ญาติฝ่ายสามีผู้หิวกระหาย

"ถ้าพวกท่านกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าเป็นการบุกรุกเคหสถานยามวิกาล... และคงต้องเชิญผู้ใหญ่บ้านกับกองกำลังรักษาความปลอดภัยหมู่บ้านมาช่วยตัดสินกันเสียหน่อยแล้วค่ะ!" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกดังลอดบานไม้ผุๆ ออกไป ปลายประโยคของหลินฟางเซียนทำเอาฝ่าเท้าที่กำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูของ 'ป้าสะใภ้ใหญ่จาง' ชะงักกึก ใบหน้าที่เคยเชิดขึ้นด้วยความหยองแหยงและมั่นอกมั่นใจบิดเบี้ยวเป็นริ้วรอยทันที นางจางหรือป้าสะใภ้ใหญ่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องการสูบเลือดสูบเนื้อคนในตระกูลโจวมานานนับทศวรรษ ถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาตี่เล็กกวาดมองประเมินสภาพภายในบ้านที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว กลิ่นหอมกรุ่นของซุปกระดูกหมูกลมกล่อมลอยเตะจมูกจนต่อมน้ำลายของนางจางทำงานหนัก นางกลืนน้ำลายลงคออึกลใหญ่ สายตาโลภโมจโทสะกวาดซอกแซกไปทั่วห้องครัวและโต๊ะไม้เก่าๆ ที่บัดนี้มีชามกระเบื้องเคลือบเนื้อเนียนวางอยู่ พร้อมเศษกระดูกหมูชิ้นโตที่ยังติดเนื้อแดงฉ่ำ *นังเด็กบ้านนอกนี่... มันเอาเงินที่ไหนมาซื้อกระดูกหมูชั้นดีแบบนี้กินกัน!* จางซื่อคิดในใจอย่างเดือดดาล นางถลึงตาใส่หลินฟางเซียนที่ยืนกอดอกพิงวงกบประตูด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ใบหน้าเรียวรูปไข่ประดับรอยยิ้มบางเบาที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ท่าทางเช่นนี้ช่างขัดแย้งกับหลินฟางเซียนคนเดิมผู้ยอมก้มหน้าให้คนอื่นโขกสับโดยไม่กล้าปริปากเถียงราวกับคนละคน "ฟางเซียน เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรกัน!" จางซื่อแสร้งทำเป็นเจ็บปวด นางสะบัดผ้ากันเปื้อนเก่าๆ แล้วดันร่างท้วมๆ ของตนเองเข้ามาในบ้านหน้าด้านๆ "ข้าเป็นถึงป้าสะใภ้ของพวกเจ้า เดินทางฝ่าลมหนาวมาเยี่ยมเยียนหลานชายกับหลานสะใภ้ด้วยความหวังดีแท้ๆ ไฉนจึงต้อนรับกันด้วยวาจาเชือดเฉือนเช่นนี้เล่า? หรือว่ามีสามีเป็นทหารยศใหญ่โตเข้าหน่อย ก็เลยลืมหัวนอนปลายเท้า มองไม่เห็นหัวญาติผู้ใหญ่อย่างพวกเราแล้วใช่ไหม!" ลูกไม้ตื้นๆ บีบน้ำตาเรียกความสงสารเช่นนี้หรือจะมาใช้ได้ผลกับเชฟสาวมือหนึ่งผู้ผ่านสมรภูมิการแข่งขันในวงการอาหารระดับประเทศมาแล้ว หลินฟางเซียนแอบแค่นเสียงในลำคอเบาๆ "หวังดี?" ฟางเซียนทวนคำ ช้อนสายตาขึ้นมองป้าสะใภ้ที่กวาดสายตาสำรวจข้าวของรอบบ้านราวกับนกแร้งรอทึ้งซากสัตว์ "หวังดีถึงขนาดถือวิสาสะพังประตูบ้านคนอื่นเข้ามาตอนดึกดื่น