สงครามเมนูเช้า

"บอกแล้วไงครับว่าถ้าพังประตูเข้ามาอีกรอบ ค่าบานพับสแตนเลสเกรดพรีเมียมสามหมื่นบาทนี่ คุณต้องเป็นคนจ่าย" เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดเล็กน้อยดังขึ้นทันทีที่รินรดากระชากบานประตูเซฟเฮาส์เปิดออกกว้าง ทว่าสิ่งที่ยืนอยู่หลังบานประตูกลับไม่ใช่กลุ่มตำรวจนอกเครื่องแบบที่เธอกลัวหัวหดเมื่อคืน หากแต่เป็นร่างสูงโปร่งของคินน์ เชฟหนุ่มเจ้าของเซฟเฮาส์ที่ยืนกอดอก ใบหน้าคมคายบึ้งตึง ดวงตาสีเข้มคมปลาบมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาตำหนิปนระอาใจ รินรดากะพริบตาปริบๆ ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาทีเมื่อสมองประมวลผลทันทีว่า เสียงทุบประตูปึ้งปังเมื่อครู่... คือฝ่ามือของพ่อพระเอกปากร้ายคนนี้นี่เอง ไม่ใช่ตำรวจ "อ้าว... นึกว่าตำรวจสากลจะมาลากตัวฉันเข้าห้องขังซะอีก" หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วเรียวสวยใส่ทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความหน้าแตกของตัวเอง เธอปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย เย่อหยิ่ง และพร้อมหาเรื่องได้ทุกเมื่อ "แล้วมากดกริ่งหรือเคาะเบาๆ ตามวิสัยปุถุชนคนธรรมดาเขาทำกันไม่ได้หรือไง ถึงต้องใช้ตีนถีบ... เอ้ย ใช้มือทุบซะประตูแทบพัง" "ผมใช้มือครับ ไม่ใช่ส้นเท้าแบบคุณ" คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเย็นแต่แฝงความกวนประสาทที่ทำเอารินรดาคันยิบๆ ในหัวใจ "อีกอย่าง ถ้าผมไม่ทำเสียงดัง คุณคงขดตัวนอนหลับฝันดีอยู่ในห้องนอนผมไปจนถึงเที่ยง... ลืมไปแล้วหรือไงครับว่าเราตกลงอะไรกันไว้เมื่อคืน" รินรดาจิ๊ปากในลำคออย่างนึกหมั่นไส้ เธอยกมือขึ้นกอดอกเลียนแบบท่าทางของอีกฝ่ายบ้าง ดวงตากลมโตตวัดมองชุดผ้ากันเปื้อนสีดำสนิทที่สวมทับเสื้อเชิ้ตพับแขนของชายหนุ่ม ซึ่งตอนนี้มีคราบเขม่าสีดำปื้นใหญ่ติดอยู่ตรงมุมกระเป๋าหน้าอก "สัญญาอะไร ฉันจำไม่ได้สักหน่อย สมองนกกระจอกเทศแบบฉันบล็อกความทรงจำไร้สาระไปหมดแล้ว" เธอยียวนใส่ พร้อมกับก้าวถอยหลังเพื่อเปิดทางให้พ่อเชฟเทวดาเดินเข้ามาในครัว แต่สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นกระทะเทฟลอนราคาแพงบนเตาแก๊ส ที่ตอนนี้มีควันสีเทาพวยพุ่งออกมาพร้อมกับกลิ่นไหม้เกรียมของอะไรบางอย่างที่ส่งกลิ่นฉุนกึก รินรดานิ่งงันไปสามวินาที ก่อนจะเบนสายตาจากกระทะกลับมามองหน้าคินน์ แล้วหลุดหัวเราะพรืดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ "อุ๊บ! ฮ่าๆๆๆ นี่ฝีมือเชฟระดับมิชลินสามดาวหรอกเหรอเนี่ย? กลิ่นอะไรไหม้เนี่ยคินน์ หรือว่าคุณตั้งใจจะรมควันฉันให้ตายคาสนามรบเซฟเฮาส์ จะได้ไม่ต้องแบ่งมรดกห้องครัวให้ฉันว่างั้นเถอะ" คินน์หันขวับกลับไปมองเตาแก๊สเบื้องหลัง ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างเสียฟอร์ม