ศึกประกวดโครงงานคู่ ที่หนีไม่พ้น

“ถ้านายยังไม่ถอยออกไปอีกก้าวเดียว ฉันจะเอาชานมไข่มุกนี่สาดใส่หน้ามรกตของนายจริงๆ ด้วยนะพายุ!” น้ำเสียงที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้มาจากน้ำปั่นเจ้าของเตียงพยาบาล แต่เป็นประธานนักเรียนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความสุขุมเยือกเย็นต่างหาก กรณ์ไม่ได้ตะโกน ชายหนุ่มเพียงแต่เอ่ยมันด้วยโทนเสียงต่ำทุบประสาทที่ทำเอาอุณหภูมิในห้องพยาบาลขนาดกะทัดรัดลดฮวบลงจนติดลบในพริบตาเดียว ช้อนพลาสติกในมือของเขาถูกบีบจนงอโค้ง ส่อแววว่าหากพายุยังก้าวล้ำเส้นเข้ามาอีกนิดเดียว มันอาจจะกลายเป็นอาวุธสังหารย่อมๆ พายุชะงักฝีเท้า รอยยิ้มทะเล้นบนใบหน้าของหนุ่มนักกีฬาเจือจางลง ดวงตาสองคู่ปะทะกันกลางอากาศราวกับมีประกายไฟเปรี๊ยะๆ หลุดออกมาให้เห็น “โห ประธานครับ ใจเย็นสิครับ ผมแค่จะมาเยี่ยมเพื่อนร่วมชั้น... ว่าแต่นายเถอะ มาทำอะไรในห้องพยาบาลผู้หญิง แถมยังมาป้อนข้าวป้อนน้ำเขาเองแบบนี้ มันหน้าที่ของประธานนักเรียนด้วยเหรอ หรือว่ามี ‘หน้าที่พิเศษ’ อย่างอื่น?” พายุยักคิ้วกวนประสาท ยกแก้วชานมไข่มุกในมือขึ้นแกว่งไปมาท้าทาย น้ำปั่นที่นั่งอยู่บนเตียงแอบลอบกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ บรรยากาศมาคุแบบนี้มันชักจะไม่สนุกแล้วสิ ตั้งแต่เธอแกล้งสำลักน้ำลายแล้วโดนหามส่งห้องพยาบาลเมื่อคาบที่แล้วจนคุณครูต้องวานให้ประธานหนุ่มหน้าตายมาดูแล (ด้วยความจำยอม) ชีวิตเธอก็เหมือนนั่งอยู่บนรถไฟเหาะตีลังกาที่ไม่มีวันเบรก “ฉันจะทำหน้าที่อะไร มันก็เรื่องของฉัน ส่วนนาย...” กรณ์วางชามข้าวต้มลงบนโต๊ะข้างเตียงเสียงดัง *ปัง!* จนน้ำซุปกระฉอกเล็กน้อย ร่างสูงสง่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับแว่นสายตาเล็กน้อยก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวพายุที่สูงไล่เลี่ยกัน “หมดเวลาเยี่ยมแล้ว เชิญออกไปค่ะ โรงเรียนมีกฎเรื่องการเข้าออกห้องพยาบาลนอกเวลาเรียน หวังว่านักกีฬาตัวโรงเรียนอย่างนายคงจะเข้าใจกฎระเบียบพื้นฐานนี้นะ” คำพูดสุภาพแต่เชือดเฉือนทุกอณูรูขุมขนทำเอาพายุถึงกับมุมปากกระตุก แต่ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้ลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมเสียงหอบแฮ่กก็ดังแทรกขึ้นที่หน้าประตู “เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมข้างนอกเขาลือกันว่าห้องพยาบาลไฟลุกแล้ว... อ้าว พายุ นายก็อยู่เหรอเนี่ย?” เจแปนโผล่พรวดเข้ามาพร้อมสมุดบันทึกเล่มหนา ก่อนจะกวาดสายตาสำรวจสถานการณ์บนสังเวียนด้วยเรดาร์นินทาที่ทำงานเต็มพิกัด “แล้วนี่... ทำไมหน้าตาแต่ละคนเครียดกันอย่างกับจะไปกู้ระเบียบโลก สรุปว่าข้าวต้มหมดหรือยัง