มิติลับหลังกำแพง

“แม่บ้านจาง! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! สามีทหารของบ้านเธอ... โจวอี้เฉิน... เขากลับมาแล้ว! แถมยัง... แถมยังพาใครไม่รู้มาที่หน้าบ้านด้วย!” เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่ตระกูลจางแผดลั่นทะลุประตูไม้ไผ่ผุพังเข้ามา ราวกับเกรงว่าชาวบ้านทั้งคอมมูนจะไม่รู้ว่าบ้านหลังนี้กำลังจะเกิดพายุลูกใหญ่ หลินฟางเซียนที่เพิ่งวางตะหลิวเหล็กหล่อลงบนเตาไฟหมาดๆ ชะงักมือเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนฉุกคิด โ조วอี้เฉิน สามีตามนัยยะทางกฎหมายที่นางยังไม่ทันได้เห็นหน้าค่าตาแม้แต่เงา นับตั้งแต่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสะใภ้อาภัพในยุค 70 นี้ เหตุใดจึงกลับมาก่อนกำหนดการปลดประจำการถึงครึ่งปี? แถมยังพา ‘ใครไม่รู้’ มาสร้างความระทึกขวัญหน้าบ้านอีกเล่า? ฟางเซียนไม่ได้รีบร้อนวิ่งออกไปต้อนรับราวกับสุนัขรับใช้ที่รอเจ้านาย นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายความอับชื้นของบ้านดินและกลิ่นจางๆ ของแป้งข้าวโพดลอยคละคลุ้ง ทว่าเบื้องหลังความทรุดโทรมนี้ มีความลับบางอย่างกำลังสั่นไหวอยู่ในห้วงสำนึกของนาง ตึ๊ง! เสียงก้องกังวานคล้ายระฆังแก้วดังขึ้นในศีรษะ พร้อมกับภาพสามมิติขนาดมหึมาที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า—ซูเปอร์มาร์เก็ตอัจฉริยะและคลังสินค้าปลอดภาษีศุลกากรแห่งศตวรรษที่ 21 ที่นางสะสมไว้ก่อนจะสิ้นลมหายใจแล้วทะลุมิติมาอยู่ที่นี่! *มิติลับหลังกำแพง*... มิใช่เพียงแค่ภาพลวงตา แต่มันคือคลังสมบัติเคลื่อนที่ที่เชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของนางโดยตรง ฟางเซียนกวาดสายตาผ่านม่านแสงสีฟ้าจางๆ ที่มีเพียงนางผู้เดียวที่มองเห็น ชั้นวางสินค้าอุปโภคบริโภค น้ำมันพืชชั้นดี ข้าวสารขัดสีคุณภาพเยี่ยม ยารักษาโรค ยันเนื้อวัวตุ๋นในสุญญากาศเรียงรายกันสุดลูกหูลูกตา การมีสิ่งเหล่านี้อยู่ในยุคขาดแคลนข้าวปลาอาหารเช่นนี้ ไม่ต่างอะไรกับการถือตั๋วทองคำแห่งความร่ำรวยไว้ในมือ “ฟางเซียน! นังเด็กไม่รักดี หูหนวกหรืออย่างไร! สามีเธอยืนหัวโด่อยู่หน้าบ้าน ปล่อยให้แขกเหรื่อรอนานแบบนี้ อยากโดนดีนักใช่ไหม!” เสียงทุบประตูดังปึงปังตามมาติดๆ พร้อมกับเสียงแผดด่าทอด้วยความอิจฉาริษยาของป้าสะใภ้ใหญ่ ที่หวังจะเข้ามาป3อกลอกข้าวของในบ้านหลังนี้ตั้งแต่รู้ข่าวว่าโจวอี้เฉินส่งเงินและตั๋วอาหารกลับมาเมื่อเดือนก่อน ฟางเซียนแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ นางปัดฝุ่นที่เปื้อนบนเสื้อผ้าสะใภ้ยุค 70 ออกอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะก้าวเท้าเดินย่างสามขุมไปที่ประตูด้วยท่าทีสง่างามราวกับราชนนีผู้สูงศักดิ์ แม้สวมชุดผ้าฝ้ายหยาบสีมอซอ แต่นัยน์ตากลับคมกริบและเย็นชาจนป้าสะใภ้ใหญ่ที่กำลังงื้อมือจะทุบประตูอีกครั้งต้องชะงักกึกโดยอัตโนมัติ “ป้าสะใภ้ใหญ่ เสียงแหกปากของท่านดังไปถึงท้ายหมู่บ้าน เกรงว่าหมูในเล้าของบ้านผู้ใหญ่บ้านคงตกใจตื่นกันหมดแล้วกระมังคะ” น้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนทุกคำพูดดังขึ้น รอยยิ้มที่มุมปากของฟางเซียนมิได้ส่งไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย “น...