พิธีล้างอาถรรพ์

กลิ่นควันธูปอบเชยและไม้จันทน์หอมกรุ่นคละคลุ้งจนแทบหายใจไม่ออก ทว่ากลับมิได้ช่วยขับไล่ไอความเย็นยะเยือกที่เกาะกุมอยู่ตามรอยต่อของแผ่นไม้สักทองในเรือนชะตาอาถรรพ์แห่งนี้ให้เจือจางลงได้เลยแม้แต่น้อย "เจ้ากล้าดียังไงถึงปล่อยให้พลังงานโสมmมม... เข้ามาแปดเปื้อนเขตอาคมที่ข้าปักไว้?" เสียงกรีดร้องโหยหวนที่บาดลึกถึงโสตประสาทดังมาจากมุมมืด เงาสีดำทะมึนของแม่หญิงบัวบิดเบี้ยวผิดรูป ร่างวิญญาณของนางแผ่พุ่งไอน้ำสีเลือดกระจายไปทั่วห้องโถง แรงกดดันมหาศาลทำให้เทียนไขทุกเล่มในห้องสะบัดไหววูบวาบจนเกือบดับลง หลินฟางเซียนยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของท่านอ๋องจางอี้เหวิน นางมิได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตานิ่งสงบดั่งผืนน้ำในยามราตรีค่ำคืนนี้จ้องมองแผ่นหลังที่ห่อหุ้มด้วยฉลองพระองค์ปักลายมังกรห้าเล็บสีดำสนิท อ๋องจางผู้เยือกเย็นดุร้ายหาได้สะท้านสะเทือนต่อเสียงคำรามของภูตผีไม่ พระองค์ทรงยกหัตถ์ขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดออกไปในอากาศราวกับกำลังปัดเป่าฝุ่นผงรำคาญใจ "วิญญาณเร่ร่อนที่ตายด้วยความแค้น สิ้นคิดถึงขั้นมากล้าต่อรองกับอำนาจแห่งราชันเช่นข้าเชียวหรือ" พระสุรเสียงของอ๋องจางทุบทำลายบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวลงจนสิ้นซาก มันมิได้ดังมากนัก ทว่าเปี่ยมไปด้วยพลังกดขี่ข่มเหงที่ทำให้แม้แต่วิญญาณอาฆาตยังต้องชะงักงัน อ๋องจางอี้เหวินก้าวเท้าช้าๆ เข้าหาเงาดำนั้น มือหนาเอื้อมไปหยิบกระบี่ประจำพระองค์ที่สลักลวดลายโบราณขึ้นมา ปลายกระบี่คมกริบถูกชี้ตรงไปยังจุดศูนย์กลางของพลังงานมืด พระองค์หาได้ใช้อภินิหารย์อันใดหวือหวา ทว่าอาคมที่แผ่ออกมาจากพระวรกายขององค์อ๋องกลับร้อนแรงดั่งเพลิงสุริยะที่พร้อมเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้า "เพล้ง!" เสียงประหลาดคล้ายกระจกแตกดังขึ้นในห้วงอากาศ อาคมโบราณที่ปกป้องเรือนชะตาอาถรรพ์ถูกพลังของอ๋องจางแผดเผาจนแตกสลาย หลินฟางเซียนหรี่ตาลง นางเห็นรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมโอษฐ์ของท่านอ๋อง ชายผู้นี้ซ่อนวิชาลึกลับที่น่าสะพรึงกลัวเอาไว้ใต้หน้ากากความสุขุมมาโดยตลอด การปราบวิญญาณร้ายสำหรับเขาไม่ใช่เรื่องไสยศาสตร์งมงาย หากแต่เป็นการใช้อำนาจจิตที่แกร่งกล้าเข้ากดขี่สะกดวิญญาณให้สยบยอมโดยแท้ "ท่านอ๋อง... ระวัง!" หลินฟางเซียนเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบเมื่อเงาดำพุ่งเข้าประชิดเบื้องหลัง อ๋องจางหาได้หันกลับไป พระองค์เพียงสะบัดชายเสื้อคลุมอย่างแรง คลื่นพลังงานสีทองอร่ามพวยพุ่งออกจากแหวนหยกโบราณที่นิ้วพระหัตถ์ กระแทกเข้าใส่ร่างของแม่หญิงบัวเต็มรัก เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วเรือน ร่างวิญญาณที่เคยดุดันบัดนี้เริ่มโปร่งใสและสั่นเทา "เจ้าคิดว่าความตายจะทำให้เจ้าเป็นอิสระจากพันธนาการแห่งเรือนหลังนี้ได้กระนั้นหรือ แม่หญิงบัว" อ๋องจางตรัสด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น พระองค์ก้าวเข้าไปประชิดเงาร่างนั้น ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยอำนาจที่เหนือกว่า "ข้าให้โอกาสเจ้าเลือก ระหว่างสลายกลายเป็นธุลีดิน ดับสูญทั้งวิญญาณและภพชาติ หรือจะยอมจำนนเพื่อเป็นหมากตัวหนึ่งในเกมของข้า" วิญญาณแม่หญิงบัวสั่นสะท้าน ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองบุรุษผู้ทรงอำนาจเบื้องหน้าอย่างหวาดกลัว นางพยายามจะแผดเสียงอาฆาต แต่มหาอำนาจแห่งราชันที่กดทับลงมาทำให้แม้แต่จะอ้าปากยังทำได้ยากยิ่ง ฟางเซียนก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น นางมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ภายใต้ความโหดเหี้ยมของอ๋องจางอี้เหวินซ่อนเร้นความเด็ดขาดที่นางต้องยอมรับ ในโลกที่เต็มไปด้วยเงาปีศาจและเล่ห์เหลี่ยมการเมือง มีเพียงคนเช่นเขาเท่านั้นที่เอาตัวรอดได้ "นางยอมจำนนแล้วเพคะ ท่านอ๋อง" ฟางเซียนเอ่ยขึ้นเบาๆ เมื่อเห็นไอสีดำรอบกายวิญญาณสาวเริ่มสงบลง และคุกเข่าลงแทบเบื้องพระบาท อ๋องจางเหลือบพระเนตรมองหญิงสาวแวบหนึ่ง มุมโอษฐ์หยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "เจ้าฉลาดเสมอ ฟางเซียน... รู้ว่าเมื่อใดควรหยุด และเมื่อใดควรยื่นมือเข้าช่วย" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องโถงกำลังจะคลี่คลายลง เสียงฝีเท้าฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก ความเงียบสงบถูกทำลายลงอย่างฉับพลันด้วยเสียงเคาะประตูไม้สักทองสามครั้งตามด้วยเสียงประกาศก้องที่ทำให้เลือดในกายของทุกคนเย็นเฉียบ "มีพระราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... ขอให้อ๋องจางอี้เหวินและคุณหนูหลินฟางเซียนเข้าเฝ้าเป็นการด่วน ณ ตำหนักใน!" อ๋องจางชะงัก พระเนตรคมกริบหันขวับไปมองที่ประตูทันที ในขณะที่ฟางเซียนรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่พุ่งชนหน้าอกอย่างแรง นางก้มลงมองที่พื้นเรือนและพบว่า รอยหยดน้ำสีเลือดที่ควรจะเหือดแห้งไปแล้ว กลับก่อตัวขึ้นเป็นตัวอักษรจีนโบราณคำเดียวอย่างช้าๆ... *'ทรยศ'* ศาลาริมน้ำโบราณขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเผชิญหน้ากับความมืดมิดในตอนนี้ด้วยกันนะครับ