ศึกสายเลือด

"ถ้าพวกท่านยังไม่ไสหัวออกไปจากหน้าประตูบ้านฉันในสามวินาทีนี้ อย่าหาว่าฉันคนนี้ใจร้าย สาดน้ำล้างปลาเค็มใส่หน้าให้เสียเกียรติวงศ์ตระกูลก็แล้วกันนะคะ!" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เย็นเยียบจนแทบจะแช่แข็งหยาดน้ำค้างยามโพล้เพล้ดังขึ้น ตัดผ่านความเงียบงันของลานบ้านสกุลโจวอย่างเฉียบคม หลinฟางเซียนยืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตากวาดมองผู้มาเยือนยามวิกาลด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ามิใช่ใครอื่น—แต่เป็นป้าสะใภ้ใหญ่จางและลูกพี่ลูกน้องตัวแสบอย่างหลินเต๋อชู ที่คราวนี้ลงทุนหิ้วตะกร้าไข่ไก่บ้านและแผ่นแป้งโฮลวีตห่อใหม่อันแสนหายากมาเคาะประตูบ้านนางด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่ปั้นแต่งจนหน้าตบเป็นที่สุด ย้อนกลับไปเมื่อสามเดือนก่อน ยามที่บ้านสกุลโจวยังยากจนข้นแค้น สามีของนางบาดเจ็บกลับมาจากค่ายทหารจนเกือบพิการ คนกลุ่มนี้ไม่เพียงแต่ปฏิเสธที่จะให้ยืมข้าวสารแม้แต่ทะนานเดียว ยังเคยถ่มน้ำลายรดหน้าประตูพร้อมประกาศตัดขาดญาติมิตรเพราะกลัวจะพลอยติดร่างแหความยากจนไปด้วย แต่วันนี้... เมื่อกลิ่นอายความร่ำรวยจากกิจการลับของนางเริ่มเล็ดลอด ต้มตุ๋นเนื้อตุ๋นยาจีนส่งกลิ่นหอมกรุ่นตลบอบอวลไปทั่วทั้งหมู่บ้านจนคนตาบอดก็ยังได้กลิ่น ญาติผู้พี่ผู้ป้าเหล่านี้กลับทำหน้าด้าน หวนคืนกลับมาหาพร้อมคราบน้ำตาจอมปลอมทันที "ฟางเซียน... ลูกอา... โธ่เอ๋ย หลานรัก ป้าไม่ได้ตั้งใจจะใจร้ายในวันนั้นหรอกนะลูก สถานการณ์มันบังคับ บ้านเราก็ปากกัดตีนถีบ ลูกๆ ก็กำลังโต..." ป้าสะใภ้จางบีบน้ำตาหยดแหมะลงบนเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ ทำท่าจะพุ่งเข้ามาโอบกอดขาของหลินฟางเซียนเหมือนสุนัขซื่อสัตย์ที่กลับใจ "หยุดค่ะ!" ฟางเซียนยกมือขึ้นห้าม ปลายเล็บเรียวสวยเคลือบด้วยความมั่นใจ นางก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว กดดันให้คนทั้งสองต้องถอยร่นโดยอัตโนมัติ "คำว่า 'สถานการณ์บังคับ' ของป้า คงหมายถึงการเห็นคนอื่นกำลังจะอดตายแล้วซ้ำเติมด้วยการเหยียบให้จมดินสินะคะ? น่าเสียดายจริงๆ ที่ความจำของฉันมันดันดีเลิศเสียด้วยสิคะ จำได้แม้กระทั่งคำพูดที่ป้าเคยตะโกนไล่หลังฉันว่า 'อย่าแม้แต่จะเอาหน้ามาเหยียบเรือนสกุลหลินอีก' โธ่... ลืมเร็วขนาดนี้ สมองเริ่มเสื่อมตามวัยแล้วหรือคะ ถึงจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นคนตัดขาดสายสัมพันธ์นี้ไปก่อน" หลินเต๋อชูที่ยืนหน้าซีดอยู่ด้านหลัง ทนฟังไม่ไหวจึงโพล่งขึ้นมาด้วยความอับอายปนโมโห "หลินฟางเซียน! เธอมันก็แค่สะใภ้ที่แต่งออกไปแล้วนะ! ยังไงพวกเราก็มีสายเลือดเดียวกัน ไหลเวียนด้วยเลือดตระกูลหลินเหมือนกัน จะใจดำอำมหิตกับญาติสนิทมิตรสหายถึงเพียงนี้เชียวหรือ? แม่ฉันอุตส่าห์เอาของดีมาง้อ..." "ของดี?" หลินฟางเซียนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะช่างไพเราะราวกับระฆังเงิน แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "ไข่ไก่ฟองละเท่าไหร่ แป้งพวกนี้ขึ้นราไปกี่ส่วน