นิมิตจากอดีตชาติ

"ข้าไม่ได้ร้องขอให้ท่านมาตายแทน... เหตุใดจึงดึงดันจะเอาชีวิตเข้าแลกเล่า!" เสียงสะท้อนโหยหวนปะปนกับเสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่น กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน หลินฟางเซียนสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา ร่างบางชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกาฬ ลมหายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อมไหว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างในความมืดมิดของเรือนรับรอง ภาพในความฝันเมื่อครู่ยังคงชัดเจนราวกับนางหลุดเข้าไปยืนอยู่ท่ามกลางสนามรบอันนองเลือดเมื่อหลายร้อยปีก่อน หญิงสาวในชุดไทยโบราณที่นางเห็นในนิมิต ร่ำไห้จนแทบขาดใจขณะกอดร่างไร้วิญญาณของชายผู้เป็นที่รัก ท่ามกลางคมดาบและประกายไฟที่ลุกโชน แต่นั่นไม่ใช่แค่ความฝัน... มันคือภาพซ้อนทับของอดีตชาติที่ตามหลอกหลอน และยิ่งไปกว่านั้น หัวใจของนางยังคงเจ็บแปลบราถูกกรีดด้วยคมมีดจริง ๆ ฟางเซียนยกมือขึ้นกุมหน้าอกด้านซ้าย อัตราการเต้นของหัวใจยังคงรัวเร็วราวกับกลองศึก ความเงียบงันภายในห้องพักกว้างขวางของเรือนชะตาอาถรรพ์ถูกแต่งแต้มด้วยแสงจันทร์สีนวลที่ส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลัก ทอดเงายาวทาบทับลงบนพื้นห้องราวกับซี่กรงขัง "ตื่นตระหนกยามวิกาลเช่นนี้ เกรงว่าจิตใจของเจ้าคงยังปรับตัวให้เข้ากับเรือนหลังนี้ไม่ได้กระมัง, คุณหนูหลิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และเปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ทำให้ฟางเซียนต้องหันขวับไปมองทันที ร่างสูงใหญ่ของอ๋องจางอี้เหวินก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาไม้สักทอง พระองค์ทรงอยู่ในฉลองพระองค์ชุดลำลองสีเข้ม ทว่าดวงเนตรคมกริบคู่นั้นกลับสว่างวาบราวกับพญาอินทรีย์ยامล่าเหยื่อ พระองค์ไม่ได้ทรงมีทีท่าตกใจกับการตื่นขึ้นมาอย่างหวาดผวาของนางแม้แต่น้อย ราวกับทรงคาดการณ์ไว้แล้ว ฟางเซียนขบกริมฝีปากแน่น พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แม้ภายในใจจะระάคเคืองต่อการรุกล้ำความเป็นส่วนตัว "ท่านอ๋องทรงมีงานราชการล้นมือยามดึกดื่น เหตุใดจึงทรงว่างถึงขนาดมาเดินตรวจตราห้องพักของแขกเช่นหม่อมฉันเพคะ?" จางอี้เหวินก้าวเข้าไปใกล้เตียงนอนช้า ๆ ฝีพระบาทเงียบเชียบดุจพยัคฆ์ย่างก้าว กลิ่นอายบุรุษสูงศักดิ์ผสมผสานกับกลิ่นจาง ๆ ของสนิมเหล็กและชาชั้นดีลอยเข้าแตะจมูก "ข้าเพียงแต่ได้ยินเสียงละเมอที่เต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย... และคราบน้ำตาบนใบหน้าของเจ้า มันชวนให้สงสัยว่าสตรีผู้ฉลาดล้ำเลิศเช่นเจ้า กำลังหวาดกลัววิญญาณตนใดในเรือนหลังนี้กันแน่" พระองค์หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเตียง ทอดพระเนตรมองนางด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความเย้ยหยันและความระแวงแคลงใจซ่อนอยู่ลึก ๆ "หม่อมฉันไม่ได้หวาดกลัววิญญาณตนใดเพคะ..." ฟางเซียนเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา แม้แผ่นหลังจะชื้นเหงื่อ "แต่สิ่งที่หม่อมฉันเห็น... คือเงาอดีตที่กำลังย้อนกลับมาทวงถามความยุติธรรม คนตายไม่ได้ตายเปล่า และผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ก็อาจจะต้องชดใช้ด้วยเลือดเช่นกัน" มุมพระโอษฐ์ของอ๋องจางอี้เหวินกระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังแย้มสรุป แต่ดวงเนตรกลับไร้ซึ่งรอยยิ้มโดยสิ้นเชิง พระองค์โน้มพระ Vระoนลงมาใกล้จนฟางเซียนต้องเอนพระกายหนีโดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกับความเย็นเยียบของราช Dนิกูลแผ่ซ่านอยู่ใกล้แค่เอื้อม "หากเจ้าพูดถึงเรื่องเวรกรรมและความตาย... งั้นข้าจะบอกอะไรให้เจ้าฟังเป็นขวัญตา" อ๋องจางอี้เหวินตรัสด้วยน้ำเสียงกระซิบพร่าแต่ทรงพลังราวกับคำประกาศิต "เมื่อครู่ที่เจ้าหลับใหล มีเงาสตรีผมยาวสยายยืนอยู่ปลายเตียงของเจ้า นางร้องเรียกชื่อ 'บัว' ซ้ำไปซ้ำมา พร้อมกับยื่นมือเรียวขาวซีดหมายจะบีบกระดูกลำคอของเจ้าให้แหลกคามือ... แต่ทว่า ทันทีที่ข้าก้าวเข้ามาในห้องนี้ เงาร่างนั้นก็สลายหายไปราวกับควันไฟ" ฟางเซียนชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึกลงไปทันที ภาพในนิมิตและความรู้สึกเย็นยะเยือกที่ต้นคอก่อนหน้านี้เชื่อมโยงเข้ามาในหัว สมองอันปราดเปรื่องของนางเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว วิญญาณแม่หญิงบัวไม่ได้แค่สิงสถิตอยู่ในศาลาริมน้ำโบราณ... แต่นางกำลังพยายามจะสื่อสารอะไรบางอย่างผ่านความฝันของนาง และเป้าหมายที่แท้จริง อาจไม่ใช่การทำลายล้าง แต่เป็นการ "เตือนภัย" ก่อนที่ฟางเซียนจะทันได้เอ่ยคำใดแก้เกี้ยว เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูรั้วด้านนอกเรือนก็ดังขึ้นทำลายความเงียบสงัดยามวิกาล ขันทีประจำพระองค์วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงที่หน้าห้องด้วยความหวาดกลัว "กราบทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... ที่ตำหนักในของพระสนมเอก มี... มีถ้วยชาอาบยาพิษถูกส่งไปถวาย และเวลานี้ นางได้กระอักเลือดสิ้นใจคาพระแท่นบรรทมแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" อ๋องจางอี้เหวินนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ บรรยากาศรอบพระองค์แปรเปลี่ยนเป็นความหนาแน่นและดุร้ายราวมัจจุราช พระเนตรคมกริบเบนกลับมามองหลินฟางเซียนที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียง ชั่วพริบตานั้นเอง บนบ่าข้างซ้ายของหลินฟางเซียน... ปรากฏรอยมือสีดำคล้ำขนาดเท่ามือสตรี ประทับลงบนเนื้อผ้าอย่างชัดเจน พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าลอยล่องมาจากความว่างเปล่าข้างพระ कर्ण ของท่านอ๋องและนาง *"...คนต่อไป... คือเจ้า..."* ศาลาริมน้ำโบราณขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ดินแดนแห่งความลับนี้ด้วยกันนะครับ