พันธนาการแห่งคำสาป

กลิ่นธูปหอมกรุ่นเจือกลิ่นอายสาบสางของเรือนไม้โบราณลอยวนอยู่ในความมืดมิด ทว่าสิ่งที่ตรึงรั้งร่างบางของหลินฟางเซียนไว้มิใช่พันธนาการจากเชือกป่านหรือโซ่เหล็ก หากแต่เป็นเส้นด้ายสีแดงชาดเส้นหนึ่ง—เส้นด้ายที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่มันกำลังรัดรึงรอบข้อมือเรียวของนางและข้อมือแกร่งของท่านอ๋องจางอี้เหวินไว้ด้วยกัน แน่นหนา ดุดัน และร้อนราวกำลังแผดเผาเนื้อหนัง "เจ้าเล่นตลกอันใดกับข้า แม่หญิงบัว" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มในความมืดดังขึ้น อ๋องจางอี้เหวินไม่ได้ตื่นตระหนกต่อความอัศจรรย์ตรงหน้า ความตายในสนามรบและกลลวงในราชสำนักสอนให้เขารู้จักความเยือกเย็น แต่นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความโทสะ เมื่อพบว่าอิสตรีตัวเล็กๆ ในชุดผ้าแพรจีนปักลายหงส์ผู้นี้ กลายเป็นเงาตามตัวเขาด้วยอาคมอาถรรพ์ที่ไม่อาจสลัดหลุด ฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึก นางพยายามดึงสติอันกระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา ปลายนิ้วเรียวสัมผัสเบาๆ ที่ข้อมือตัวเอง ความร้อนจากด้ายแดงแผ่ซ่านเข้ามาถึงหัวใจ ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังร่างสูงสง่าของท่านอ๋องที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในระยะประชิด ชนิดที่ว่าหากขยับตัวเพียงนิด ปลายจมูกคงชนกัน "หม่อมฉันไม่ได้เป็นผู้ชักใยอาคมนี้พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง" ฟางเซียนตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมปลาบไม่หลบสายตาดุดันคู่นั้น "วิญญาณแม่หญิงบัวต่างหากที่กำลังหัวเราะเยาะเราอยู่... พระองค์ทรงเห็นแก่ความได้เปรียบทางการเมือง จนหลงลืมไปว่าเรือนหลังนี้ไม่ได้มีแค่คนเป็นที่คอยชักเชิด" พลัน สิ้นเสียงของฟางเซียน แสงเทียนสีนวลในห้องหับมืดสลัวก็วบวาบไหว ร่างโปร่งแสงของแม่หญิงบัวในชุดไทยสิมابโบราณปรากฏขึ้นที่มุมห้อง ริมฝีปากสีชาดแย้มยิ้มเยือกเย็น ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความแค้นเคืองข้ามภพชาติ นางยกมือขึ้นลูบไล้อากาศราวกับกำลังถือม้วนคัมภีร์มรณะ *'คนหนึ่งกุมอำนาจเหนือแผ่นดิน... อีกคนกุมความลับแห่งความตาย... จงผูกพันกันด้วยเลือดและวิญญาณ จนกว่าหนี้โลหิตจะได้รับการชำระ'* เสียงกระซิบโหยหวนดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของคนทั้งสอง อ๋องจางอี้เหวินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ท่าทีของเขาไม่มีความหวาดกลัวต่อภูตผีปีศาจแม้แต่น้อย มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของฟางเซียน ออกแรงดึงเข้าหาตัวอย่างไม่เกรงใจเรือนร่างบอบบาง แรงปะทะทำให้ฟางเซียนต้องเซถลาเข้าไปแนบชิดแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและกลิ่นอายบุรุษอันเข้มข้น "คิดจะใช้ผีสางมาผูกมัดเปิ่นหวางอย่างนั้นหรือ?" จางอี้เหวินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของหญิงสาว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอขาวผ่อง ทำเอาฟางเซียนสะท้านวาบไปทั้งร่าง "เจ้าฉลาดนัก ฟางเซียน... แต่เจ้าคงลืมไปว่า ต่อให้มีด้ายแดงหรือโซ่ตรวนนรกมารั้งไว้ หากเปิ่นหวางต้องการจะเด็ดหัวใคร เจ้าผีร้ายตนนั้นก็หยุดข้าไม่ได้... และเจ้า ก็ต้องตามติดข้าไปทุกหนทุกแห่งเช่นกัน" "ทรงรังแกหม่อมฉันเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ..." ฟางเซียนกัดริมฝีปากแน่น พยายามดันแผ่นอกแกร่งออกด้วยเรียวแรงอันน้อยนิด แต่นอกจากเขาจะไม่ขยับเขยื้อนแล้ว อ้อมแขนแข็งแกร่งราวกรงเหล็กยังรัดแน่นขึ้นอีก ยามที่ขยับตัวตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ความเจ็บปวดแปลบปลาบบริเวณข้อมือก็แล่นริ้วขึ้นมาทันที ด้ายแดงส่องแสงเรืองรองเตือนให้รู้ว่า... พวกเขาถูกบังคับให้ห่างกันเกินสามก้าวไม่ได้ นี่คือทัณฑ์ทรมานที่เหนือชั้นยิ่งกว่าการคุมขังในคุกใต้ดิน! บรรยากาศในห้องอับชื้นเต็มไปด้วยแรงกดดันอันมหาศาล สองขั้วอำนาจ—บุรุษผู้เหี้ยมโหดที่สุดในต้าฉีกับสตรีผู้มองเห็นความตาย—ต้องมาติดอยู่ในอาคมเดียวกัน ท่ามกลางศึกชิงบัลลังก์ที่กำลังง้างคันศรเตรียมลั่นไกในรุ่งสาง ในจังหวะที่ฟางเซียนกำลังจะเอאวาจาโต้ตอบเพื่อรักษาศักดิ์ศรี ประตูไม้แกะสลักโบราณก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยมือขององครักษ์เงา "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์หนุ่มคุกเข่าลงด้วยท่าทีลนลาน ใบหน้าเผือดซีดไร้สีเลือด "สายรายงานด่วนจากค่ายกลหลวง... พระราชโองการลับจากฮ่องเต้ถูกส่งมาถึงหน้าจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ และ... และมีราชสาส์นอีกฉบับที่จ่าหน้าซองถึง 'คุณหลินฟางเซียน' โดยเฉพาะ!" จางอี้เหวินชะงัก นัยน์ตาคู่นคมหันกลับมามองสตรีในอ้อมแขนที่ตอนนี้ดวงตากลับเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ข้อมือที่ถูกพันธนาการด้วยด้ายแดงกระตุกวูบราวกับรับรู้ถึงภัยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ทว่า สิ่งที่ทำให้หัวใจของฟางเซียนหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม ไม่ใช่ราชโองการจากฮ่องเต้ หรือแม้แต่ตราประทับบนซองจดหมายปริศนา... แต่มันคือกลิ่นอายความตายอันคุ้นเคยที่โชยมากับสายลมยามวิกาล—กลิ่นเลือดของบิดาผู้ล่วงลับที่ติดอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น ศาลาริมน้ำโบราณขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงแห่งความมืดนี้ด้วยกันนะครับ