นังนี่! กล้าดียังไงมาพูดจากวนประสาทฉัน! ดูสามีเธอล่ะสิ พาผู้หญิงอื่นเข้าบ้าน แถมสภาพแบบนั้น... หึ! ระวังเถอะ สามีทหารกลับมาแล้วจะถูกหย่าร้างจนต้องซมซานกลับบ้านเดิม!” ป้าสะใภ้ใหญ่แว้งกัดด้วยความเจ็บใจ พลางชะเง้อคอมองข้ามไหล่บางเข้าไปด้านในเพื่อสอดส่องความเคลื่อนไหว ฟางเซียนไม่ได้สนใจเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างบ้าน นางผลักบานประตูไม้เก่าๆ ให้เปิดออกกว้าง ปะทะกับสายลมหนาวช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง และภาพที่ปรากฏต่อสายตาก็ทำให้หญิงสาวต้องหรี่ตาลงพิจารณาอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เปรอะเปื้อนฝุ่นควันและคราบเหงื่อไคลยืนตระหง่านอยู่กลางลานบ้าน แผ่นหลังกว้างนั้นตรงแหน่วราวกับสนทัพ โจวอี้เฉิน... สามีที่ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและไร้ความรู้สึกในความทรงจำของร่างเดิม กำลังยืนนิ่งสนิท ทว่าดวงตาคมกลาบสีเข้มคู่นั้นกลับจ้องมองตรงมาที่นางราวกับจะกลืนกิน ทว่า ที่ทำให้ฟางเซียนต้องขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่ตัวของโจวอี้เฉิน แต่เป็นเด็กชายมอมแมมวัยราวเจ็ดขวบที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังขาของเขา ดวงตากลมโตหวาดผวาคู่นั้นมองมาที่นางอย่างหวาดกลัว และที่สำคัญยิ่งกว่า... คือหญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่เนื้อตัวสะท้านหนาวในชุดสำรวมที่นั่งหมดแรงอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ข้างประตู นางอุ้มห่อผ้าเก่าๆ ไว้แนบอก เนื้อตัวสั่นเทาด้วยพิษไข้ “ฟางเซียน... ฉันกลับมาแล้ว” เสียงทุบต่ำกังวานและแหบพร่าเอ่ยขึ้น โจวอี้เฉินขยับตัวเข้ามาใกล้ภรรยา กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นดินปืนจางๆ ลอยมาแตะจมูก แววตาของเขาซ่อนความซับซ้อนบางอย่างที่อ่านไม่อציออก ระหว่างความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล และความกังวลใจยามต้องเผชิญหน้ากับภรรยาที่ขึ้นชื่อเรื่องความเอาแต่ใจในอดีต “ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ... สามี” ฟางเซียนกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าสายตากลับกวาดมองผู้มาเยือนทั้งสามคนอย่างรวดเร็ว สมองทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อประเมินสถานการณ์ตรงหน้า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้นั้นเอง พลันสายตาของฟางเซียนก็เหลือบไปเห็น ‘บางสิ่ง’ ที่สั่นไหวอยู่ในมิติลับหลังกำแพง—หน้าจอโฮโลแกรมของซูเปอร์มาร์เก็ตเด้งข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย: [แจ้งเตือน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับพลังงานสูงซ่อนอยู่ในห่อผ้าของ ‘หญิงสาวแปลกหน้า’ ที่สามีของคุณพามา... และพลังงานนั้นกำลังเปิดประตูมิติย่อยเชื่อมโยงกับโลกภายนอก!]