ลูกค้าวีไอพี

"ถ้ากล้าตรวจค้นร้านของฉันตามอำเภอใจโดยไม่มีหมายค้นทางการเป็นลายลักษณ์อักษร วันนี้ต่อให้เป็นหัวหน้ากองกำลังรักษาความปลอดภัยประจำเขต ก็ต้องเดินออกจากประตูนี้ไปพร้อมกับใบลาออกค่ะ!" เสียงใสราวกับกระดิ่งเงินที่ถูกกระทบกันอย่างดังกังวาน ขัดจังหวะความเงียบงันภายในตรอกซอกซอยเก่าแก่ของเมืองอี้ว์โจวได้อย่างเฉียบขาด หลินฟางเซียนยืนกอดอก ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาดำขลับประกายความเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งยามเหมันต์ นางไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวต่อชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบสีกรมท่าเข้มกลุ่มใหญ่ที่ยืนปิดล้อมหน้าร้านค้าชั่วคราวของนางเลยแม้แต่น้อย ตรงหน้าของนางคือ เผิงต้าหู่ รองหัวหน้ากองรักษาระเบียบผู้ขึ้นชื่อเรื่องความกร่างและชอบรีดไถพ่อค้าแม่ขายรายย่อยในตลาดมืด เขากำลังยกมือขึ้นทำท่าจะผลักบานประตูไม้เก่าๆ ที่หลินฟางเซียนเพิ่งรีโนเวทใหม่ด้วยหยาดเหงื่อและแรงกาย "สามีเธอเป็นแค่นายทหารชั้นผู้น้อยที่ชายแดน อย่าคิดว่ามีอำนาจคุ้มกะลาหัวนะหลินฟางเซียน! ช่วงนี้มีข่าวลือว่ามีสินค้าลักลอบนำเข้าจากต่างประเทศราคาสูงลิ่วไหลเข้ามาในเขตเรา และเบาะแสก็พุ่งตรงมาที่ร้านขายของชำกระจอกๆ ของเธอ!" เผิงต้าหู่แค่นAกเสียงหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองไปทั่วเรือนร่างระหงและใบหน้าที่สะสวยจนเกินฐานะของหญิงสาวด้วยความโลภและหมั่นไส้ระคนกัน บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความตึงเครียด ชาวบ้านละแวกนั้นต่างพากันแอบมองผ่านวงกบหน้าต่างและรอยแตกของกำแพงด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจดัง เพราะรู้ดีว่าอำนาจของเผิงต้าหู่นั้นน่ากลัวเพียงใดในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ ทว่า หลินฟางเซียนกลับมุมปากยิ้มเยาะอย่างไม่เกรงกลัว นางขยับตัวเล็กน้อยเพื่อบังทางเข้าประตูไม่ให้ใครรุกล้ำเข้าไปด้านในเด็ดขาด เพราะในมิติลับของนางเวลานี้ มีทั้งแป้งสาลีขาวบริสุทธิ์ เนื้อหมูสามชั้นติดมันวาว และเตาอบไฟฟ้าพลังงานสูงที่กำลังทำงานส่งกลิ่นหอมฟุ้งของขนมปังเนยสดออกมารำๆ หากปล่อยให้คนพวกนี้เข้าไปค้น สัตว์ประหลาดในมิติอาจจะไม่ตื่น แต่ความลับเรื่องสินค้าคุณภาพเกินยุคสมัยของนางคงถูกเปิดเผยแน่ "สินค้าลักลอบ? รองเผิงใช้ตาข้างไหนมองไม่ทราบคะ หรือว่าหูของคุณมีปัญหาจนแยกแยะเสียงกระซิบของหมาข้างถนนกับกฎหมายบ้านเมืองไม่ออก สินค้าในร้านฉันทุกชิ้นมีใบเสร็จและที่มาที่ไปถูกต้องตามระเบียบของสหกรณ์ ถ้าคุณกล้าพังประตูเข้ามาโดยไม่มีหมายศาลหรือคำสั่งจากกองอำนวยการระดับสูง พรุ่งนี้เช้า... ฉันจะหอบหลักฐานการใช้อำนาจเกินกว่าเหตุของคุณไปวางไว้บนโต๊ะทำงานของผู้ว่าการมณฑลด้วยตัวเอง!" คำพูดที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ทำเอาเผิงต้าหู่ชะงักกึก ใบหน้าที่เคยกร่างจนน่าหมั่นไส้เริ่มกระตุกเกร็งด้วยความลังเล แม้เขาจะเป็นอันธพาลในคราบเจ้าหน้าที่ แต่เขาก็รู้ดีว่าช่วงนี้มีการจัดระเบียบครั้งใหญ่ หากเกิดเรื่องร้องเรียนขึ้นมาจริงๆ ตำแหน่งหัวหน้ากองที่เขากำลังหมายปองคงหลุดลอยไปอย่างแน่นอน ทว่า