วันเวลาผ่านไป ความหวานยังไม่สร่างซา

“บอกแล้วไงคะว่าถ้าจะหยิบขนมปังเข้าปาก ต้องมีหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ใจก่อน” น้ำปั่นจิ้มปลายนิ้วลงบนแก้มใสของตัวเองพลางเอียงคอทำตาโต ส่วนอีกมือหนึ่งก็ดึงปกเสื้อนักเรียนของคนตัวสูงกว่าเข้ามาใกล้ๆ กรณ์ถอนหายใจยาว แววตาคมกริบที่เคยดูเย็นชาบัดนี้ฉายแววอ่อนแสงลงอย่างที่เจ้าตัวไม่เคยคิดจะทำกับใคร เขายอมก้มลงประทับริมฝีปากเบาๆ บนแก้มเนียนนั้นตามคำสั่งของแม่ตัวดีอย่างว่าง่าย ท่ามกลางสายตานักเรียนนับสิบที่เดินผ่านไปมาในโถงทางเดินชั้นมัธยมปลาย “พอใจหรือยังครับ... เอ้อ พี่หมายถึง พอใจหรือยังคะ” กรณ์รีบแก้คำลงท้ายเมื่อเห็นดวงตาคู่สวยเริ่มหรี่ลงจับผิด “แหม... ก็ต้องให้แน่ใจสิคะ ว่าประธานนักเรียนสุดหล่อของน้ำปั่นจะไม่มีแอบไปแอบแจกขนมปังให้ยัยพวกน้องม.4 คนไหนอีก” น้ำปั่นหัวเราะคิกคักพลางจัดปกเสื้อให้เขาอย่างทะนุถนอม ความรักของทั้งคู่ที่เปิดเผยในช่วงใกล้จบการศึกษาแบบนี้กลายเป็นหัวข้อสนทนาอันดับหนึ่งของโรงเรียนไปแล้ว ทั้งความเย็นชาที่ละลายหายไปของกรณ์ และความแสบที่ไม่มีใครกล้าหือของน้ำปั่น ทำให้ทุกอย่างดูเหมือนเทพนิยายวัยเรียนที่กำลังจะลงเอยด้วยดี “ไม่มีใครทั้งนั้นแหละ นอกจากเธอ” กรณ์ตอบเสียงเรียบ แต่กลับคว้าข้อมือน้ำปั่นมากุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาทำให้น้ำปั่นใจสั่นทุกครั้ง แม้จะคบกันมานานจนรู้ไส้รู้พุง แต่ความขี้หึงแบบเงียบๆ ของเขาก็ยังทำให้นางเอกเบอร์หนึ่งอย่างเธอรู้สึกเหมือนโดนสูบฉีดความหวานเข้าเส้นเลือดอยู่ตลอด “แหวะ! เหม็นความรักเว้ย!” เสียงโวยวายของเจแปนดังแทรกเข้ามาพร้อมกับท่าทางทำท่าจะอ้วก “นี่ใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วนะพวกแก เลิกสวีทแล้วไปอ่านหนังสือกันสักทีเถอะ อีกอย่าง... นายพายุเพิ่งเดินผ่านไปทางห้องสมุด เห็นบอกว่ารอถามโจทย์ฟิสิกส์ ‘พิเศษ’ กับน้ำปั่นอยู่” ทันทีที่ชื่อพายุหลุดออกจากปากเจแปน บรรยากาศรอบข้างที่เคยอบอุ่นกลับลดอุณหภูมิลงฉับพลัน กรณ์กระชับมือที่กุมไว้น้ำปั่นให้แน่นขึ้นจนอีกฝ่ายต้องนิ่วหน้า “ฟิสิกส์พิเศษ? ผมก็สอนได้ ทำไมต้องไปหาคนอื่น” “โถ่ พี่กรณ์คะ... พายุเขาก็แค่เพื่อน” น้ำปั่นรีบแก้ต่างพลางส่งสายตาดุไปให้เจแปนที่หัวเราะชอบใจกับการปั่นประสาทของตัวเอง “เพื่อนที่ส่งข้อความมาหาเธอตอนสี่ทุ่มเนี่ยนะ?” กรณ์เลิกคิ้วมอง สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทเหมือนตอนที่เขาเป็นประธานนักเรียนเจ้าระเบียบ น้ำปั่นรู้ดีว่านี่คือสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดง แต่นั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้เธอหลงรักผู้ชายคนนี้จนถอนตัวไม่ขึ้น ตลอดทั้งบ่าย บรรยากาศระหว่างพวกเขาเต็มไปด้วยความหวานที่เคลือบด้วยความระแวงเล็กๆ กรณ์คอยประกบติดน้ำปั่นจนพายุแทบไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้ ทั้งคู่เดินจูงมือกันไปตามทางเดินอย่างมีความสุข เหมือนกับว่าโลกทั้งใบมีเพียงแค่สองเรา ความทรงจำสีจางในช่วงวันสุดท้ายของชีวิตมัธยมกำลังถูกบันทึกไว้ในหัวใจของแต่ละคนอย่างแน่นหนา จนกระทั่งเย็นวันนั้น หลังจากที่กรณ์เดินไปส่งน้ำปั่นที่หน้าประตูโรงเรียนเพื่อไปรอรถรับส่ง น้ำปั่นก็ควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากระโปรงเพื่อจะส่งข้อความบอกว่าถึงบ้านแล้ว แต่จังหวะนั้นเอง เธอกลับพบซองจดหมายสีน้ำตาลเข้มที่ดูแปลกตาเสียบอยู่ที่ช่องกระเป๋าด้านหน้าของกระเป๋านักเรียน เธอจำได้แม่นว่าเธอไม่เคยได้รับจดหมายฉบับนี้มาก่อน มือบางค่อยๆ ดึงมันออกมา แผ่นกระดาษข้างในมีเพียงข้อความสั้นๆ เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า... *‘ที่ผ่านมาอาจจะแค่ฉากหน้า ของจริงกำลังจะเริ่มขึ้นในวันปัจฉิมนิเทศ เตรียมตัวไว้ให้ดี เพราะความลับที่เธอซ่อนไว้... ฉันรู้หมดแล้ว’* น้ำปั่นตัวชาวาบ ความรู้สึกไม่ปลอดภัยพุ่งเข้าจู่โจมจนมือสั่นเทา เธอรีบหันหลังกลับไปมองหากรณ์ที่เพิ่งเดินแยกออกไป แต่ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าตามเขาไปนั้น มีเงาดำทะมึนของใครบางคนก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอเอาไว้ พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ความรักของน้ำปั่นและกรณ์มาจนถึงตอนนี้ด้วยนะคะ