เคลียร์ใจในห้องมืด

"โอ๊ะ... ขอโทษทีค่ะ ขัดจังหวะความหวานหรือเปล่าคะเนี่ย พอดีฉันเดินผ่านมาแล้วบังเอิญ... หูดีเกินไปหน่อยน่ะค่ะ" เสียงหัวเราะคิกคักที่ดัดจนแหลมสูงของ 'มีนตรา' รองประธานชมรมวาทศิลป์ดังแทรกเข้ามาในความเงียบสลัวของห้องโสตทัศนศึกษาเก่า—สถานที่ซึ่งควรจะปิดตายและไม่มีใครย่างกรายเข้ามาในยามเย็นแบบนี้ น้ำปั่นสะดุ้งสุดตัว ร่างบางที่เมื่อครู่ยังกึ่งถูกดันให้ติดกับชั้นวางหนังสือเก่าๆ เด้งถอยหลังราวกับโดนไฟช็อต หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวระเบิดระเบ้อจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะตกใจเสียงของมีนตรา แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเธอกับกรณีก่อนหน้านี้... มันใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดอยู่บนปลายจมูกอยู่แล้ว! ส่วนกรณ์... ประธานนักเรียนหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและมาดนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน ใบหน้าหล่อเหลากลับไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูงช้าๆ แววตาสีเข้มที่ทอดมองไปยังผู้มาใหม่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเย็นยะเยือกที่คมกริบเสียจนมีนตราต้องเป็นฝ่ายหุบยิ้มค้างไปครึ่งหนึ่ง "ถ้าสายตาดีและหูดีเกินไปนัก... ฉันแนะนำให้เอาเวลาว่างไปตรวจสอบงบประมาณจัดซื้อของชมรมเธอจะดีกว่าค่ะ รองประธานมีนตรา" กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากดต่ำจนกดดันคนฟังให้จมดิ่งลงไปในความอึดอัด ประโยคบอกเล่าที่ไม่มีคำหยาบคายสักคำ แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้มีนตราหน้าเจื่อนลงทันตาเห็น "แหม... ท่านประธานก็พูดเกินไปนะคะ มีนแค่ผ่านมาเจอ... แล้วก็แค่อยากจะเตือนด้วยความหวังดีว่า ใกล้จะถึงงานโรงเรียนแล้ว ประธานควรเอาเวลาไปตรวจความเรียบร้อยของงาน มากกว่าจะมาแอบ... ทำอะไรลับตาคนกับเด็กเกเรห้องบีนะคะ" มีนตราเน้นเสียงตรงคำว่า 'เด็กเกเร' พร้อมกับปรายตามองน้ำปั่นด้วยรอยยิ้มเยาะที่พยายามซ่อนไว้ไม่มิด น้ำปั่นเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกหงุดหงิดแล่นพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ปกติแล้วเธอไม่ใช่คนยอมคนอยู่แล้ว ยิ่งอีกฝ่ายตั้งใจมาหาเรื่องและแซะเธอต่อหน้าผู้ชายที่เธอตามตื๊อด้วย ยิ่งไม่มีทางยอมยืนเป็นกระสอบทรายให้โขกสับแน่ๆ "เด็กเกเรห้องบีคนนี้ ก็ยังทำงานในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายเสร็จทันกำหนดดีนี่คะ ไม่เหมือนใครบางคนที่ชอบเอาเวลาว่างมาเดินสอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้าน ระวังนะคะ... เดินสอดรู้สอดเห็นมากๆ ระวังจะสะดุดขาตัวเองล้มหัวฟาดพื้นไม่รู้ตัวนะคะ" น้ำปั่นสวนกลับทันควัน พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดแบบฉบับยัยตัวแสบให้ ทำเอาคิ้วของมีนตรากระตุกวูบ "เธอ...!" "ถ้าไม่มีอะไรธุระสำคัญ เชิญค่ะ ประธานนักเรียนกับฉัน 'กำลังคุยงานกันส่วนตัว' อยู่" กรณ์พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด พร้อมกับก้าวขาขยับเข้ามาบังร่างบางของน้ำปั่นไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ การกระทำนั้นถึงจะดูเหมือนการปกป้องในฐานะประธานกับกรรมการนักเรียน แต่สำหรับคนตาไวอย่างมีนตรา มันคือสัญญาณเตือนภัยบางอย่างที่ทำให้เธอต้องกัดฟันกรอด มีนตรามองหน้ากรณีก่อนจะเหลือบมองน้ำปั่นที่ลอยชายทำเป็นไม่รู้ไม่ช้า ดวงตาคู่สวยฉายแววริษยาอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "ก็ได้ค่ะ! หวังว่า 'งาน' ของพวกคุณจะคืบหน้านะคะ ระวังจะเพลิดเพลินจนลืมเวลา... หึ!" ทิ้งท้ายด้วยเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนที่ร่างเพรียวระหัดในชุดนักเรียนรีดเรียบจะสะบัดก้นเดินหนีหายออกไปจากห้องโสตฯ ทิ้งให้ประตูบานไม้เก่าแก่ปิดลงพร้อมกับความเงียบงันที่กลับมาเยือนอีกครั้ง แกร็ก... เสียงกลอนประตูด้านนอกถูกดึงกระชาก... ฉับพลัน! แสงสว่างสลัวที่ลอดผ่านกระจกบานเกล็ดก็ดับวูบลง เพราะสวิตช์ไฟอัตโนมัติของตึกเก่าแห่งนี้ตั้งเวลาไว้ และเมื่อไม่มีการเคลื่อนไหวในรัศมีเซนเซอร์... มันจึงดับลงโดยสมบูรณ์! ความมืดสนิทเข้าโอบล้อมรอบตัวพวกเขาทั้งสองคนในทันที มีเพียงแสงไฟนีออนสลัวจากเสาไฟสนามด้านนอกที่สาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างฝุ่นเขรอะ ทอดเงาทอดยาวเป็นรูปทรงประหลาดบนพื้นห้อง หัวใจของน้ำปั่นกระตุกวูบ บรรยากาศเงียบสงบในห้องมืดกับผู้ชายอันตรายที่ยืนอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ มันชวนให้ "ระยะห่าง" กลายเป็นเรื่องอันตรายต่อหัวใจยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับมีนตราเสียอีก "เอ่อ... ไฟดับสินะคะเนี่ย สงสัยเซนเซอร์ตึกนี้จะเสื่อมจริงๆ ด้วย งั้น... ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ" น้ำปั่นเอ่ยเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย มือเรียวพยายามจะคว2นหาประตูด้านข้างเพื่อหลบฉากจากสถานการณ์ชวนใจเต้นนี้ แต่ทว่า... พรึบ! ข้อมือเล็กถูกมือหนาคว้าหมับไว้ได้อย่างรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นและมั่นคงจนเธอขยับไปไหนไม่ได้ กรณ์ไม่ได้ปล่อยให้เธอเดินหนี เขาออกแรงดึงเบาๆ เพียงครั้งเดียว ร่างบางก็เซถลาเข้าไปชนกับแผงอกกว้างของเขาเข้าอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นกระดาษและกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก น้ำปั่นแทบหยุดหายใจ ใบหน้าของเธอแนบอยู่กับกระดุมเสื้อนักเรียนของเขาพอดิบพอดี "ปล่อยก่อนค่ะรุ่นพี่ กรณ์... นี่มันมืดแล้วนะคะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าอีก..." น้ำปั่นพยายามอ้างเหตุผลเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกที่กำลังกัดกินหัวใจ เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง "แล้วใครใช้ให้เธอวิ่งหนีฉันล่ะคะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนั้นแหบพร่ากว่าปกติจนน่ากลัว ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดลาดไหล่ทำให้น้ำปั่นขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ใครวิ่งหนีกันคะ ฉันแค่นึกขึ้นได้ว่ายังทำการบ้านไม่เสร็จต่างหาก..." "โกหกค่ะ" กรณ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาจริงจังและจริงเสียจนน้ำปั่นต้องเงยหน้าขึ้นมอง แม้ในความมืดจะมองเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดเจนนัก แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงประกายในดวงตาคู่นั้นที่กำลังจ้องมองมาที่เธออย่างดุร้ายและดึงดูดในเวลาเดียวกัน "ฉันไม่ได้โกหกสักหน่อย..." น้ำปั่นเถียงเสียงอ่อยลงเรื่อยๆ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกเป็นรองอย่างราบคาบ "ทำไมช่วงนี้ถึงไปไหนมาไหนกับไอ้พายุบ่อยนักล่ะคะ?" คำถามนั้นหลุดออกมาจากปากของประธานนักเรียนหนุ่ม น้ำเสียงที่แม้จะพยายามควบคุมให้ราบเรียบแค่ไหน แต่ความหึงหวงที่อัดอั้นมาหลายวันกลับรั่วไหลออกมาทางน้ำเสียงจนหมดสิ้น กรณ์กัดฟันกรอดในความมืด เขารู้สึกหงุดหงิดจนแทบคลั่งทุกครั้งที่เห็นไอ้รุ่นพี่นักกีฬาบาสเกตบอลนั่นเดินมาส่งเธอบริเวณล็อกเกอร์ หรือตอนที่พวกมันหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างสนุกสนานในสนามฟุตบอล น้ำปั่นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สมองประมวลผลคำพูดของเขาซ้ำไปซ้ำมา *เมื่อกี้... เขาว่าอะไรนะ?