แถมยังทำท่าทางเหมือนจะยกข้าวของเครื่องใช้ในบ้านข้ากลับไปฝั่งโน้นด้วยสินะคะ? น่าแปลกใจเสียจริง ยามที่บ้านเราขัดสนจนแทบไม่มีข้าวกรอกหม้อ ป้าสะใภ้เคยเดินถือแป้งหมั่นถั่นมาเยี่ยมเยียนสักครั้งไหมคะ? หรือว่าความหวังดีของท่าน เพิ่งจะมางอกเงยเอาตอนที่ได้กลิ่นซุปกระดูกหมูจากบ้านฉันกันแน่?" คำพูดแทงใจดำฉับไวและตรงประเด็น ทำให้จางซื่อหน้าชาดานราวกับถูกตบด้วยฝ่ามือไร้เงา นางอ้าปากพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็จนด้วยหลักฐาน เพราะยามที่โจวอี้เฉินยังไม่ได้เลื่อนขั้นและส่งเงินเบี้ยเลี้ยงก้อนใหญ่กลับมา ครอบครัวของนางจางไม่เคยชายตาแลบ้านรองหลังนี้เลย รังแต่จะคอยมาหยิบยืมข้าวสารแล้วไม่เคยคืน แถมยังเคยเอ่ยปากขอเสื้อผ้าเก่าของโจวอี้เฉินไปให้ลูกชายตัวเองหน้าตาเฉย "ปากคอเราะร้ายนักนะนังเด็กคนนี้! อี้เฉิน! เจ้าดูภรรยาเจ้าสิ อบรมสั่งสอนกันมาท่าไหนถึงได้กล้าปีนเกลียวผู้หลักผู้ใหญ่เช่นนี้!" เมื่อเห็นว่าต่อปากต่อคำกับหลินฟางเซียนไม่ได้ผล จางซื่อจึงเบนเป้าหมายไปที่ร่างสูงหนาของโจวอี้เฉินที่เพิ่งก้าวเดินออกมาจากห้องนอนด้วยใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา ดวงคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองผู้มาเยือนด้วยแววตาที่กดดันจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา โจวอี้เฉินไม่เอ่ยคำใด เขายืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหลังภรรยา ร่างกายกำยำในชุดเสื้อผ้าเนื้อหนาสะอาดสะอ้านแผ่รังสีคุกคามโดยธรรมชาติของนายทหารผู้ผ่านความเป็นความตายมาโชคโชน แค่เพียงเขายืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่ต้องขยับตัว ป้าสะใภ้จางก็รู้สึกราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับลงมาที่บ่าจนหายใจไม่ทั่วท้อง "ภรรยาของผม พูดคำไหนคือคำนั้นครับ" เสียงทุบต่ำกังวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าทรงพลังอำนาจจนจางซื่อสะดุ้งสุดตัว "บ้านหลังนี้เป็นสิทธิ์ขาดของพวกเราสองคน สามีภรรยาไม่มีธรรมเนียมให้ญาติคนไหนเข้ามาค้นข้าวของตามอำเภอใจ หากท่านไม่มีธุระอันใดเป็นกิจลักษณะ... เชิญกลับไปเสียเถอะครับ ดึกมากแล้ว" "เจ้า... พวกเจ้าสองคนผัวเมียรวมหัวกันรังแกคนแก่รึ!" จางซื่อหน้าดำคร่ำเครียดเมื่อเห็นว่าทางนี้แข็งกร้าวและไม่มีทีท่าจะยอมอ่อนข้อให้ ทว่านางไม่ยอมกลับไปมือเปล่าแน่ สายตาโลภลอยไปสะดุดเข้ากับถุงกระดาษสีน้ำตาลหนาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตาไฟ ซึ่งข้างในนั้นบรรจุแป้งสาลีเนื้อดีและน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ที่หลินฟางเซียนเพิ่งแอบหยิบออกมาจากมิติลับเพื่อเตรียมทำซาลาเปาในวันพรุ่งนี้ "อี้เฉิน! ถ้าพวกเจ้าใจดำนัก ไม่ยอมแบ่งแม้กระทั่งกระดูกหมูให้ป้ากิน อย่างน้อยก็น้ำตาลทรายกับแป้งพวกนี้... ทางฝั่งตระกูลใหญ่กำลังจะจัดงานแต่งให้ลูกพี่ลูกน้องของเจ้า ข้าขอแบ่งแป้งขาวพวกนี้ไปสักครึ่งถุงก็แล้วกัน ถือว่าช่วยเหลืองานตระกูลเดียวกัน!" พูดจาไม่พูดเปล่า จางซื่อพุ่งพรวดเข้าไปหมายจะคว้าถุงแป้งบนโต๊ะทันที นางคิดว่าต่อให้หลินฟางเซียนปากเก่งแค่ไหน ก็คงไม่กล้าลงมือทำร้ายญาติผู้ใหญ่ต่อหน้าทหารหนุ่มหรอก ทว่า นางคิดผิดถนัด... *พรึบ!* หลินฟางเซียนไวกว่า นางตวัดมือคว้าถุงแป้งสาลีหลบฉากไปด้านหลังอย่างงดงาม พร้อมกับใช้เท้าเตะเก้าอี้ไม้ตัวเล็กไปขวางทางก้าวของนางจางไว้พอดี ส่งผลให้อดีตป้าสะใภ้จอมโลภเสียหลัก เซถลาไปชนกับชั้นวางขวดเครื่องปรุงจนเสียงดังโคร้งคราม ขวดเกลือและขวดซีอิ๊วกลิ้งตกลงมาแตกกระจาย กลิ่นเค็มปะแล่มคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ "โอ๊ย! นังสารเลว! แกกล้าทำร้ายฉันรึ!" จางซื่อกรี๊ดร้องลั่นบ้านด้วยความตกใจและเจ็บเนื้อเจ็บตัว นางล้มก้นกระแทกพื้น สภาพยับเยินไม่เหลือคราบผู้ดีหน้าหนาเมื่อครู่ "ช่วยด้วย! ฆ่าคนแล้ว! สะใภ้บ้านรองตระกูลโจวคิดจะฆ่าป้าแท้ๆ ของตัวเองแล้ว!" เสียงโวยวายแหลมสูงของนางจางดังทะลุออกไปนอกบ้าน ท่ามกลางความเงียบสงบยามวิกาลของหมู่บ้าน เสียงนี้ย่อมดึงดูดสายตาและฝีเท้าของชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่อยากรู้อยอยากเห็นให้เดินมามุงล้อมรอบรั้วบ้านทันที หลินฟางเซียนยืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ นางไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับค่อยๆ วางถุงแป้งลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น แล้วหันไปสบตากับโจวอี้เฉินที่ขยับเข้ามาประชิดร่างนางอย่างปกป้อง ดวงตาคมกริบของสามีหนุ่มฉายแววอันตรายระคนห่วงใย ในจังหวะที่เสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังก้าวเข้ามาหยุดที่หน้าประรั้วบ้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูและเสียงตะโกนถามด้วยความตกใจจากหัวหน้าหมู่บ้านนั่นเอง... มือหนาของโจวอี้เฉินก็เอื้อมมาโอบเอวบางของภรรยาไว้มั่น พร้อมกับที่ประตูหน้าบ้านถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวในยามวิกาลเช่นนี้... และนั่นทำให้สถานการณ์ที่ระอุอยู่แล้ว ยิ่งพลิกผันจนเดือดระอุยิ่งกว่าเดิมในพริบตา! ---------------------------------------- (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางความอร่อยและการฟาดฟันความอยุติธรรมนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!)