ฉันใช้ตามิติลับตรวจสอบดู... อ้อ ไม่สิ แค่ใช้ตาเปล่ามองก็รู้แล้วว่าเป็นของเหลือค้างสต็อกที่ขายไม่ออกในตลาดมืด แล้วเอามาทำทีเป็นของฝากล้ำค่าเพื่อจะมาขอซื้อ 'สูตรลับ' หมูตุ๋นสามชั้นกับน้ำพริกเผาของฉันสินะคะ?" คำพูดที่แทงใจดำ ทำเอาป้าสะใภ้จางหน้าเผือดสี รอยยิ้มจอมปลอมแข็งค้างอยู่บนใบหน้าเหี่ยวย่น นางไม่นึกเลยว่าเด็กสาวที่เคยหัวอ่อนและยอมคนผู้นี้ จะกลายเป็นแม่ค้าปากกล้า ไร้ช่องโหว่ และฉลาดเป็นกรดจนต่อปากต่อคำแทบไม่ทัน ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด โจวอี้เฉิน สามีหนุ่มผู้เงียบขรึมและมีร่างกายกำยำสูงใหญ่ ก็ก้าวเดินออกมาจากห้องครัว มือหนาทั้งสองข้างยังคงเปื้อนคราบแป้งสาลีจากการนวดแป้งทำซาลาเปาให้ภรรยากินยามดึก แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีมองตรงไปยังสองแม่ลูกสกุลหลินด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาโดยไม่ต้องออกแรงขู่ ความกดดันระดับทหารผ่านศึกสนามรบทำให้ป้าสะใภ้จางและหลินเต๋อชูเข่าอ่อนยวบ โจวอี้เฉินไม่เอ่ยคำใดนอกจากก้าวมายืนซ้อนหลังภรรยาคนสวย พร้อมกับยกแขนแกร่งขึ้นโอบเอวบางของนางไว้หลวมๆ เป็นการแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขาอยู่เคียงข้างและพร้อมจะปกป้องภรรยาจากสวะสังคมเหล่านี้ด้วยกำลังเด็ดขาด "สามีคะ... ดูสิคะ มีแขกไม่ได้รับเชิญมาเหยียบเรือนเรายามวิกาล แถมยังพยายามจะมาขโมยสูตรอาหารทำมาหากินของเราหน้าตาเฉยเลยนะคะ" ฟางเซียนเอียงคอซบไหล่หนาของสามี น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นออดอعนอย่างน่ารัก ทว่าสายตายังคงจิกกัดผู้มาเยือนอย่างสะใจ โจวอี้เฉินก้มมองภรรยาด้วยแววตาอ่อนโยนประกายความรักท่วมท้น ก่อนจะตวัดสายตากลับไปมองสองแม่ลูกด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง "ไสหัวไป... ถ้าไม่อยากให้ฉันใช้กฎหมู่จัดการพวกแก" สองแม่ลูกสกุลหลินหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ รีบคว้าตะกร้าของฝากแล้ววิ่งหนีหายไปในความมืดราตรีอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งเสียงโวยวายโหยหวนไว้เบื้องหลัง ฟางเซียนหัวเราะคิกคักในอ้อมแขนของสามี รู้สึกสะใจจนเลือดลมสูบฉีด ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะหันไปตักน้ำอุ่นให้สามีล้างมือ เสียงเคาะประตูดังปังๆ แบบไม่มีมารยาทก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง ไม่ใช่เสียงเคาะของสองแม่ลูกสกุลหลิน... แต่เป็นเสียงทุบประตูด้วยความเกรี้ยวกราด พร้อมกับเสียงตะโกนแหบแห้งของผู้ใหญ่บ้านที่นำพานายทหารตรวจค้นจากอำเภอมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "หลินฟางเซียน! โจวอี้เฉิน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! มีคนแจ้งว่าพวกเธอลักลอบค้าขายของเถื่อนผิดกฎหมาย กักตุนเสบียง และซ่อนเร้นอาวุธสงคราม!" ลมหายใจของฟางเซียนสะดุดกักทันทีเมื่อประตูถูกผลักกระเด็นเปิดผางด้วยฝ่ามือของเจ้าหน้าที่รัฐ—! (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนความแซ่บของฟางเซียนเสมอนะคะ)