แฮปปี้เอนดิ้งแบบฉบับคนคลั่งรัก

“ถ้านายไม่หยุดจ้องฉันแบบนั้น ฉันจะระเบิดตัวตายต่อหน้าอาจารย์ฝ่ายปกครองเดี๋ยวนี้แหละ!” ฉันกระซิบเสียงลอดไรฟัน หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมานอกอก บรรยากาศในสนามบาสเกตบอลตอนนี้เงียบกริบยิ่งกว่าป่าช้า ทุกสายตาของนักเรียนนับร้อยคู่พุ่งตรงมาที่จุดเดียว คือฉันกับกรณ์—ประธานนักเรียนหน้านิ่งที่ตอนนี้สายตาของเขามันร้อนแรงพอจะเผาโรงเรียนให้เป็นจุณได้เลย กรณ์ไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่ขยับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวที่ผสมกับกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ของเขาทำเอาสติสัมปชัญญะของฉันพร่าเลือนไปหมด มือหนาของเขาค่อยๆ เอื้อมมาคว้าข้อมือฉันไว้มั่น บีบเบาๆ อย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ “ตอบมาสิ... ว่าที่ผ่านมา ที่เธอทำตัวเป็นปลิงเกาะฉันไม่ปล่อยน่ะ มันคืออะไรกันแน่ ภัทรนันท์” เสียงของเขาต่ำและแหบพร่า มันไม่ใช่เสียงของประธานนักเรียนผู้เฉยชาที่ทุกคนรู้จัก แต่มันคือเสียงของสัตว์ป่าที่กำลังจนตรอกด้วยความหึงหวง ฉันเหลือบมองไปทางเจแปนที่กำลังทำมือทำไม้บอกให้ฉัน ‘จัดไปเลยเพื่อน!’ ด้านพายุที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักก็ทำหน้าเหมือนจะกลืนเลือดอยู่รอมร่อ “ก็... ก็แค่ชอบไง!” ฉันตะโกนออกไปจนได้ ท่ามกลางความตกตะลึงของคนทั้งสนาม “ชอบ?” กรณ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากของเขาขยับยิ้มเล็กน้อย—ยิ้มที่ทำเอาฉันใจสั่นจนแทบยืนไม่อยู่—“แค่ชอบเหรอ? ฉันต้องการคำตอบที่มากกว่านั้นนะ” เสียงโห่ร้องเชียร์ของนักเรียนเริ่มดังขึ้นจนกลายเป็นเสียงตะโกนเรียกร้องคำตอบ กรณ์หันไปมองฝูงชนแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาสบตาฉันด้วยนัยน์ตาที่พราวระยับราวกับมีดวงดาวอยู่ในนั้น เขาไม่ได้สนใจอาจารย์ฝ่ายปกครองที่กำลังเดินปรี่เข้ามาเลยแม้แต่น้อย “เป็นแฟนกันไหม?” เขาถามออกมาดื้อๆ ท่ามกลางความเงียบที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง “นาย... นายถามแบบนี้กลางสนามบาสเนี่ยนะ?” ฉันทำหน้าไม่ถูก ร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า “ไม่มีดอกไม้ ไม่มีลูกโป่ง ไม่มีอะไรเลยเนี่ยนะ!” “ก็เพราะฉันรอไม่ไหวแล้วไง” กรณ์ดึงมือฉันให้ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนหน้าอกเราแทบจะชิดกัน “ฉันทนเห็นพายุเดินตามเธอไม่ไหวแล้ว และฉันก็ทนไม่ไหวที่จะต้องแกล้งทำเป็นเย็นชาใส่เธออีกต่อไป” ฉันเม้มปากแน่น หัวใจพองโตจนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ นี่น่ะเหรอคือคนหน้านิ่งที่ใครๆ ก็ว่าเข้าถึงยาก? นี่มันคนคลั่งรักชัดๆ! ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินหน้าตามสไตล์ ‘ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก’ “โอเค... ตกลงค่ะ!” ฉันตอบเสียงดังฟังชัด จนเสียงปรบมือและเสียงกรีดร้องของนักเรียนดังสนั่นไปทั่วทั้งอาคาร กรณ์ไม่รอช้า เขาคว้าเอวฉันแล้วดึงเข้าไปกอดแน่น ท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่มเหมือนงานคอนเสิร์ตใหญ่ เขากระซิบข้างหูฉันด้วยเสียงที่หวานที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมา “จำไว้เลยนะว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว ต่อไปนี้ใครหน้าไหนก็ห้ามเข้าใกล้เธอ... ถ้าไม่อยากเจอนโยบายใหม่ของประธานนักเรียน” “ขู่เหรอคะ?” ฉันเงยหน้าขึ้นถามทั้งน้ำตาแห่งความสุข “เปล่า... แค่เตือน” เขาหัวเราะหึๆ ก่อนจะจูบลงบนหน้าผากฉันเบาๆ ต่อหน้าทุกคน “ในฐานะแฟนคนแรก... และคนสุดท้าย” ความหวานชื่นดูเหมือนจะอบอวลไปทั่ว แต่ทว่า... ในจังหวะที่กรณ์กำลังหันไปโบกมือให้เพื่อนๆ เพื่อประกาศศักดาความเป็นเจ้าของ สายตาของฉันกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งยืนซุ่มอยู่ตรงขอบประตูทางเข้าสนามบาส เขาสวมฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปิดบังไว้ แต่แววตาคู่นั้น... แววตาที่จ้องมองมาที่ฉันและกรณ์ด้วยความอาฆาตแค้นราวกับว่าเขาไม่ได้มาเพื่อร่วมยินดี แต่มันกลับทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ เขากำลังถือโทรศัพท์ในมือ—หน้าจอนั้นสว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นรูปถ่ายของฉันในมุมที่น่าตกใจที่สุด... รูปที่ฉันเคยคิดว่ามันหายไปตั้งแต่วันที่ฉันเพิ่งเข้าเรียนที่นี่ นี่ไม่ใช่จุดจบของเรื่องวุ่นๆ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของหายนะที่กำลังจะตามมาในตอนหน้า! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ความรักของน้ำปั่นกับกรณ์มาจนถึงตอนนี้นะคะ!