ความลับที่แบ่งปัน

“เจ้าไม่ต้องปิดบังข้าอีกต่อไปแล้ว... ฟางเซียน” เสียงทุ้มต่ำที่เจือความระiสระสายเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของยามวิกาล เปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าดสาดส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกของโจวอี้เฉิน ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น หากแต่เต็มไปด้วยความเวทนา ความห่วงใย และประกายความจริงจังที่เฉียบคมจนหลินฟางเซียนถึงกับชะงักมือที่กำลังถือตะหลิวไม้ในมิติลับ นางค่อย ๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีผู้เงียบขรึม หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก แม้ที่ผ่านมานางจะพยายามระมัดระวังตัวและปิดบังร่องรอยการหยิบฉวยสิ่งของจากมิติลับมาใช้ยกระดับความเป็นอยู่ของครอบครัวเพียงใด แต่,ดูเหมือนว่าความรอบคอบของนางยังคงมีช่องโหว่ในสายตาของสามีผู้มีสัญชาตญาณนักล่าผู้นี้ บนโต๊ะไม้ตัวเก่าในห้องครัว กลิ่นหอมกรุ่นของบะหมี่เนื้อตุ๋นยาจีนที่นางเพิ่งแอบดึงออกมาจากช่องเก็บของในมิติยังคงลอยกรุ่นคละคลุ้ง น้ำซุปสีอำพันเคี่ยวจากกระดูกวัวชั้นดีและสมุนไพรหายากส่งควันฉุยตัดกับอากาศหนาวเหน็บภายนอกบ้าน โจวอี้เฉินไม่ได้มองชามบะหมี่ด้วยความอยากอาหาร แต่สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่รอยแผลที่ข้อมือของนางซึ่งหายสนิทอย่างไร้ร่องรอยในชั่วข้ามคืน รวมถึงแป้งสาลีเนื้อละเอียดบริสุทธิ์ชนิดพิเศษที่ต่อให้เป็นตลาดมืดในเมืองหลวงก็ไม่มีวันหาซื้อได้ “ท่านพูดเรื่องอะไรกันคะ... ข้าไม่เห็นจะเข้าใจ” ฟางเซียนเลือกที่จะตีหน้าซื่อ หัวเราะกลบเกลื่อนด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ราบเรียบที่สุด แต่มือเรียวกลับกำชายเสื้อแน่นจนยับยู่ยี่ “เซียนเอ๋อร์” โจวอี้เฉินก้าวเข้ามาประชิดตัวนางอย่างเงียบเชียบ ฝ่าเท้าหนาแทบไม่ส่งเสียงกระทบพื้นดิน เขายื่นมือหนาออกไปกุมมือบางที่กำลังเย็นเฉียบของนางไว้แผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของชายชาติทหารส่งผ่านเข้ามา ทำให้หัวใจที่ตื่นตระหนกของนางค่อย ๆ สงบลง “ข้าเป็นสามีของเจ้า นอนร่วมหมอนใบเดียวกันมาหลายเดือน รอยช้ำที่หลังมือจากการทำงานหนักเมื่อวาน... เหตุใดวันนี้จึงเกลี้ยงเกลาไร้รอยแผล? แป้งขาวบริสุทธิ์ที่เจ้าใช้ทำหมั่นโถวให้แม่และน้องกินทุกเช้า ไม่ใช่สิ่งที่ชาวบ้านในหมู่บ้านนี้จะหามาได้ แม้แต่ตั๋วอาหารในมือข้าก็แลกมันไม่ได้” น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีแววคาดคั้นหรือจับผิด มีเพียงความห่วงหาอาทรและน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยยามเอ่ยต่อ “ข้าไม่สนว่าความลับนี้คืออะไร หรือเจ้าได้มันมาจากที่ใด... แต่ข้ากลัว กลัวว่าหากคนอื่นล่วงรู้เข้า เจ้าจะต้องตกอยู่ในอันตราย ข้าเป็นทหาร ปกป้องประเทศชาติได้ แต่ข้ากลับปกป้องภรรยาของตัวเองในบ้านหลังนี้ไม่ได้อย่างเต็มที่ หากมีใครมาเห็นเข้า เจ้าจะทำอย่างไร?” คำพูดของโจวอี้เฉินราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของหลินฟางเซียน ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางคิดเสมอว่าตนเองคือนักสู้ผู้โดดเดี่ยวในยุคสมัยที่โหดร้าย นางต้องใช้สมอง ความรู้จากโลกอนาคต และมิติลับเพื่อเอาตัวรอดจากการถูกตระกูลโจวสูบเลือดสูบเนื้อ และเพื่อต่อกรกับพวกญาติจอมหน้าเลือด แต่นางกลับหลงลืมไปว่า... ข้างกายของนางยังมีชายหนุ่มผู้เงียบขรึมคนนี้ คอยยืนบังลมฝน คอยเก็บกวาดร่องรอยความผิดปกติที่นางหลงเหลือไว้ และคอยเอาตัวเข้าปกป้องนางอย่างเงียบเชียบมาโดยตลอด ดวงตาหงส์ของฟางเซียนร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่สะสมมาตั้งแต่ทะลุมิติเข้ามาในร่างนี้ถูกละลายหายไปจนหมดสิ้นด้วยความจริงใจของสามีหนุ่ม “ท่าน... ไม่กลัวข้าหรือคะ?” นางกระซิบถามเสียงสั่น แววตาไหวระริก “ข้าไม่ใช่ฟางเซียนคนเดิม ข้าอาจจะเป็นปีศาจ หรือเป็นตัวประหลาดที่ฟ้าดินไม่ยอมรับ...” โจวอี้เฉินดึงร่างบางเข้าไปสวมกอดไว้แน่น อ้อมอกกว้างและแผ่นอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตามประสาชายชาติทหารอบอุ่นเสียจนนางเกือบจะหลั่งน้ำตา