คำสารภาพกลางเวทีคอนเสิร์ต

“น้ำปั่น! ลงมาเดี๋ยวนี้! อย่าให้ฉันต้องขึ้นไปลากเธอลงมาต่อหน้าคนทั้งโรงเรียนนะ!” เสียงตะโกนของพายุที่ดังแทรกผ่านความโกลาหลหลังเวทีคอนเสิร์ตไม่ได้ทำให้ฉันสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ฉันกลับกระชับสายเป้บนไหล่แน่นขึ้นแล้วหันไปยิ้มหวานประหนึ่งนางร้ายในละครหลังข่าวให้คนตรงหน้า “ใจเย็นน่าพายุ นายก็รู้ว่าวันนี้ฉันมีภารกิจกู้โลก” ฉันตอบพลางขยับชุดคอสตูมที่ยืมมาให้เข้าที่ “ภารกิจกู้โลกหรือภารกิจตามตื๊อไอ้ประธานหน้าตาย? นี่มันงานคอนเสิร์ตการกุศลนะ ไม่ใช่เวทีสารภาพรัก!” ยังไม่ทันที่ฉันจะได้สวนกลับ เจแปนก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาคว้าแขนฉันไว้ ใบหน้าของเพื่อนรักซีดเผือดเหมือนเห็นผี “น้ำปั่น! แย่แล้ว! ไอ้กรณ์... ไอ้ประธานจอมขรึมนั่นน่ะ มันเดินขึ้นไปบนเวทีแล้ว! มันคว้าไมค์ไปแล้วแก!” หัวใจฉันกระตุกวูบ ความมึนที่เคยมีหายวับไปกับตา ฉันรีบวิ่งพุ่งทะลุกลุ่มนักเรียนที่แออัดไปยังหน้าเวทีทันที แสงไฟสปอร์ตไลท์ดวงใหญ่สาดส่องลงมาที่กลางเวที ร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนรีดเนี้ยบกริบของกรวีร์ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเรียบเฉยตามสไตล์คุณชายผู้สูงส่ง แต่ในมือเขากลับถือไมค์โครโฟนแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือ ความเงียบงันเริ่มปกคลุมไปทั่วหอประชุม จากที่เคยโหวกเหวกโวยวายเพราะดนตรีสด ตอนนี้แม้แต่เสียงหายใจยังได้ยินชัดเจน กรณ์เงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบฮอลล์ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ฉัน—คนที่ยืนหายใจหอบอยู่หน้าเวที “ขอโทษครับที่ขัดจังหวะการแสดง” เสียงของเขาดังกังวานผ่านลำโพง เยือกเย็นและทรงพลัง “แต่ผมคิดว่า... ถ้าผมไม่พูดวันนี้ ผมคงเป็นไอ้งั่งที่ปล่อยให้โอกาสดีๆ หลุดลอยไปตลอดกาล” เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบตัวฉัน เจแปนเขย่าแขนฉันจนแทบหลุด “น้ำปั่น! มันจะทำอะไรของมันวะ!” ฉันไม่ได้ตอบ มือไม้เริ่มสั่นด้วยความตื่นเต้น กรณ์ก้าวเดินช้าๆ ไปที่ริมเวที สายตาเขายังคงจ้องมาที่ฉันไม่วางตา “ในฐานะประธานนักเรียน ผมอาจจะดูเคร่งครัด ดูน่าเบื่อ หรือแม้แต่ดูเหมือนคนที่ไม่มีความรู้สึก...” เขาเว้นจังหวะ สายตาคู่เดิมที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับมีความสั่นไหวบางอย่างซ่อนอยู่ “แต่มีคนคนหนึ่งที่ทำลายกำแพงของผมจนพังพินาศ เธอเข้ามาในชีวิตผมแบบที่ผมไม่ได้อนุญาต และขโมยทุกอย่างไป... ทั้งความคิด ความรู้สึก แล้วก็เวลาส่วนตัวของผม” คนทั้งหอประชุมเงียบกริบ พายุที่ยืนอยู่ข้างหลังฉันถึงกับชะงักไป คำพูดของกรณ์ไม่มีความซึนเดเระเหลืออยู่เลย มันเป็นความสัตย์จริงที่ถูกกลั่นออกมาจากใจ “ภัทรนันท์...” เขาเรียกชื่อจริงของฉันด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ที่ผ่านมาผมแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นความพยายามของเธอ แต่ความจริงแล้ว... ผมเห็นมันทุกนาที ผมนับทุกครั้งที่เธอแกล้งเดินผ่านโต๊ะกรรมการ ผมจำได้แม่นว่าเธอชอบดื่มน้ำโซดายี่ห้อไหน และผมก็เกลียดมากเวลาเห็นผู้ชายคนอื่นเข้ามาใกล้เธอ” ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาที่ใบหน้าของฉันจนรู้สึกร้อนฉ่า กรณ์ขยับไมค์เข้าใกล้ปากอีกนิด มืออีกข้างของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง “ผมเป็นคนปากแข็ง ผมซื่อสัตย์กับความต้องการของตัวเองไม่เป็น แต่ตอนนี้... ผมไม่อยากเป็นประธานนักเรียนที่สมบูรณ์แบบแล้ว ผมแค่อยากเป็นคนรักของยัยตัวแสบที่ชื่อน้ำปั่น จะยอมรับคำสารภาพที่ช้าไปเกือบปีของคนโง่ๆ คนนี้ไหม?” สิ้นเสียงของเขา หอประชุมทั้งหอเหมือนระเบิดออกด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงเชียร์ของนักเรียนทั้งโรงเรียน ฉันยืนตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทัน แต่น้ำตากลับรื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว กรณ์ก้าวลงจากเวทีทีละขั้น สายตาของเขายังคงไม่ละไปจากใบหน้าฉัน เขากำลังเดินตรงมาหาฉันท่ามกลางฝูงชนที่แหวกทางให้ “ฉันถามว่า... จะรับไหม?” เขามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวที่ฉันหลงใหลลอยปะทะจมูก เขาไม่ได้หน้านิ่งอีกต่อไป บัดนี้มุมปากของเขากำลังยกยิ้มเบาๆ—รอยยิ้มที่ทำให้ใจฉันเต้นรัวจนแทบหลุดออกมา แต่ทว่า... ในวินาทีที่ฉันกำลังจะอ้าปากตอบ พลันมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนวิ่งแทรกฝูงชนเข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนที่ทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างสิ้นเชิง “ไอ้กรณ์! แกอย่าคิดว่าสารภาพรักแล้วทุกอย่างจะจบนะ!” อาจารย์ฝ่ายปกครองสุดเฮี้ยบปรากฏตัวขึ้นพร้อมไม้เรียวในมือ สายตาโกรธจัดมองมาที่พวกเราสองคน “นี่มันงานโรงเรียน ไม่ใช่สถานที่ส่วนตัว! ทั้งคู่! ตามฉันไปที่ห้องปกครองเดี๋ยวนี้!” กรณ์ชะงักไปเล็กน้อย แต่แทนที่จะปล่อยมือฉัน เขาคว้าข้อมือฉันไว้แน่นแล้วหันไปเผชิญหน้ากับอาจารย์ “อาจารย์ครับ... ผมยอมรับโทษทัณฑ์ทุกอย่าง แต่ก่อนจะไป ผมขอคำตอบจากคนตรงหน้าผมให้ชัดเจนก่อนได้ไหมครับ” เขาหันกลับมามองฉันด้วยสายตาที่กดดันและรอคอยอย่างที่สุด ในขณะที่บรรยากาศรอบข้างเริ่มกดดันขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของเพื่อนๆ และความโกรธของอาจารย์ ฉันควรจะทำอย่างไรดีในสถานการณ์ที่เป็นตายเท่ากันแบบนี้? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับน้ำปั่นและกรณ์เสมอนะคะ!