เขารีบสาวเท้ายาวๆ เข้าไปปิดวาล์วแก๊สและยกกระทะเจ้าปัญหาลงจากเตาทันที สีหน้าที่เคยนิ่งขรึมราบบนบานกระจกกลับฉายแววหงุดหงิดระคนกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัดเมื่อหันกลับมาประจันหน้ากับหญิงสาว "มันเป็นอุบัติเหตุ" เขาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษามาดสุขุมเอาไว้ให้ได้มากที่สุด "ผมแค่พยายามจะทำอาหารเช้าให้คุณกิน... ในฐานะเจ้าบ้านที่ดี แต่บังเอิญว่าความคิดสร้างสรรค์มันล้ำหน้าอุณหภูมิไฟไปหน่อย" "เขาเรียกไข่เจียวไหม้ถ่านต่างหากล่ะคุณเชฟ" รินรดาเดินนองน่องเข้าไปใกล้ ขยับเข้าไปยืนจดๆ จ้องๆ มองซากวิญญาณไข่เจียวสีดำปี๋ที่ติดอยู่ก้นกระทะ เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ รอยยิ้มร้ายกาจแต้มอยู่บนริมฝีปากอิ่ม "โอ้โห... ดำสนิทศิษย์ส่ายหน้าแบบนี้ เอาไปถมถนนยังอายยางมะตอยเลยมั้งเนี่ย ไหนคุณบอกว่าคุณคือมือหนึ่งด้านการทำอาหารไงคะ หรือว่าเมนูนี้คือสูตรลับเฉพาะตัวที่เรียกว่า 'ไข่เจียวถ่านกัมมันต์ล้างพิษ' กันแน่" คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความอดทนที่สะสมมาตั้งแต่ตื่นนอนตอนตีห้ากำลังจะระเบิดออกมาเป็นจุล เขาวางกระทะลงบนเคาน์เตอร์เสียงดัง *ปัง!* จนรินรดาสสะดุ้งโหยงเล็กน้อยแต่ยังคงเชิดหน้าท้าทาย "ถ้าเก่งนัก ทำไมไม่มาทำเองล่ะครับคุณนักสืบปากดี" คินน์หรี่ตามองเธอ รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอย่างท้าทาย "อย่าดีแต่พูดจาถากถางคนอื่น ปากเก่งแบบนี้ ฝีมือในครัวคงไม่ต่างจากเด็กอนุบาลหัดปั้นดินเหนียวหรอกมั้ง" "ฮั่นแน่... ท้าทายเหรอคะ?" รินรดาหรี่ตาลงบ้าง รังสีความเอาชนะพุ่งพล่านขึ้นมาในอก เธอเกลียดที่สุดคือการดูถูกเรื่องความสามารถ แม้ว่าเธอจะถนัดการงัดแงะกุญแจมือมากกว่าการจับตะหลิวก็เถอะ "จัดไปสิคะคุณคินน์ ฉันจะทำให้ดูว่า 'ไข่เจียว' ที่อร่อยจนคุณต้องน้ำตาไหลพรากมันทำยังไง ไม่ใช่ทำออกมาแล้วสภาพเหมือนถ่านหุงต้มแบบที่คุณทำเมื่อกี้" รินรดาเดินดุ่มๆ เข้าไปประชิดตัวชายหนุ่ม มือเรียวบางเอื้อมไปดันอกแกร่งของเขาเบาๆ ให้ถอยออกไปจากหน้าเตา คินน์ยอมถอยหลังตามแรงผลักแต่นโดยดี ทว่าดวงตาสีเข้มกลับพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก เขายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวฝั่งตรงข้าม ปล่อยให้แม่นักสืบสาวก้าวเข้ามาครอบครองอาณาจักรของเขาด้วยความมั่นใจเกินร้อย ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ครัวชั่วขณะ มีเพียงเสียงน้ำจากก๊อกที่หยดติ๋งๆ และเสียงหัวใจของใครบางคนที่เต้นเร็วกว่าปกติ รินรดาลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อตระหนักว่าตอนนี้เธอตกอยู่ในสถานการณ์หลังพิงฝา... เอ้ย หน้าเตาซะแล้ว เธอเปิดตู้เย็น หยิบไข่ไก่สดสามฟองออกมาด้วยท่าทางคล่องแคล่ว หยิบต้นหอม พริกชี้ฟ้า และเครื่องปรุงรสตามสัญชาตญาณ แม้ในใจจะแอบภาวนาขอให้มันออกมาเป็นรูปเป็นร่าง ไม่ใช่เละเทะจนโดนพ่อเชฟจอมเนี๊ยบหัวเราะเยาะจนปีจอ *แกร๊ก! ตอกไข่ใส่ชาม...