ท่านประธานสายซึนแอบมาเยี่ยม?

เสียงเปิด-ปิดฝากล่องพลาสติกดัง “คลิก” เบาๆ ตามด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของโจ๊กหมูร้อนๆ ที่ลอยอวลเตะจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้น้ำปั่นซึ่งกำลังนอนซมอยู่บนเตียงต้องเบิกตากว้างไม่ใช่กลิ่นอาหาร แต่มันคือร่างสูงโปรดของประธานนักเรียนสุดเนี้ยบอย่างกรณ์ ที่ยืนเก๊กหน้านิ่งอยู่ข้างเตียงนอนห้องพยาบาลต่างหาก “มองอะไรเล่า ยัยตัวแสบ หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือไง” กรณ์เอ่ยเสียงเรียบ พยายามทำตัวให้ดูห่างเหินที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่มือหนากลับกำลังวางถุงยาและกระป๋องสเปรย์บรรเทาอาการปวดกล้ามเนื้อลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเบามือ ชนิดที่เรียกว่ากลัวมันจะเกิดเสียงดังรบกวนคนป่วยด้วยซ้ำ น้ำปั่นที่แกล้งทำเป็นอ่อนระโหยโรยแรงเมื่อครู่ รีบดีดตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียงทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับด้วยความเจ้าเล่ห์ อาการไข้หวัดที่เล่นงานเธอจนเสียงแหบแห้งเมื่อเช้าดูเหมือนจะหายเป็นปลิดทิ้งทันทีที่เห็นเหยื่อ... เอ๊ย เห็นผู้ชายสายซึนมายืน C.C.P. (Care & Cold-Check Personal) ให้ถึงที่ “แหม... ไหนบอกว่าผ่านมาแถวนี้บังเอิญแวะมาดูความเรียบร้อยของห้องพยาบาลไงคะท่านประธาน” น้ำปั่นลากเสียงยาว ลอยหน้าลอยตากวนประสาทใส่คนที่กำลังยืนกอดอกตีสีหน้ายักษ์ใส่เธอ “บังเอิญเก่ง บังเอิญดี๊ดี... บังเอิญถือโจ๊กหมูเจ้าดังจากหน้าปากซอยมาด้วย แถมยังเป็นแบบใส่ไข่ลวก 0.5 วินาทีที่ฉันชอบกินเป๊ะๆ อีกต่างหาก” “อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย” กรณ์สวนกลับทันควัน ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่อตรงใบหูอย่างเห็นได้ชัด แม้เจ้าตัวจะพยายามเสมองไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อน “ฉันแค่จะมาเอาเอกสารสรุปงบประมาณชมรมกีฬาที่เธอรับผิดชอบค้างไว้ต่างหาก แค่เดินผ่านแล้วเห็นเธอนอนตายเป็นซากอ้อยอยู่ตรงนี้ในฐานะประธานนักเรียน ฉันก็แค่... มนุษยธรรมค้ำคอ กลัวว่าถ้าเธอตายคาห้องพยาบาล โรงเรียนเราจะเสียชื่อเสียงแค่นั้นแหละ” “โอ้โห เหตุผลดูยิ่งใหญ่รักองค์กรมากค่ะท่านประธาน” น้ำปั่นแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นทาบอก ทำหน้าตาน่าหมั่นไส้ใส่ “แล้ว ‘มนุษยธรรม’ ของคุณเนี่ย มันรวมถึงการต้องมานั่งเป่าโจ๊กให้หายร้อน แล้วป้อนให้ฉันทีละคำด้วยไหมคะเนี่ย พวกลูกเจี๊ยบป่วยเขาต้องได้รับการดูแลแบบ VIP นะคะ” “ฝันไปเถอะ!” กรณ์เสียงเข้มขึ้นอีกนิด สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาสีเข้มคมกริบตวัดกลับมามองเธออย่างคาดโทษ “กินเองได้ก็กินเอง มือไม้มี หรือถ้าไม่อยากกิน จะปล่อยให้มันเย็นชามasชามคาโต๊ะแล้วเน่าคาที่นี่ก็ตามใจเธอ” พูดจบก็ทำท่าจะสะบัดก้นเดินหนีออกจากห้องพยาบาลจริงๆ แต่มีหรือที่คนอย่างน้ำปั่นจะยอมปล่อยให้ปลาที่ติดเบ็ดแล้วหลุดมือไปได้ง่ายๆ “โอ๊ย! เจ็บจัง... แขนไม่มีแรงเลยค่ะคุณประธานขา หน้ามืด ตาพร่ามัว คล้ายจะเป็นลม... ฮื่อ สงสัยไข้จะขึ้นสูงจนสมองเบลอแน่ๆ เลย” น้ำปั่นแกล้งทิ้งตัวนอนราบลงไปกับหมอน ส่งเสียงครางฮือเบาๆ พร้อมกับทำท่าทางกระสับกระส่ายราวกับนางเอกละครน้ำเน่าที่กำลังจะสิ้นใจ กรณ์ที่ก้าวขาไปถึงประตูห้องแล้ว ชะงักกึกทันที เขายืนนิ่งค้างอยู่ชั่วขณะ แผ่นหลังกว้างไหววูบเล็กน้อยด้วยความลังเล ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆ หมุนตัวกลับมามองคนบนเตียงที่แอบลืมตาข้างหนึ่งขึ้นมามองเขาอย่างเจ้าเล่ห์ ความเงียบปกคลุมห้องพยาบาลอยู่ครู่ใหญ่ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับเสียงหัวใจของใครบางคนที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก กรณ์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างจำยอม เขาก้าวเท้ายาวๆ กลับมาที่ข้างเตียงอีกครั้งด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม “เธอเนี่ยนะ... มันตัวแสบจริงๆ ภัทรนันท์” กรณ์พึมพำลอดไรฟัน ขณะดึงเก้าอี้มานั่งลงข้างเตียง มือหนาเอื้อมไปเปิดกล่องโจ๊กแล้วใช้ช้อนคนวนเบาๆ เพื่อระบายความร้อน สายตาก็ดุเธอไปด้วย “ถ้าฉันไม่ติดว่าต้องมาเคลียร์งานนะ ฉันจะปล่อยให้เธอดิ้นตายอยู่ตรงนี้แหละ” “รู้หรอกน่าว่าใจดี ปากแข็งไปก็เท่านั้นแหละค่ะ ระวังปากแข็งมากๆ ระวังจะโดนจูบทำโทษนะคะท่านประธาน” น้ำปั่นแซวหน้าตาเฉย ไม่มีความเกรงกลัวอำนาจมืดของประธานนักเรียนเลยแม้แต่น้อย กรณ์ชะงัก ช้อนในมือเกือบหลุดร่วง ใบหน้าหล่อเหลาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาตักโจ๊กขึ้นมาเป่าเบาๆ สองสามทีแล้วยื่นจ่อปากเธอทันทีเพื่อปิดปากช่างเจรจานั่น “กินเข้าไปเงียบๆ เลย! ถ้ายังพูดมากอีกคำเดียว ฉันจะเททิ้งให้หมดจริงๆ ด้วย” น้ำปั่นหัวเราะคิกคักในลำคออย่างอารมณ์ดี ยอมอ้าปากรับโจกร้อนๆ เข้าปาก รสชาติกลมกล่อมและความใส่ใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางเย็นชาของคนตรงหน้า ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอพองโตจนแทบจะระเบิด ฟินกระจายเสียยิ่งกว่ากินไอศกรีมรสโปรดเสียอีก ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องพยาบาลก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ดังแทรกบรรยากาศหวานอมเปรี้ยวขึ้นมาทันที “น้ำปั่น! เป็นยังไงบ้างวะ ฉันซื้อชานมไข่มุกมาฝาก... เฮ้ย! ประธานกรณ์ มาทำอะไรตรงนี้วะเนี่ย?” พายุ หนุ่มนักกีฬาสุดฮอตประจำโรงเรียนก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าแปลกใจระคนไม่พอใจ ดวงตาคมกริบมองสลับระหว่างช้อนในมือกรณ์กับรอยยิ้มระรื่นบนใบหน้าของน้ำปั่น บรรยากาศในห้องพยาบาลที่เคยอบอุ่นพลันลดฮวบลงจนติดลบในพริบตาเดียวเมื่อกรณีกำช้อนในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน! เมล่อนโซดาขอขอบคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความซึนของท่านประธานด้วยนะคะ!