น้ำปั่น แกเป็นไงบ้างวะ หน้าซีดหรือเพราะหิว หรือเพราะผู้ชายหล่อๆ สองคนยืนจ้องหน้ากันจนออกซิเจนจะหมดห้องเนี่ย?” น้ำปั่นถอนหายใจยาวพรืด โชคดีจริงๆ ที่เพื่อนรักตัวแสบมาขัดจังหวะได้ทันท่วงที ไม่อย่างนั้นเธอคงได้เห็นคนหัวใจวายตายคาห้องพยาบาลจริงๆ แน่ ไม่ใช่ใครที่ไหน... กรณ์นี่แหละที่จะอกแตกตายเพราะความหึงที่พยายามเก็บซ่อนไว้แต่แสดงออกเสียจนน่าหมั่นไส้ “ฉันไม่เป็นอะไรแล้วเจแปน แค่กินข้าวต้มหมูสับฝีมือ... เอえ ท่านประธาน แล้วก็เกือบจะสำลักความดันโลหิตสูงตายเพราะใครบางคนแถวนี้แหละ” น้ำปั่นจงใจลากเสียงยาว พร้อมกับชำเลืองมองค้อนขวับไปยังร่างสูงที่ตอนนี้กลับไปยืนกอดอกหน้านิ่งเป็นหินทาซูมาเนียเหมือนเดิม “งั้นก็ดี... เพราะพวกแกเตรียมตัวรับ ‘ข่าวใหญ่’ ได้เลย” เจแปนทำหน้าตื่นเต้นจนตาโต ดึงแขนน้ำปั่นให้ขยับเข้าไปใกล้ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางห้อง “อาจารย์สมศรีประกาศรายชื่อโปรเจกต์วิชาสังคมศึกษาภาคเรียนนี้แล้วเว้ยแก! และข่าวร้ายคือ... ท่านบังคับจับคู่แบบสุ่มรายชื่อเลขที่จ้า!” บรรยากาศในห้องพยาบาลนิ่งงันไปชั่วขณะ น้ำปั่นเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ส่วนพายุเลิกคิ้วสูงด้วยความสนใจ มีเพียงกรณ์คนเดียวที่ยังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉยเอาไว้ได้ แต่ถ้าสังเกตให้ดี... กล้ามเนื้อบริเวณกรามของเขากำลังขยับเกร็งอย่างเห็นได้ชัด “จับคู่สุ่ม... เลขที่?” น้ำปั่นทวนคำ เสียงสั่นระริก “หมายความว่า... ฉันกับ...” “ใช่จ่ะเพื่อนรัก เลขที่ของแก... ดันไปตรงเป๊ะกับเลขที่ของ... ประธานหนุ่มผู้ระเบียบจัดคนนี้นี่ไงล่ะ!” เจแปนชี้มือไปยังกรณ์ที่ยืนอยู่ข้างเตียงด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เกินบรรยาย “ยินดีด้วยนะ น้ำปั่น แกได้สามี... อ๊าย! หมายถึงได้คู่หูทำโครงงานเป็นท่านประธานผู้แสนเพอร์เฟกต์แล้วจ้า!” น้ำปั่นแทบจะเป็นลมรอบสอง สมองประมวลผลไม่ทัน เธอเนี่ยนะ? ต้องทำโปรเจกต์คู่กับผู้ชายที่วันๆ เอาแต่ตรวจเครื่องแบบ ตักเตือนเรื่องการแต่งกาย และส่งสายตาดุๆ ใส่เธอตลอดเวลาเนี่ยนะ? แค่คิดว่าต้องใช้เวลาอยู่ร่วมกันนอกเวลาเรียนเพื่อทำโครงงาน 3 เดือนเต็ม เธอก็รู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในถ้ำเสือโดยไม่พกอาวุธแล้ว ในขณะที่น้ำปั่นกำลังหน้าซีดเผือดเพราะชะตากรรมอันโหดร้าย ไม่มีใครทันสังเกตเห็นรอยยิ้มมุมปากที่แอบยกขึ้นอย่างรวดเร็วระดับเสี้ยววินาทีบนใบหน้าของกรณ์ ชายหนุ่มรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบสนิทอย่างรวดเร็วก่อนจะหันมามองหน้าตัวแสบประจำโรงเรียนที่กำลังนั่งทำหน้าเหมือนโลกจะแตก “ทำไมคะ? ทำหน้าแบบนั้น