหน้าบ้าน "ในเมื่อพวกเขาอยากรู้นัก... เราก็ควรต้อนรับพวกเขาให้สมเกียรติหน่อยเป็นไร" เขาก้าวเท้าเดินนำหน้านางไปยังประตูบ้าน ทว่าก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปปลดกลอนประตูไม้ ฟางเซียนกลับเอื้อมมือมาแตะแขนเขาไว้เบาๆ นางหยิบโหลแก้วบรรจุน้ำตาลทรายแดงที่เพิ่งหยิบออกมาจากมิติลับเมื่อครู่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้สามี "ช้าก่อนค่ะอี้เฉิน... ปล่อยให้ข้าจัดการพวกเขาสักตั้งก่อนเถอะค่ะ รับรองว่าท่านจะได้ดูละครฉากใหญ่ที่สนุกที่สุดในชีวิตเลยทีเดียว" อี้เฉินเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ทว่าเขายอมลดมือลงและถอยหลังให้ภรรยาเป็นผู้เปิดประตูรับมือกับฝูงชนจอมโลภด้วยตนเอง แอ๊ด—! เสียงประตูไม้เก่าแก่เปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภและริษยาของสะใภ้ใหญ่ พร้อมกับร่างท้วมของแม่สามีที่ยืนท้าวสะเอวรออยู่ด้านหน้า ทว่าสิ่งที่พวกเขากำลังจะได้พบหลังบานประตูนี้ กลับไม่ใช่ความผิดที่ซุกซ่อนไว้... แต่เป็นกับดักมรณะที่ฟางเซียนเตรียมไว้ต้อนรับพวกมันอย่างสาสม! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!