ก่อนที่สถานการณ์จะปะทุไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเป็นจังหวะก้าวเข้ามาจากด้านหลังกลุ่มของเผิงต้าหู่ ก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนในที่นั้นให้หันไปมองเป็นตาเดียว นั่นคือชายวัยกลางคนในชุดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีต บ่งบอกถึงฐานะที่เหนือกว่าคนทั่วไปอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของเขามีริ้วรอยแห่งวัยที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาอย่างโชกโชน ทว่าดวงตากลับคมกلاสและทรงอำนาจอย่างยิ่ง ด้านหลังของเขาคือชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่สวมแว่นตากลมท่าทางเป็นเลขาธิการส่วนตัว และการคุ้มกันอย่างแน่นหนาจากทหารยามนอกเครื่องแบบอีกสองนาย "เกิดอะไรขึ้นเสียงดังเอะอะไปถึงปากตรอก ทำไมถึงมีการขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่กันตรงนี้ล่ะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอמהขึ้นเพียงแผ่วเบา ทว่ากลับทำให้เผิงต้าหู่สะดุ้งสุดตัว รีบหันกลับไปโค้งคำนับแทบไม่ทัน "ท่าน... ท่านรองผู้ว่าการหลี่! เหตุใดท่านจึงเสด็จมาแถวนี้ล่ะครับ!" เผิงต้าหู่เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มประจบประแจงในพริบตา "ผมกำลังปฏิบัติหน้าที่ตรวจสอบ... เอ่อ ตรวจสอบร้านค้าที่ต้องสงสัยว่าทำผิดกฎหมายครับ" ท่านรองผู้ว่าการหลี่กวาดสายตาคมกริบมองเผิงต้าหู่แวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาผ่านไหล่ของชายอ้วนท้วมคนนั้น ไปหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางของหลินฟางเซียนที่ยังคงยืนหลังตรงสง่างามไม่ไหวติง จังหวะนั้นเอง กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ที่เล็ดลอดออกมาจากบานประตูไม้ที่ปิดสนิท ก็โชยปะทะเข้ากับลมหายใจของท่านรองผู้ว่าการหลี่ กลิ่นหอมละมุนของเนยแท้ผสมผสานกับความหวานนุ่มของน้ำผึ้งป่าและแป้งหมักธรรมชาติ ทำเอาท่านรองผู้ว่าการผู้ผ่านร้านอาหารหรูมาทั่วสารทิศ ถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่กลิ่นขนมปังหยาบๆ หรือหมั่น头的แข็งกระด้างที่หาได้ทั่วไปในยุค 80 แน่นอน! หลินฟางเซียนสังเกตเห็นประกายแสงวับวาบในดวงตาของท่านรองผู้ว่าการหลี่ นางไหวพริบดีเป็นเลิศ สมองหมุนเร็วจี๋ราวกับติดสปริง นางรู้ทันทีว่านี่คือโอกาสทองที่จะพลิกวิกฤตให้เป็นความได้เปรียบ และอาจเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างเครือข่ายอิทธิพลที่ทรงพลังที่สุดในเมืองอี้ว์โจว นางไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางเบาที่งดงามราวกับดอกไม้แรกแย้มถูกแต่งแต้มขึ้นบนริมฝีปากอิ่มสวย นางโค้งตัวทำความเคารพอย่างมีมารยาทและสง่างาม ผิดวิสัยแม่ค้าตลาดมืดทั่วไปอย่างสิ้นเชิง "เรียนท่านรองผู้ว่าการหลี่ หากท่านกำลังมองหาร้านค้าที่ทำผิดกฎหมาย เกรงว่าท่านคงจะเสียเวลาเปล่าแล้วล่ะค่ะ แต่ถ้าท่านกำลังมองหารสชาติอาหารที่จะเยียวยาความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวัน... เกรงว่าท่านมาถูกที่แล้วจริงๆ ค่ะ" คำพูดที่กล้าหาญและเปี่ยมด้วยชั้นเชิงนี้ ทำให้ท่านรองผู้ว่าการหลี่เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนทึ่ง มุมปากของชายวัยกลางคนยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก "แม่สาวน้อย เธอรู้หรือว่าฉันกำลังเหนื่อยล้า?" ท่านรองผู้ว่าการหลี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกึ่งเย้ากึ่งจริงจัง "ดูจากรอยคล้ำใต้ดวงตาและอาการตึงเครียดบริเวณหัวคิ้วของท่าน ประกอบกับท่านมักจะใช้มือขวานวดคลึงที่ชายโครงด้านซ้ายอยู่เป็นระยะ... อาการของโรคกระเพาะอาหารกำเริบจากความเครียดและการทานอาหารไม่ตรงเวลาสินะคะ" หลินฟางเซียนกล่าวอย่างมั่นใจ นางเคยเป็นเชฟอัจฉริยะและศึกษาเรื่องโภชนาการมาอย่างโชกโชน การวินิจฉัยโรคเบื้องต้นจากอาการภายนอกจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนางเลย บรรยากาศรอบข้างตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง เผิงต้าหู่อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ส่วนเลขาธิการข้างกายท่านรองผู้ว่าการหลี่ถึงกับแสดงสีหน้าตกใจ เพราะเรื่องอาการป่วยเรื้อรังนี้ เป็นความลับสุดยอดที่มีเพียงแพทย์ประจำตัวไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้! ท่านรองผู้ว่าการหลี่จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าเนิ่นนาน แววตาที่เคยมองด้วยความสงสัยแปรเปลี่ยนเป็นความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "น่าสนใจ... ช่างเป็นแม่ค้าที่ปากคอเราะร้ายและมีความรู้ไม่เบาเลยนี่" ท่านรองผู้ว่าการหลี่หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ "ในเมื่อเธอพูดเช่นนี้แล้ว ถ้าสิ่งที่เธอทำออกมามันไม่อร่อยสมคำคุย ฉันเกรงว่าโทษฐานหมิ่นประมาทเจ้าหน้าที่และขัดขวางการตรวจสอบในวันนี้ จะทำให้ร้านของเธอต้องปิดตัวลงถาวร... เธอยังกล้าพอที่จะต้อนรับแขกวีไอพีอย่างฉันไหมล่ะ?" หลินฟางเซียนไม่สะทกสะท้าน นางแย้มยิ้มกว้างขึ้นอย่างมั่นใจ ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะ "สำหรับแขกผู้มีเกียรติเช่นท่านรองผู้ว่าการ ประตูร้านของฉันเปิดต้อนรับเสมอค่ะ เชิญด้านในได้เลยนะคะ... รับรองว่ารสชาตินี้ จะทำให้ท่านลืมอาหารทุกมื้อที่เคยทานมาในชีวิตนี้อย่างแน่นอนค่ะ" นางเอื้อมมือไปปลดกลอนประตูไม้แล้วผลักเปิดออกกว้าง กลิ่นหอมหวานละมุนลออของ "เค้กไข่โบราณเนื้อนุ่มฟูสูตรพิเศษจากมิติลับ" ที่เพิ่งอบเสร็จร้อนๆ พวยพุ่งกระจายตัวออกไปทั่วทั้งตรอกซอกซอยทันที กลิ่นหอมนั้นรุนแรงและเย้ายวนเสียจนแม้แต่เผิงต้าหู่และเหล่าทหารยามยังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนไม่อยู่ ท่านรองผู้ว่าการหลี่สูดกลิ่นหอมนั้นเข้าไปเต็มปอด แววตาฉายแววทึ่งอย่างปิดไม่มิด ก้าวเท้าเตรียมจะเดินข้ามธรณีประตูเข้าไป ทว่า... ในวินาทีที่ปลายรองเท้าหนังของท่านรองผู้ว่าการกำลังจะก้าวพ้นขอบประตู เสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และทรงพลังจนน่าขนลุกของใครบางคน ก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดของมุมตรอกด้านหลัง "ภรรยาผมบอกว่า... วันนี้ร้านนี้ต้อนรับเฉพาะ 'แขกคนสำคัญ' เท่านั้น เกรงว่าคนนอกที่ไม่ได้รับเชิญ คงต้องยืนรออยู่ข้างนอกสินะครับ" หลินฟางเซียนชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ นางรีบหันขวับไปมองตามเสียงนั้นทันที และภาพที่ปรากฏต่อสายตาก็ทำให้ลมหายใจของนางสะดุดกัก—! *** ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" ด้วยดีเสมอมานะคะ!