ปะทะแม่สามีจอมบงการ

เสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกดังปัง! จนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหม่นบนตั่งสั่นสะเทือน น้ำชาอุ่นๆ กระเซ็นออกมาเปื้อนรอยแตกของเนื้อไม้ "ฟางเซียน! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงบังaอาจเมินเฉยต่อคำสั่งของแม่? สามีของเจ้าส่งเงินเดือนมาให้ครอบครัวเราดูแลร่วมกัน แต่นี่เจ้ากลับแอบเก็บแป้งสาลีขาวละเอียดไว้ในห้องครัวส่วนตัว ปีกกล้าขาแข็งนักนะ ถึงได้กล้าแยกสำรับกินกันเองแบบนี้!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีอย่าง ‘หลี่ว์ซื่อ’ แผดลั่นไปทั่วห้องโถงคับแคบของบ้านตระกูลโจว ดวงตาตี่เล็กจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ นางตั้งใจมาพังประตูห้องตั้งแต่ได้กลิ่นหอมของแป้งผัดเนยลอยโชيโฉยออกมาจากหน้าต่างเมื่อครู่ หลินฟางเซียนยืนกอดอกพิงวงกบประตูห้องครัว รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว นางกวาดสายตามองร่างอวบอ้วนของแม่สามีที่สวมเสื้อผ้าเก่าๆ แต่ไว้ท่าทีผู้มีอำนาจสูงสุดในบ้าน นางไม่ได้รีบร้อนโต้ตอบ ปล่อยให้ความเงียบสร้างแรงกดดันจนหลี่ว์ซื่อเริ่มอึดอัดเสียเอง "แม่พูดจบหรือยังคะ?" ฟางเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานชัดเจน "แป้งสาลีขาวละเอียดพวกนี้ สามีฉันเป็นคนหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานในค่ายทหาร ไม่ใช่เงินจากกองกลางที่บ้านใหญ่ส่งเสีย และที่สำคัญ... ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านตระกูลโจวมา มีวันไหนบ้างที่ข้าวในหม้อของฉันไม่ตกถึงท้องพวกท่าน? แต่พอน้ำแล้ง ข้าวในยุ้งฉางฝั่งโน้นหมดเกลี้ยง พวกท่านกลับคิดจะมาสูบเลือดสูบเนื้อฉันกับอี้เฉินจนไม่เหลือแม้แต่เมล็ดเดียว แบบนี้มันยุติธรรมแล้วหรือคะ?" คำพูดที่ตรงไปตรงมาและเชือดเฉือนบาดลึกถึงกระดูกดำ ทำให้หลี่ว์ซื่อหน้าดำคร่ำเครียดจนแทบหายใจไม่ออก นางไม่เคยเจอสะไภ้คนไหนกล้าต่อปากต่อคำเช่นนี้มาก่อน "นังเด็กกตัญญูกตเวที! แกกล้าเถียงฉันเรอะ!" หลี่ว์ซื่อเงื้อมือขึ้นสูง หมายจะตบสั่งสอนให้หายแค้น ทว่า—ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างห้องครัวที่เชื่อมต่อกับมิติลับด้านหลังพลันเกิดปฏิกิริยาแปลกประหลาด แสงสีฟ้าครามสายหนึ่งวาบผ่านรอยแตกของผนังดินดิบ พร้อมกับระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของฟางเซียนทันที: [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับพลังงานสูงซ่อนอยู่ในห่อผ้าของ ‘หญิงสาวแปลกหน้า’ ที่สามีของคุณพามา... และพลังงานนั้นกำลังเปิดประตูมิติย่อยเชื่อมโยงกับโลกภายนอก!] หัวใจของฟางเซียนกระตุกวูบ ภาพของหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีที่โจวอี้เฉินเพิ่งแบกกลับมาจากชายป่าเมื่อยามสายผุดขึ้นมาในหัว นังตัวดีคนนั้นไม่ได้เป็นแค่ชาวบ้านพลัดหลงธรรมดาอย่างที่ปากว่าแน่! ก่อนที่มือของแม่สามีจะกระทบลงบนใบหน้า ฟางเซียนก็เอี้ยวตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับคว้าทัพพีไม้ในครัวขึ้นมาถือป้องกันตัว ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมราวกับลูกกวางป่าที่พร้อมพุ่งชน "ถ้าคุณแม่ยังกล้าก้าวล้ำเข้ามาในเขตพื้นที่ส่วนตัวของฉันอีกก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะคะว่าข้าวของในบ้านหลังนี้ รวมถึงความลับที่ซ่อนอยู่หลังประบานนั้น... อาจจะหายวับไปกับตาโดยที่พวกท่านไม่ได้อะไรเลยแม้แต่แดงเดียว!" หลี่ว์ซื่อชะงักกึก นางหวาดกลัวประกายตาที่ดุดันและเยือกเย็นของลูกสะไภ้คนนี้อย่างไม่ทราบสาเหตุ แรงอาฆาตในแววตาของหญิงแก่เปลี่ยนเป็นความระแวงสงสัย ในจังหวะนั้นเอง ประตูหน้าบ้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือหนาอันคุ้นเคย โจวอี้เฉินก้าวฉับๆ เข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบกวาดมองบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องครัว ก่อนที่เขาจะหยุดสายตาไว้ที่ร่างของภรรยาแล้วรีบสาวเท้าเข้ามาดึงนางไปหลบไว้ข้างหลังทันทีด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างเย็นชา กดดันจนหลี่ว์ซื่อต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "อี้เฉิน! ลูกดูเมียแกส...! มันกล้าปีนเกลียวแม่!" แม่สามีฟ้องเสียงสะอื้น แต่โจวอี้เฉินกลับไม่ได้สนใจมารดาของตน สายตาของชายหนุ่มมองตรงไปยังภรรยาด้วยความห่วงใย ก่อนจะกระซิบเสียงเบาข้างหูนาว "เซียนเซียน... ผู้หญิงคนนั้นที่ห้องโถกรองรับ ฟื้นแล้ว... และนางกำลังเรียกหาเจ้า พร้อมกับยื่นสิ่งนี้ให้" โจวอี้เฉินแบมือออก เผยให้เห็น ‘ป้ายหยกโบราณ’ สลักลายมังกรห้าเล็บที่ส่องแสงเรืองรองจางๆ ในความสลัวของตัวบ้าน ซึ่งเป็นสิ่งของต้องห้ามเด็ดขาดในยุคปฏิรูปวัฒนธรรมเช่นนี้! ฟางเซียนสูดหายใจเข้าลึก ภายในอกเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกและท้าทาย เรื่องราวไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิดเสียแล้ว... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของหลินฮวายุคปฏิรูปมาโดยตลอดนะคะ