หมายความว่าไม่อยากคู่กับฉันรึไง” กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงความกดดันอันตรายไว้เต็มเปี่ยม “เปล่าสักหน่อยค่ะท่านประธาน!” น้ำปั่นรีบปฏิเสธเสียงสูง หน้ามึนๆ เริ่มทำงานทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความกังวล “แค่คิดว่า... ตลอดสามเดือนนี้ ฉันคงต้องเตรียมซื้อพาราเซตามอลตุนไว้เป็นลังๆ แน่เลยค่ะ เพราะกลัวว่าจะปวดหัวกับกฎระเบียบของคุณซะก่อน” “ถ้ากลัวปวดหัวนัก ก็ควรจะทำตัวให้เรียบร้อยส่งงานตรงเวลา ตั้งแต่พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน เจอกันที่ห้องสมุด ห้ามสายแม้แต่วินาทีเดียว เข้าใจไหมคะ ภัทรนันท์” กรณ์เน้นเสียงหนักตรงชื่อจริงของเธอ ดวงตาสีเข้มคมกริบมองตรงมาที่เธอด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้น้ำปั่นรู้สึกวูบวาบในท้องอย่างประหลาด พายุที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะตบไหล่ตัวเองแล้วเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้มกวนๆ “อ่า น่าเสียดายจังนะที่ฉันไม่ได้คู่กับน้ำปั่น ไม่อย่างนั้นบรรยากาศทำโปรเจกต์คงจะสนุกสนานกว่าการมานั่งท่องกฎโรงเรียนแน่ๆ เลย... ว่าแต่น้ำปั่น ถ้าทำไม่ไหวหรือโดนท่านประธานบ่นจนเครียด มาปรึกษาพี่พายุคนนี้ได้เสมอนะครับ ประตูห้องชมรมกีฬายินดีต้อนรับเสมอ” น้ำปั่นยังไม่ทันได้อ้าปากตอบโต้ กรณ์ก็ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างเธอกับพายุโดยอัตโนมัติ ร่างสูงบังร่างของน้ำปั่นไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมดุจใบมีดโกนตวัดมองหนุ่มนักกีฬาหัวร้อนทันที “ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะพายุ แต่คิดว่า... ภัทรนันท์คงไม่มีเวลาว่างพอจะไปเดินเล่นแถวห้องชมรมกีฬาหรอกค่ะ เพราะตารางงานของเธอในฐานะ ‘คู่หูโครงงานของประธานนักเรียน’ ถูกจัดเต็มทุกนาทีแล้ว เชิญ” กรณ์เน้นเสียงไล่โดยไม่ต้องใช้คำหยาบแม้แต่คำเดียว แต่พลังกดดันนั้นรุนแรงจนพายุต้องยอมถอยกรูดออกไปพร้อมรอยยิ้มหยัน เมื่อห้องพยาบาลกลับมาสู่ความสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม (รวมเจแปนที่ยืนเคี้ยวหมากฝรั่งมองหน้าคู่กัดเงียบๆ) กรณ์ก็หันกลับมามองน้ำปั่นที่กำลังนั่งกะพริบตาปริบๆ ใส่เขา “จำไว้ว่าพรุ่งนี้ ห้ามเลท” กรณ์ย้ำเสียงเข้ม ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง แต่น้ำปั่นมีหรือจะยอมปล่อยให้เขาเดินหนีไปง่ายๆ มือเรียวเล็กคว้าชายเสื้อสูทนักเรียนของเขาไว้ทันที ทำให้ร่างสูงต้องชะงักและหันกลับมามองด้วยความไม่พอใจระคนสงสัย “เดี๋ยวก่อนสิคะท่านประธาน... ไหนๆ เราก็ต้องเป็นคู่หูร่วมชะตากรรมกันตั้งสามเดือนแล้วเนี่ย เลิกเรียกฉันด้วยชื่อเต็มแบบห่างเหินได้ไหมคะ เรียก ‘น้ำปั่น’ เฉยๆ หรือจะให้สนิทกว่านั้น จะเรียกว่า ‘ที่รัก’ ก็ไม่ว่ากันนะ...” น้ำปั่นฉีกยิ้มหวานหยดย้อย ส่งสายตาเจ้าเล่ห์แพรวพราวใส่แบบไม่มีกั๊ก กรณ์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า ‘ที่รัก’ ใบหูขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วโดยที่เจ้าตัวพยายามจะซ่อนมันไว้ภายใต้กรอบแว่นสายตา ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น ดึงชายเสื้อกลับคืนมาจากมือเธออย่างแรงด้วยความเขินอายที่ถูกรุกฆาตต่อหน้าเพื่อนสนิท “เพ้อเจ้ออะไรของเธอน้ำปั่น! ใครจะไปเรียกชื่อน่าเกลียดแบบนั้น... ฝันไปเถอะ!” กรณ์สะบัดหน้าหนีเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะสาวเท้าก้าวพรวดพราดออกจากห้องพยาบาลไปด้วยความเร็วสูง ราวกับกลัวว่าหากอยู่ต่ออีกวินาทีเดียว หัวใจที่เต้นรำทำเพลงอยู่ในอกข้างซ้ายอาจจะทะลุออกมานอกเสื้อให้คนตัวแสบได้ยิน เจแปนที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอ้าปากค้าง ก่อนจะหันมามองหน้าเพื่อนรักแล้วหวีดร้องออกมาเบาๆ อย่างตื่นเต้น “แกกกกก! เมื่อกี้ฉันตาฝาดไปรึเปล่า หูประธานแดงแจ๋เลยแก! อีตาประธานน้ำแข็งไสคนนั้นเขินแกจนหูแดงโว๊ยยย! ศึกโปรเจกต์คู่ครั้งนี้... ฉันบอกเลยว่าแกชนะใสแน่นอนน้ำปั่น!” น้ำปั่นมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินลับหายไปจากประตูห้องพยาบาล รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับด้วยความสนุกสนาน *หึ... ปากแข็งได้ปากแข็งไปเถอะค่ะท่านประธานกรวีร์... แล้วเราจะได้เห็นกันว่า ระหว่างกฎระเบียบเหล็กของประธานนักเรียน กับสกิลตื๊อขั้นเทพของยัยน้ำปั่นคนนี้ ใครมันจะอดทนเก่งกว่ากัน!* ทว่า ในขณะที่น้ำปั่นกำลังวางแผนการรบในหัวอย่างเพลิดเพลิน เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็สั่นครืดขึ้นมาเบาๆ เธอหยิบมันขึ้นมาเปิดดูด้วยความสงสัย ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าจะค้างเติ่ง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งและข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ *‘กรณ์ประธานนักเรียน: ส่งเอกสารหัวข้อโครงงานฉบับร่างมาให้ฉันดูก่อนเที่ยงคืนนี้... และห้ามส่งผิดแชทไปหาไอ้พายุเด็ดขาด เข้าใจไหม?’* น้ำปั่นขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงงทันที หัวใจกระตุกวูบแปล0กๆ ไม่ใช่เพราะคำสั่งเผด็จการนั้น... แต่เป็นเพราะประโยคสุดท้ายที่แฝงกลิ่นอายความหึงหวงรุนแรงจนทะลุจอออกมาต่างหาก... เดี๋ยวก่อนนะ... ประธานหนุ่มหน้านิ่งคนนั้น รู้เบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?! รักนะตะุมุ้งมิ้งจาก เมล่อนโซดา ค่ะ