* "คะ... คุณพูดว่าอะไรนะคะ?" น้ำปั่นถามย้ำเพื่อความแน่ใจ หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าเดิม ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจแกมดีใจลึกๆ "ฉันถามว่า... ทำไมเธอต้องไปยุ่งวุ่นวายกับมันนัก ทั้งที่รู้ว่าฉันไม่ชอบ!" กรณ์เผลอหลุดปากตะคอกเบาๆ อย่างเหลืออด ความอดทนที่สะสมมานานนับเดือนพังทลายลงในพริบตาเดียวเมื่อความหึงหวงเข้าครอบงำจนขาดสติ เขาขยับมือทั้งสองข้างขึ้นมาจับไหล่บางของเธอไว้แน่น "รู้ไหม... ว่าเวลาฉันเห็นเธอไปยื่นยิ้มระรื่นให้มัน ฉันรู้สึกยังไง..." ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่ดังแข่งกัน "ฉัน... หึง" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของประธานนักเรียนผู้หยิ่งยศและหน้านิ่งเป็นนิจ ดังชัดเจนก้องอยู่ในความมืด คำพูดสั้นๆ แต่หนักแน่นราวกับค้อนทุบลงกลางใจ ทำให้น้ำปั่นรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในท้อง ใบหน้าหวานที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความมืด ค่อยๆ แดงก่ำลามไปจนถึงใบหูและต้นคอ ร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก น้ำปั่นหน้าแดงแจ๋เป็นลูกมะเขือเทศสุกงอม ริมฝีปากอ้าค้างเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง สมองขาวโพลนคิดคำพูดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่ประโยคเดียว คนอย่างกรวีร์เนี่ยนะ... จะยอมรับออกมาตรงๆ ว่าหึงเธอแทบคลั่ง?! "พ... พูดอะไรของคะเนี่ย... คุณประธานนักเรียน..." น้ำปั่นเสียงสั่นเครือ เธอก้มหน้าุดลงกับแผงอกของเขาเพื่อซ่อนใบหน้าที่กำลังร้อนผ่าวและรอยยิ้มกว้างที่หุบแทบไม่ลง "ฉันไม่ได้พูดเล่นนะคะ" กรณ์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงของเขาอ่อนลง แต่น้ำเสียงจริงจังและจริงใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ฉันหึงจนแทบคลั่ง... ตั้งแต่วันแรกที่เธอไปยืนเชียร์มันข้างสนามแล้วล่ะค่ะ ยัยตัวแสบ" น้ำปั่นรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความพยายามในการตื๊อเขามาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา คุ้มค่าเกินกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้เสียอีก มือเล็กที่เคยพยายามดึงดันจะผละออก ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อนักเรียนของเขาแน่นขึ้นทีละน้อย เพื่อระบายความเขินอายที่กำลังจะระเบิดออกมา ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและหัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นตรงกันในห้องโสตฯ ที่มืดมิด... แอ๊ด... เสียงบานประตูด้านนอกถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับลำแสงไฟฉายสว่างวาบที่สาดส่องเข้ามาทางรอยแยกระหว่างประตู! "อ้าว ประธานคะ! ไฟดับแบบนี้ อยู่ข้างในหรือเปล่าคะเนี่ย พอดีคุณครูฝ่ายปกครองตามหาตัวอยู่นะคะ..." เสียงหวานใสของใครอีกคนดังแทรกเข้ามา ทำให้น้ำปั่นและกรณ์สะดุ้งสุดตัวผละออกจากกันแทบไม่ทัน และเมื่อแสงไฟฉายสาดส่องกวาดเข้ามาจนถึงมุมห้องที่พวกเขายืนอยู่... ดวงตากลมโตของบุคคลที่ไม่คาดฝันก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อเห็นสภาพของประธานนักเรียนหนุ่มกับเด็กเกเรห้องบี ที่ยืนชิดติดกันจนแทบจะสิงร่างอยู่ในมุมมืด! "พะ... พี่พายุ?!" น้ำปั่นอุทานชื่อคนมาใหม่ด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ส่วนกรณ์... ดวงตาสีเข้มหรี่ลงอย่างไม่สบอารมณ์สุดขีดเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนขัดจังหวะสำคัญในยามวิกาลเช่นนี้! -------------------------------------------------- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและลุ้นไปกับความซึนของพี่กรณ์และยัยตัวแสบน้ำปั่นนะคะ รับรองว่าตอนหน้ามีเคลียร์คัทกันยาวแน่ค่ะ!