ยุทธการเกาะติดยิ่งกว่าปลิง

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นติดๆ กันจนโต๊ะไม้สักขัดมันหน้าห้องสภานักเรียนแทบจะสึกเป็นร่อง กรณ์ (กรวีร์) ประธานนักเรียนมาดนิ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นดั่งภูเขาน้ำแข็ง กำลังพยายามอย่างถึงที่สุดที่จะไม่เงยหน้าขึ้นมองสิ่งมีชีวิตที่แปะติดอยู่กับเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามราวกับตังเม ให้ตายเถอะ... นี่มันผ่านคาบเรียนช่วงเช้ามาสามคาบแล้ว และยัยตัวแสบที่ชื่อ "น้ำปั่น" ก็ยังคงรักษามาตรฐานการเกาะติดยิ่งกว่าปลิงป่าได้อย่างไม่มีที่ติ "น้ำปั่นคะ โรงเรียนเรามีกฎห้ามบุคคลภายนอก... เอ่อ ไม่สิ เธอเป็นนักเรียนโรงเรียนนี้ แต่เธอไม่ใช่กรรมการสภานักเรียน ทำไมเธอถึงไม่ไปนั่งเรียนวิชาเลือกเสรีที่ตึกศิลปะล่ะคะ" กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท นิ้วเรียวยาวที่กำลังจรดปากกาเซ็นเอกสารชะงักไปนิด ชายหนุ่มพยายามควบคุมน้ำไม่ให้สั่นด้วยความระออน้อยๆ "โถ่ ประธานขา วิชาเลือกเสรีน่ะอาจารย์ยกคลาสค่ะ! แล้วอีกอย่าง ในฐานะที่ฉันเป็น... เอ่อ... เป็นผู้ได้รับมอบหมายให้ศึกษาดูงานการบริหารองค์กรยุคใหม่ ฉันก็ต้องมานั่งประกบ... ไม่ใช่ค่ะ มาเรียนรู้งานใกล้ชิดท่านประธานผู้ทรงเกียรติสิคะ ถึงจะเรียกว่านักเรียนตัวอย่าง" ฉันฉีกยิ้มกว้างจนแก้มแทบแตก ส่งสายตาปิ๊บๆ แบบลูกแมวอ้อนเจ้าของไปให้คนที่นั่งหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ กรณ์เหลือบสายตาขึ้นมองฉันแวบหนึ่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยอย่างจับผิด ก่อนที่เขาจะสะบัดหน้าหนีแล้วก้มลงเซ็นชื่อต่อด้วยความเร็วระดับแสง บรรยากาศในห้องสภานักเรียนตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงกระดาษพลิกและเสียงแอร์เบาๆ แต่ทว่า... ท่าทางเงียบขรึมแบบนั้นไม่ได้ทำให้ฉันถอดใจเลยค่ะ ตรงกันข้าม มันยิ่งทำให้ฉันสนุกจนเนื้อเต้น จำเหตุการณ์เมื่อวานซืนได้ไหมล่ะคะ? ภาพที่กรณ์เห็นฉันยืนประชิดตัวกับพายุ พร้อมกับกล่องข้าวประหลาดในมือ... สายตาพิฆาตที่เขาใช้มองฉันตอนนั้นน่ะ บอกเลยว่าต่อมความหึงเงียบทำงานหนักจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกโก้ครั้นช์! ถึงแม้ปากเขาจะบอกว่ารำคาญ แต่เชื่อเมล่อนโซดาเถอะค่ะว่า ผู้ชายยิ่งนิ่ง ยิ่งอาการหนัก! ครืดดด— เสียงลากเก้าอี้ดังขึ้นเบาๆ ฉันขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขาอีกนิดจนแทบจะสิงร่างเขาได้อยู่แล้ว กรณ์เงยหน้าขึ้นทันที สีหน้าของเขาเรียบตึงจนแทบจะเป็นเส้นตรง "ถอยไปอีกสิบเซนติเมตรค่ะ น้ำปั่น" "โห ประธานคะ แค่นี้เอง แอร์ในห้องนี้มันร้อนค่ะ ฉันกลัวท่านประธานจะเป็นลมแดด นั่งใกล้ๆ กันแบบนี้ประหยัดพื้นที่ใช้สอยแถมยังช่วยกระชับความสัมพันธ์... อุ๊ย! หมายถึงกระชับความร่วมมือระหว่างแผนกค่ะ" ฉันรีบแก้ตัวเสียงสูงเมื่อเห็นคิ้วเข้มของคนตรงหน้ากระตุกอย่างรุนแรง กรณ์วางปากกาลงในที่สุด เขาประสานมือเข้าหากัน วางข้อศอกไว้บนโต๊ะแล้วโน้มตัวเข้ามาหาฉันเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉันราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหนาวเยือก "เธอต้องการอะไรกันแน่, น้ำปั่น?" น้ำเสียงของเขาต่ำทุ้มและจริงจังจนน่าขนลุก "ตามติดฉันตั้งแต่มื้อเช้า ตอนพักเที่ยงเธอก็เกือบจะแย่งข้าวกล่องฉันกิน แถมตอนนี้ยังมีหน้ามานั่งเฝ้าหน้าห้องประชุมอีก... เธอว่างมากเหรอคะ?" "เปล่าสักหน่อยค่ะ ฉันไม่เคยว่างเลยนะ แต่... เรื่องของท่านประธานน่ะ สำคัญกว่าเรื่องของตัวเองเสมอแหละค่ะ" ฉันตอบหน้าตาย กระพริบตาปริบๆ สู้กลับแบบไม่มีหลบสายตา ให้ตายเถอะ... ฉันแอบเห็นมุมปากด้านซ้ายของเขาขยับขึ้นนิดนึงด้วยนะคะ! ถึงจะแค่เสี้ยววินาทีแล้วรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาเหมือนเดิมก็เถอะ แต่คนอย่าง "เมล่อนโซดา" ตาดีพอนะคะท่านประธาน! เขาแอบอมยิ้ม! เขาเขินแต่ฟอร์มจัด! ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความฟินเบาๆ ก่อนที่บานประตูห้องสภานักเรียนจะถูกเปิดออกโดยฝีมือของเจแปน เพื่อนสนิทตัวแสบของฉันเอง ยัยเจแปนกวาดสายตามองฉันกับกรณ์ที่นั่งประชิดกันจนน่าสงสัยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกระแอมออกมาเบาๆ "แฮ่ม! ขัดจังหวะสวีท... เอ้ย ขัดจังหวะการทำงานหรือเปล่าคะท่านประธาน พอดีอาจารย์ฝ่ายปกครองฝากให้ฉันมาตามน้ำปั่นไปช่วยงานที่ห้องสมุดด่วนเลยค่ะ บอกว่าหนังสือประวัติศาสตร์ล้านเล่มรอให้ไปจัดหมวดหมู่" เจแปนแกล้งทำเสียงสูงต่ำชวนหมั่นไส้ ฉันหันขวับไปมองยัยเพื่อนตัวดีทันที อะไรกันเนี่ย! กำลังจะตื๊อให้ใจอ่อนได้อยู่แล้วเชียว! "เอ่อ ฉันว่า..." ฉันทำท่าจะอ้าปากปฏิเสธ แต่ทว่า... "เชิญค่ะ" เสียงทุ้มต่ำของกรณ์แทรกขึ้นทันที น้ำเสียงของเขากลับมาเรียบเฉยและเยือกเย็นเป็นปกติราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ประธานหนุ่มผายมือไปทางประตูด้วยท่าทางสุภาพแบบนักเรียนดีเด่น แต่แววตาคู่คมนั้นกลับไหววูบไปชั่วขณะเมื่อมองหน้าฉัน "ถ้ามีภารกิจสำคัญที่ห้องสมุด... เชิญคุณภัทรนันท์ไปปฏิบัติหน้าที่เถอะค่ะ ทางนี้จะได้สงบสุขขึ้นหน่อย" โอโห... คำพูดคำจาช่างน่าหยิกเสียจริงนะคะ! สงบสุขเหรอคะ? เดี๋ยวแม่จะกลับมาตื๊อให้หูชาเลยคอยดู! ฉันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะพายกระเป๋าเป้ขึ้นบ่าแล้วส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้คนที่นั่งตีหน้าขรึมอยู่หลังโต๊ะ "งั้นฉันไปก่อนนะคะท่านประธาน เดี๋ยวตอนเย็นจะแวะเอา "นมสดรสโซดา" สูตรพิเศษมาฝากใหม่นะ คะ!" พูดจบฉันก็เดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีออกจากห้องสภานักเรียนโดยมีเจแปนเดินอมยิ้มตามหลังมาติดๆ ปล่อยให้กรณ์นั่งขมวดคิ้วมุ่นอยู่คนเดียวกับความวุ่นวายที่ฉันสร้างไว้ แต่ทว่า... ความสนุกมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นค่ะ ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหลังจากที่ฉันมาถึงห้องสมุดและกำลังก้มหน้าก้มตาจัดหนังสืออยู่ท่ามกลางกองตำราฝุ่นตลบ เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นเรื่อยๆ จนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะที่ฉันนั่งอยู่ ฉันเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย คิดว่าเป็นเจแปนที่เดินไปเข้าห้องน้ำแล้วกลับมา แต่ทว่า... ร่างสูงโปรดที่ยืนบังแสงไฟอยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่เพื่อนสนิทของฉัน เส้นผมสีเข้มที่เซ็ตไว้อย่างเป็นระเบียบ ดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดปนความกังวลอย่างปิดไม่มิด และกลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกที่ลอยมาแตะจมูก... กรณ์! ประธานนักเรียนหนุ่มมาดนิ่งยืนหายใจหอบเล็กน้อยราวกับวิ่งมาตลอดทาง มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิมร้อยเท่า เขากวาดสายตามองไปรอบห้องสมุดที่ไร้เงาอาจารย์และนักเรียนคนอื่น (เพราะเจแปนจัดการเคลียร์พื้นที่ให้เรียบร้อยตามแผน) ก่อนจะก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันที่ยังนั่งอ้าปากค้างอยู่บนเก้าอี้ "ท่านประธาน... คุณมาทำอะไรที่นี่คะ? ไหนบอกว่าอยากให้ห้องสมุดสงบ..." ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยค กรณ์ก็โน้มตัวลงมาใช้มือทั้งสองข้างยันพนักพิงเก้าอี้ที่ฉันนั่งอยู่ กักตัวฉันไว้ในอ้อมแขนของเขาโดยสมบูรณ์ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากฉันไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มจนใจฉันเต้นรัวระทึกแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาฉันด้วยประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงเสียจนฉันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "เลิกตามฉันสักวัน... มันจะขาดใจตายหรือไงคะ, ยัยตัวแสบ?" กรณ์กระซิบเสียงต่ำชิดริมหู น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นน้อยๆ จนคนฟังอย่างฉันแทบละลายคาที่ ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ เมล่อนโซดาใจฟูมากๆ เลยค่ะ!