* รินรดาพยายามทำทุกขั้นตอนให้ดูโปรที่สุด เธอยกชามขึ้นตีไข่ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงดังพั่บๆๆๆ มุมปากยกยิ้มอย่างลำพองใจ ขณะที่หางตาก็เหลือbมองปฏิกิริยาของคินน์เป็นระยะ ซึ่งชายหนุ่มก็เอาแต่ยืนมองนิ่งๆ ไม่ยอมปริปากพูดอะไรสักคำ มีเพียงรอยยิ้มมุมปากจางๆ ที่ทำให้เธอนึกหมั่นไส้จนอยากจะปาเปลือกไข่ใส่หน้าคมๆ นั่นสักที "มองอะไรคะ กลัวฉันทำอร่อยกว่าจนต้องเอาปี๊บคลุมหัวเหรอ" เธอย้อนถามเสียงใส ขณะเอื้อมมือไปเปิดเตาแก๊ส ตั้งกระทะ และเทน้ำมันลงไป "เปล่าครับ... แค่กำลังรอดูว่าคุณจะทำครัวของผมระเบิดเป็นรอบที่สองหรือเปล่า" คินน์ตอบเสียงนุ่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจดัดให้ฟังดูอบอุ่นกระຊิบแผ่วเบาอยู่ใกล้ใบหู จนรินรดารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอ ทั้งที่เขายืนอยู่ห่างออกไปตั้งเกือบสองก้าว *ฟู่!* เสียงน้ำมันร้อนจัดกระทบกับหยดน้ำทำให้รินรดาสสะดุ้งสุดตัว เธอรีบเทไข่ที่ตีผสมเครื่องปรุงลงไปในกระทะทันที แต่เนื่องจากความล่ำลึกและสัญชาตญาณการป้องกันตัว ทำให้เธอเผลอเอามือปัดขวดน้ำปลาข้างๆ จนเกือบคว่ำ คินน์ที่ยืนมองอยู่ตลอดพุ่งเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ มือหนาคว้าขวดน้ำปลาไว้ได้ทันก่อนที่มันจะหล่นกระแทกพื้นแตกกระจาย แต่จังหวะนั้นเอง... ร่างกายของทั้งคู่ก็แนบชิดกันสนิท รินรดาเบิกตากว้างเมื่อแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับแผงอกกว้างของชายหนุ่มเต็มรัก วงแขนแข็งแรงข้างหนึ่งของคินน์โอบกอดเอวบางของเธอไว้เพื่อประคองไม่ให้เธอเซถลำ ขณะที่มืออีกข้างยังคงถือขวดน้ำปลาค้างไว้เหนือหัวไหล่เธอ ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิดจนได้กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ จากตัวของชายหนุ่ม ผสมผสานกับกลิ่นหอมของไข่เจียวที่เริ่มส่งกลิ่นเย้ายวนโชยแตะจมูก ห้องครัวกว้างขวางดูแคบลงถนัดตาในเสี้ยววินาทีนั้น รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีเข้มคมปลาบที่ก้มลงมองเธออยู่ก่อนแล้ว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขามีไม่ถึงคืบ ปลายจมูกเกือบจะชนกัน เธอนิ่งอึ้ง สมองขาวโพลนไปหมด คำพูดจิกกัดทั้งหมดที่เตรียมไว้พังทลายหายวับไปกับตา หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างในอก "อะ... อะไรของคุณเนี่ย ปล่อยนะ" รินรดาพยายามเปล่งเสียงพูดออกไปให้มั่นคงที่สุด แต่เสียงของเธอกลับสั่นพร่าและเบาราวกับเสียงกระซิบ คินน์ไม่ยอมปล่อย เขายิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะแนบชิดกับใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเอמהกระซิบชิดริมแก้ม ทำเอาขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง "บอกแล้วไงครับว่าอย่าซุ่มซ่าม... ดูสิ ไข่เจียวของคุณในกระทะเริ่มไหม้เกรียมเป็นรอบที่สองแล้วนะ รินรดา" สิ้นคำเตือนนั้น รินรดาก็เบิกตากว้าง รีบหันขวับกลับไปมองที่กระทะทันที ควันสีเทาโขมงพุ่งขึ้นมาอีกระลอก พร้อมกับกลิ่นไหม้เกรียมที่เด่นชัดกว่าเดิมร้อยเท่า! หญิงสาวอุทานออกมาเสียงดังลั่นครัว มือเรียวรีบผลักอกคินน์ให้ออกห่างแล้วคว้าตะหลิวพลิกไข่เจียวด้วยความลนลาน ท่ามกลางเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของชายหนุ่มที่ดังไล่หลังมาอย่างน่าหมั่นไส้ "คินน์! ไอ้คนบ้า! ยืนอยู่ทำไม มาช่วยฉันดับไฟเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงโวยวายของหญิงสาวดังลั่นเซฟเฮาส์ ท่ามกลางบรรยากาศยามเช้าที่เริ่มร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เพราะเตาแก๊ส แต่เป็นเพราะเคมีที่ปะทะกันอย่างรุนแรงจนน่ากลัวว่าไฟในครัวอาจไม่ใช่สิ่งเดียวที่ลุกโชนขึ้นในวันนี้ แต่ก่อนที่รินรดจะได้หันไปจัดการพ่อเชฟตัวแสบให้หายแค้น เสียงกริ่งประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเป็นจังหวะ... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งคู่ชะงักกึกทันที รินรดาลดตะหลิวในมือลง คินน์หุบยิ้มฉับพลัน สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและเยือกเย็นขึ้นในพริบตา ดวงตาสีเข้มหันขวับไปมองที่ประตูหน้าบ้านทันที ยังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัว เสียงเคาะประตูก็เปลี่ยนเป็นเสียงทุบหนักหน่วงขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อจากคนที่อยู่อีกฝั่งที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ "รินรดา! เปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้! พี่รู้ว่าเธอหลบอยู่ในนี้!" เสียงนั้น... เสียงของผู้ชายที่เธอพยายามหนีตายมาตลอดทั้งคืน! คินน์หันกลับมามองรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าเตา สายตาคมกริบของเชฟหนุ่มฉายแววอันตรายวับวาบ เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเธอ คว้ามือเรียวเย็นเฉียบนั้นมากำไว้แน่นด้วยความหนักแน่น ก่อนจะเอמהกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟันข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างน่าประหลาด ท่ามกลางความตื่นตระหนกสุดขีด "อยู่ข้างหลังผม... และจำไว้ว่า ต่อให้ใครหน้าไหนก็พังประตูเข้ามาไม่ได้ ถ้าผมไม่อนุญาต" ...ตัดจบค้างคาตรงนี้... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "เมทริกซ์ซีโร่" เสมอมานะครับ