ความใจดีที่ซ่อนไว้

เสียงมีดสเตนเลสกระทบเขียงไม้ดัง ‘ฉับ... ฉับ...’ เป็นจังหวะแม่นยำราวกับจับวาง แสงไฟสีวอร์มไลต์สาดส่องลงบนร่างสูงใหญ่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีดำสนิทของคินน์ เชฟหนุ่มมือฉมังผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและวาจาเชือดเฉือนกำลังตั้งอกตั้งใจกับการเตรียมวัตถุดิบอย่างเงียบเชียบ ทว่าใบหน้าคมคายกลับไม่ได้ฉายแววผ่อนคลายอย่างที่ควรจะเป็น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยยามที่นึกถึงบทสนทนาก่อนหน้านี้ ‘ฉันเกลียดผักชี... แล้วก็ไม่ชอบอะไรที่มันเลี่ยนๆ ด้วย’ เสียงของรินรดาแว่วเข้ามาในหัว ทำเอาเชฟหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางส่ายหัวให้กับความเรื่องมากของนักสืบสาวปากเก่งคนนั้น ทั้งที่หล่อนไม่ใช่แขกวีไอพีคนสำคัญ แถมยังเข้ามาพัวพันในเซฟเฮาส์ลับแห่งนี้ด้วยความจำเป็นบางอย่าง แต่ไม่รู้ทำไม... สัญชาตญาณบ้าๆ ถึงได้สั่งให้เขาต้องมานั่งคัดเลือกวัตถุดิบและยืนเคี่ยวซอสสูตรพิเศษอยู่หน้าเตานานนับชั่วโมงแบบนี้ "สั่งเก่งนักนะแม่คุณ..." คินน์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ มือหนาหยิบกุ้งแม่น้ำตัวโตเนื้อแน่นที่เพิ่งส่งตรงมาจากตลาดสดลงไปย่างบนกระทะร้อนฉ่า เสียงน้ำมันเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวปิด ในขณะเดียวกัน รินรดากกำลังเดินย่องเบาลงมาจากชั้นสองด้วยความหิวโหย ท้องเจ้ากรรมดันส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงบของยามวิกาล หญิงสาวขยี้ตาไล่ความง่วงพลางกวาดสายตามองหาอะไรใส่ท้อง กลิ่นหอมเย้ายวนจมูกลอยอโ로มาเตะเข้าเต็มเปิกจนทำให้เธอต้องสาวเท้าเดินตามกลิ่นนั้นมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องครัว บานประตูกระจกใสเผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างของเชฟหนุ่ม รินรดากอดอกพิงวงกบประตู ดวงตากลมโตหรี่มองภาพตรงหน้าด้วยความแปลกใจ ปกติเวลานี้คินน์ควรจะปิดไฟนอนไปนานแล้ว หรือไม่ก็คงนั่งตรวจสต็อกสินค้าอย่างไร้ความรู้สึก แต่นี่เขากำลังทำอะไรอยู่... หน้าเตานั่น? "ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่หลับไม่นอน หรือว่าแอบทำพิธีกรรมอะไรแปลกๆ อีกเชฟ" เสียงหวานติดจะกวนประสาทเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาแกล้งเลิกคิ้วสูงส่งยิ้มมุมปากให้ คินน์ชะงักมือเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมามองด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามฟอร์ม เขาปรายตามามองผู้บุกรุกตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตานิ่งสนิท "คนเราถ้าไม่มีสมอง ก็คงแยกแยะไม่ออกสินะว่านี่คือห้องครัว ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่จะมาเดินป้วนเปี้ยนอย่างไร้มารยาท" "โอ้โห ปากคอเราะร้ายเป็นปกติสินะคุณชาย เปิดร้านอาหารระดับมิชลินได้นี่เพราะฝีมือหรือเพราะฝีปากกันแน่เนี่ย" รินรดาโต้กลับทันควันโดยไม่ยอมก้มหัวให้แม้แต่น้อย ฝ่าเรียวเล็กเดินตรงเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์ครัว พลางชะโงกหน้าหมายจะดูว่าเขากำลังทำเมนูอะไรอยู่ "อื้ม... กลิ่นหอมใช้ได้นี่นา อย่าบอกนะว่าทำเผื่อฉัน?" "หลงตัวเองไปหน่อยหรือเปล่าคุณนักสืบ" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบเหลือบมองชามอาหารตรงหน้าก่อนจะรีบเลื่อนมือมาบังไว้ "ผมทำเผื่อตัวเองต่างหาก คนอย่างคุณ ต่อให้หسةจนไส้ขาด ผมก็ไม่เอาวัตถุดิบชั้นดีมาเสียของให้กินหรอก" "ปากแข็งชะมัด" รินรดาเบ้ปากหมั่นไส้กับความซึนเดดของคนตรงหน้า เธอรู้ดีว่าภายใต้ท่าทีหยิ่งยโสและวาจาเชือดเฉือนนั้นมีบางอย่างซ่อนอยู่ เพราะถ้าเขาเกลียดเธอจริง ป่านนี้คงไล่เธอออกไปตากน้ำค้างนอกบ้านนานแล้ว ไม่มายืนทำอาหารหัวฟูอยู่แบบนี้หรอก บรรยากาศในห้องครัวเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเดือดปุดๆ ของซอสในหม้อที่ยังคงส่งกลิ่นหอมเย้ายวน รินรดาแอบลอบมองใบหน้าด้านข้างของเชฟหนุ่มยามที่เขาตั้งอกตั้งใจทำอะไรสักอย่าง ดวงตาคมคายคู่นั้นดูจริงจังและมีเสน่ห์อย่างประหลาด จนเผลอใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ "มองอะไร หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือไง" คินน์เอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง แต่ใบหูข้างที่หันเข้าหาเธอกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด "เปล่า แค่กำลังคิดว่า... ถ้าเอาหน้าตาบึ้งตึงของคุณไปแปะไว้หน้าบ้าน คงไล่โจรได้ดีกว่ากล้องวงจรปิดแน่ๆ" รินรดาตอบกลับด้วยรอยยิ้มเจ้าเลื้อ. คินน์วางทัพพีในมือลงกระแทกกับขอบหม้อเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาประชิดตัวร่างบางที่ยืนขวางทางอยู่ ความสูงของเขาทำให้รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมอง กลิ่นอายความเป็นผู้ชายผสมกับกลิ่นเครื่องเทศจางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนลมหายใจสะดุด "ปากดีแบบนี้... สงสัยต้องหาอะไรมาอุดปากสักหน่อยแล้วมั้ง" คินน์ก้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างกันแค่คืบ ดวงตาสื่อความหมายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของนักสืบสาวกระตุกวูบ รินรดาชะงักไปชั่วขณะ สมองที่เคยแล่นเร็วราวจรวดกลับตื้อตันไปหมด เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะได้เอื้อnเอ่ยคำพูดใดออกมา... *กริ๊งงงงง!* เสียงกริ่งประตูดังลั่นสนั่นเซฟเฮาส์ พร้อมกับเสียงทุบประตูด้านนอกที่ดังรัวระรัวราวกับมีคนกำลังหนีตายมา และก่อนที่คินน์จะทันได้ขยับตัว ประตูห้องครัวก็ถูกผลักเปิดผางออกอย่างแรงโดยบุคคลที่ไม่คาดฝัน! ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของคินน์และรินรดานะครับ