กลิ่นอายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นจาง ๆ ของสนและหิมะนอกหน้าต่างโอบล้อมร่างนางไว้ “ต่อให้เจ้าเป็นปีศาจกินคนจริง ๆ... ข้าก็จะเป็นคนหาเหยื่อมาให้เจ้ากินเอง” โจวอี้เฉินกระซิบข้างใบหูของนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก “แต่ขอให้จำไว้ว่า เจ้าคือภรรยาของโจวอี้เฉิน เป็นคนของข้า ไม่ว่าเจ้าจะมี ‘สิ่งนั้น’ ซ่อนอยู่ที่ไหน ข้าจะช่วยเจ้าปกปิดมันด้วยชีวิต” ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย หลินฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต นางพยักหน้าช้า ๆ ซบใบหน้าลงกับอกเสื้อของเขา “ถ้าเช่นนั้น... ข้าจะให้ท่านเห็นความลับทั้งหมดของข้าค่ะ” นางหลับตาลง ส่งจิตอธิษฐานไปยังพื้นที่พิเศษในห้วงมิติลับ ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เกิดความเปลี่ยนแปลงชั่วพริบตา กลิ่นหอมของสมุนไพรในมิติ เสียงน้ำไหลจากลำธารทิพย์ และแสงเรืองรองนวลตาปรากฏขึ้นรอบตัวพวกเขาทั้งสองคน โจวอี้เฉินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงยามเมื่อพบว่าพวกเขามิได้ยืนอยู่ในห้องครัวเก่าคร่ำคร่ำอีกต่อไป แต่กลับยืนอยู่ท่ามกลางคลังสินค้ามหึมาที่มีชั้นวางของสูงเสียดฟ้า ชั้นหนึ่งเต็มไปด้วยแป้งสาลี เนื้อสัตว์คุณภาพเยี่ยม และยารักษาโรคหายาก ส่วนอีกด้านหนึ่งคือแปลงเกษตรกรรมที่พืชผลกำลังเจริญเติบโตอย่างงดงามโดยไม่ต้องใช้ปุ๋ยเคมี “นี่คือ...?” โจวอี้เฉินกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นตะลึงระคนทึ่ง ไหวพริบระดับนายทหารทำให้เขาประมวลผลสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว “นี่คือมิติลับของข้าค่ะ” ฟางเซียนผละออกจากอ้อมอกของเขา แววตาฉายประกายมั่นใจขึ้นมาทันที “ในนี้มีทุกอย่างที่ยุคสมัยนี้ขาดแคลน มีอาหาร มีเครื่องมือ และมียาที่จะช่วยให้ครอบครัวของเราหลุดพ้นจากความยากจน และที่สำคัญ... เราจะใช้มันเพื่อเอาคืนพวกตระกูลหลินและตระกูลโจวที่คอยเอาเปรียบเราอย่างสาสม!” รอยยิ้มร้ายกาจแต่ทรงเสน่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของแม่ค้าสาวมิติลับ โจวอี้เฉินมองภรรยาของตนด้วยความรู้สึกทึ่งแกแกมระคนขัน ในยามนี้นางไม่ได้ดูบอบบางน่าทะนุถนอมอีกต่อไป แต่นางดูคล้ายพญาหงส์ผู้สง่างามที่พร้อมจะกางปีกบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า “ตามใจเจ้าเลย ฮูหยินของข้า” โจวอี้เฉินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี พลางเอื้อมมือไปหยิบเข่งไม้ไผ่สานประณีตจากชั้นวางมาถือไว้ “ในเมื่อข้าล่วงรู้ความลับนี้แล้ว หน้าที่ใช้แรงงานและขนย้ายสินค้าในตลาดมืด คงต้องตกเป็นของสามีคนนี้แล้วกระมัง?” “แน่นอนค่ะ! ท่านทหารโจว แรงงานชั้นดีไร้ค่าจ้างเช่นท่าน ข้าไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปหรอกค่ะ” ฟางเซียนหัวเราะคิกคักบรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความหวังในอนาคต ทั้งสองช่วยกันคัดเลือกสินค้าล็อตใหม่สำหรับเตรียมนำไปส่งขายในตลาดมืดวันพรุ่งนี้ แป้งขาวห่อละสั่งทำพิเศษ เนื้อหมูสามชั้นติดมันสวยงาม และโสมป่าอายุหลายร้อยปีถูกจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางเสียงพูดคุยหยอกล้อที่เต็มไปด้วยความหวานชื่นของสามีภรรยา ทว่า ในขณะที่พวกเขากำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมสินค้าอยู่นั้นเอง จู่ ๆ เสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบ! *ปึง! ปึง! ปึง!* “โจวอี้เฉิน! หลินฟางเซียน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ดึกดื่นมืดค่ำเช่นนี้ เหตุใดบ้านของพวกเจ้าจึงมีควันไฟลอยออกมาจากปล่องครัว แถมยังมี... กลิ่นเนื้อตุ๋นลอยฟุ้งไปทั่วตรอกซอกซอยแบบนี้! พวกเจ้าไปขโมยของบ้านใครมาสารภาพมาเดี๋ยวนี้!” เสียงแหลมสูงแสบแก้วหูของ “หลี่ว์ซื่อ” ป้าสะใภ้จอมตระหนกและชอบสอดรู้สอดเห็นดังแว่วเข้ามาท่ามกลางความหนתเหน็บของยามวิกาล พร้อมกับเงาดำหลายร่างที่ยืนอออกันอยู่หน้าประตูรั้วบ้านของพวกเขา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นไปกับความลับที่ถูกเปิดเผยนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!