แผนกู้ภัยหัวใจประธานโดยเจแปนและพายุ

"พอกันที! นายจะเลิกเล่นละครน้ำเน่าเรื่อง 'นักกีฬาสุดฮอตตามจีบยัยตัวแสบ' นี่ได้หรือยัง พายุ!" กรณ์กระชากคอเสื้อพายุขึ้นจนร่างสูงโปร่งของนักกีฬาบาสเกตบอลเซถอยหลังไปชนล็อกเกอร์เสียงดังสนั่น เขามองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่แทบจะพ่นไฟออกมาได้อยู่แล้ว ความอดทนที่เขาสั่งสมมาตลอดหลายสัปดาห์พังทลายลงในวินาทีที่เห็นน้ำปั่นเดินร้องไห้ออกจากห้องชมรมเพียงเพราะความเข้าใจผิดที่เขาสร้างขึ้นเอง พายุไม่ได้โต้ตอบ แต่กลับหลุดขำออกมาเบาๆ ในลำคอ เขาปัดมือของกรณ์ออกอย่างใจเย็น ก่อนจะจัดคอเสื้อให้เข้าที่ด้วยท่าทางกวนประสาท "ใจร้อนแบบนี้ไง... ถึงได้ปล่อยให้ยัยตัวแสบนั่นเสียน้ำตา" พายุพิงหลังกับล็อกเกอร์ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่วูบไหวของประธานนักเรียนหน้านิ่ง "เอาเข้าจริงนะกรณ์ นายมันพวกปากแข็งที่น่ารำคาญที่สุดที่ฉันเคยเจอเลยรู้ไหม?" "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง" กรณ์ข่มเสียงต่ำ "นายจีบน้ำปั่น นายทำให้ฉันหึง นายทำทั้งหมดนี่เพื่ออะไรกันแน่?" เจแปนที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ใกล้ๆ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอกลอกตามองบนก่อนจะก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างชายหนุ่มสองคน "หยุดเถอะค่ะทั้งคู่! ถ้ามัวแต่ตีกันแบบนี้ น้ำปั่นก็คงย้ายสำมะโนครัวหนีไปจากโรงเรียนนี้แล้ว!" เจแปนหันไปมองกรณ์ด้วยสายตาจริงจัง "ฟังนะท่านประธาน... พายุมันไม่ได้จีบน้ำปั่นด้วยใจรักหรอกค่ะ มันถูกจ้างมา! ค่าจ้างน่ะเหรอ? ก็แค่ขนมปังฝรั่งเศสร้านโปรดหนึ่งเดือนแลกกับการมาแสดงละครฉากใหญ่ เพื่อกระตุกต่อมความหึงของคนบ้าฟอร์มอย่างคุณให้มันระเบิดออกมาไงล่ะ!" กรณ์ชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน คำว่า 'จ้างมาแกล้ง' วนเวียนอยู่ในหัวสมองประธานนักเรียนที่แสนเฉลียวฉลาดแต่กลับโง่เขลาในเรื่องหัวใจ "หมายความว่า... ทั้งหมดที่ผ่านมา..." กรณ์พึมพำ เสียงของเขาขาดห้วง "ใช่ค่ะ" พายุพูดเสริมพลางยักไหล่ "ฉันแค่ทำหน้าที่เพื่อนที่ดีที่อยากเห็นแกสองคนลงเอยกันสักที น้ำปั่นน่ะเขารักแกจนแทบจะถวายชีวิตให้แล้ว แต่แกดันเอาแต่ตีหน้านิ่งเหมือนหินแกรนิต ฉันก็เลยต้องเล่นบท 'ตัวร้าย' กระตุ้นให้แกแสดงความรู้สึกออกมาบ้าง... แต่นี่อะไร? แทนที่แกจะสารภาพรัก แกกลับไปทำหน้าเย็นชาใส่เขาจนเขาร้องไห้เตลิดไปแล้ว!" กรณ์แทบไม่ได้ฟังประโยคสุดท้ายด้วยซ้ำ ร่างสูงโปร่งหมุนตัวกลับหลังหันและวิ่งสุดฝีเท้าออกจากห้องชมรม ทิ้งความวุ่นวายทั้งหมดไว้เบื้องหลัง ความเงียบงันเริ่มปกคลุมทางเดินที่เคยพลุกพล่าน ลมเย็นจากหน้าต่างบานใหญ่พัดผ่านแก้มของเขา แต่ในหัวใจของเขากลับร้อนรุ่มดั่งไฟแผดเผา *ยัยตัวแสบ... เธออยู่ที่ไหน?* เขาตามหาเธอทุกที่ ทั้งห้องสมุดที่เธอชอบไปนั่งหลับ ทั้งสนามบาสที่เขาเคยแกล้งดุเธอ ทั้งซอกตึกที่เธอชอบแอบมานั่งอ่านนิยายโรแมนติก แต่ความว่างเปล่าคือคำตอบเดียวที่ได้รับ 'ถ้ามึงยังมัวแต่ฟอร์มจัด ปล่อยให้ยัยตัวแสบหลุดมือไปจริงๆ ล่ะก็... ระวังจะไม่มีโอกาสได้พูดคำว่า 'หึง' ออกมาสักคำนะ' คำเตือนของเพื่อนสนิทดังก้องอยู่ในหัว กรณ์หอบหายใจถี่ สายตาเหลือบไปเห็นเงาร่างเล็กที่คุ้นตาภายใต้แสงสลัวของโรงยิมเก่าที่ถูกปิดตาย เขาไม่รอช้า พุ่งตัวไปที่นั่นทันที เสียงสะอื้นเบาๆ ดังลอดออกมาจากหลังประตูไม้บานใหญ่ กรณ์ค่อยๆ ผลักประตูเข้าไปอย่างช้าๆ แสงจันทร์สลัวลอดผ่านรอยแตกของหลังคาลงมา กระทบร่างของหญิงสาวที่นั่งกอดเข่าอยู่บนอัฒจันทร์ไม้เก่าๆ น้ำปั่นในชุดนักเรียนที่ยับยู่ยี่ดูหดหู่กว่าที่เขาเคยเห็นมาทั้งชีวิต "น้ำปั่น..." เขาเรียกชื่อเธอ เสียงที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้จ้องมองเขาด้วยความสับสนและตัดพ้อ "จะตามมาซ้ำเติมกันอีกเหรอคะประธาน? จะมาบอกว่าน้ำปั่นน่ารำคาญแค่ไหน หรือจะมาไล่ให้ไปไกลๆ เหมือนที่ผ่านมา... เชิญเลยค่ะ น้ำปั่นพร้อมจะไปแล้ว" กรณ์ก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าวอย่างช้าๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายกลายเป็นฟองอากาศไปจริงๆ เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือหนาที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มใสของหญิงสาว "ฉันไม่เคยรำคาญเธอเลยสักครั้ง" กรณ์กระซิบ "ที่ทำหน้านิ่ง... ที่ผลักไส... เพราะฉันมันขี้ขลาดเกินไปที่จะยอมรับว่าผู้หญิงจอมตื๊อที่น่ารำคาญในสายตาคนอื่น กลายเป็นคนที่ฉันขาดไม่ได้ไปแล้ว" น้ำปั่นนิ่งค้างไป เธอเม้มริมฝีปากแน่นพยายามกลั้นเสียงสะอื้น "โกหก... นายหึงพายุ นายหวงนายห่วงเขามากกว่าฉัน" "ฉันไม่ได้หึงพายุ..." กรณ์ขยับเข้าไปใกล้จนลมหายใจของเขาเป่ารดหน้าผากเธอ "ฉันหึงเธอ... หึงที่เธอไปอยู่ใกล้คนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน... และฉันเกลียดตัวเองที่ต้องใช้วิธีโง่ๆ แบบนี้เพื่อปกป้องความรู้สึกตัวเอง" เขาสบตากับเธอ แววตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้มีเพียงความอ่อนโยนที่ล้นปรี่จนน้ำปั่นแทบหยุดหายใจ กรณ์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกของเขาสัมผัสกับปลายจมูกของเธอ ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าโรงยิมพร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามา "หยุดอยู่ตรงนั้นเลยท่านประธาน! ผู้อำนวยการสั่งให้มาเช็กโรงยิมเก่า... แล้วนั่น... นักเรียนทำอะไรกันในที่มืดๆ แบบนี้!" อาจารย์ฝ่ายปกครองยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า พร้อมกับกุญแจมือในมือที่เตรียมจะล็อกตัวพวกเขาข้อหาบุกรุกพื้นที่หวงห้ามในช่วงยามวิกาล น้ำปั่นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ส่วนกรณ์กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นโดยไม่มีท่าทีจะถอยหนี "วิ่ง!" กรณ์ตะโกนลั่น พร้อมกับฉุดมือเธอให้ลุกขึ้นและพุ่งตัวออกไปทางประตูหนีไฟหลังโรงยิม แต่เมื่อพวกเขาเปิดประตูออกไป ทั้งคู่กลับต้องชะงักงันกับสิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้า เบื้องล่างของทางหนีไฟ ไม่ใช่สนามหญ้าเหมือนทุกที แต่เป็นกลุ่มนักเรียนเกือบสิบคนที่ถือป้ายไฟรูปหน้าพวกเขาพร้อมกับกล้องวิดีโอที่กำลังไลฟ์สดอยู่! "เจแปน! พายุ! นี่มันเรื่องอะไรกัน!" กรณ์คำราม แต่ทว่าเสียงของเขากลับถูกกลบด้วยเสียงเชียร์ของเหล่านักเรียนที่แห่กันเข้ามาล้อมพวกเขาไว้โดยไม่มีทางหนี ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ที่ถูกยื่นมาตรงหน้าทั้งคู่ก็แสดงภาพไลฟ์สดที่มีคนดูกว่าครึ่งโรงเรียน พร้อมกับคอมเมนต์หนึ่งที่เด้งขึ้นมาเด่นหราว่า... 'เฉลยแล้ว! แผนกู้ภัยหัวใจประธานครั้งนี้ คือบทเรียนสอนให้รู้ว่า... ความรักที่ซ่อนไว้ สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับแผนตื๊อระดับชาติ!' แล้วในขณะที่กรณ์กำลังจะหันไปถามความจริงจากเพื่อนตัวดี เสียงของพายุก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท "ใจเย็นน่ากรณ์... แค่ประกาศคบกันต่อหน้าทุกคนตอนนี้ เรื่องทุกอย่างก็จบแล้ว... หรือแกอยากให้ประธานนักเรียนสุดเนี้ยบต้องไปนอนห้องปกครองคืนนี้จริงๆ?" เมล่อนโซดาหวังว่าทุกท่านจะมีความสุขและอมยิ้มไปกับความวุ่นวายของสองคนนี้จนหยุดไม่ได้นะคะ!