เสื้อนักเรียนตัวนั้นสำคัญไฉน

"ถ้าคิดจะถอดโชว์ซิกแพคเรียกเรตติ้งล่ะก็... บอกไว้ก่อนนะคะว่าฉันไม่จ่ายค่าตั๋วรอบพิเศษให้นะ!" น้ำปั่นแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นปิดตา แต่ทว่า... นิ้วเรียวทั้งห้ากลับกางออกกว้างจนมองเห็นทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าติดฟิล์มกรองแสงเกรดเอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะถלุ่นหลุดออกมานอกเบ้า เมื่อภาพตรงหน้าไม่ใช่การแก้ผ้าประชดชีวิตอย่างที่สมองส่วนหน้าประมวลผล แต่เป็น... พรึบ! เสื้อคลุมตัวนอกเนื้อหนาสีน้ำเงินเข้มสัญลักษณ์กรรมการนักเรียน ถูกกระชากหลุดออกจากลาดไหล่กว้างด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว ก่อนที่มันจะถูกโยคลุมทับลงบนร่างเล็กที่กำลังเปียกปอนสั่นเทาจากสายฝนกระหน่ำนอกหน้าต่างอย่างไร้ความปรานี ความอบอุ่นที่เจือกลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายจางๆ และความชื้นอุ่นๆ ลอยเข้าปะทะจมูกทันทีจนน้ำปั่นถึงกับสะดุ้งเฮือก "เงียบปากแล้วใส่ซะ ยัยตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านริมฝีปากหยักได้รูปนั้นแหบพร่ากว่าปกติเล็กน้อย กรณ์ไม่ได้ตะคอก แต่แววตาคู่คมที่มักจะนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึกยามไร้ลมพัด บัดนี้กลับไหววูบประหลาด ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่อจางๆ บริเวณโหนกแก้ม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ไข้ที่กำลังรุมเร้าจากพิษฝน หรือเพราะสถานการณ์ชวนหายใจไม่ทั่วท้องในห้องชมรมที่เหลือกันอยู่แค่สองคน... ไม่สิ เจแปนกับพายุแอบชิ่งวิ่งไปหยิบร่มที่ตึกอำนวยการตั้งแต่สิบนาทีที่แล้วตามแผนที่ยัยเพื่อนตัวดีเสกขึ้นมาต่างหาก! น้ำปั่นก้มมองเสื้อคลุมตัวใหญ่โคร่งที่คลุมไหล่เธออยู่ มันยาวลงมาจนเกือบถึงเข่า แขนเสื้อยาวเกะกะจนเธอต้องพับขึ้นหลายทบ แต่ที่อันตรายต่อสุขภาพจิตที่สุด... คือเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในของประธานหนุ่มผู้รักความเนี๊ยบเป็นชีวิตจิตใจต่างหาก เม็ดกระดุมสามเม็ดบนถูกปลดออกตามแรงอารมณ์เมื่อครู่ เผยให้เห็นลำคอแกร่งและไหปลาร้าได้รูป หยดน้ำฝนที่ยังเกาะพราวตามเส้นผมสีดำสนิทไหลรินลงมาตามซอกคอ ก่อนจะหยดลงสู่ร่องอกและแผงอกกว้างที่แนบเนียนไปกับเนื้อผ้าสีขาวเปียกชุ่ม ความบางของเนื้อผ้าทำให้ผิวเนื้อเนียนแน่นและมัดกล้ามเนื้อหน้าท้องเรียงตัวสวย หรือที่เขาเรียกกันว่า 'ซิกแพค' ปรากฏเด่นชัดขึ้นมาลางๆ ภายใต้ร่มผ้าขาวบางนั้น! ตึ้ก... ตั้ก... ตึ้ก... ตั้ก! เสียงหัวใจของน้ำปั่นเต้นรัวแรงยิ่งกว่ากลองเพลวัดประจำหมู่บ้าน ใบหน้าที่เคยหนาปานคอนกรีตเสริมเหล็กกลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เลือดลมสูบฉีดพุ่งพล่านจนเธอต้องยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองเพื่อเช็กอุณหภูมิ *ตายแล้ว ยัยน้ำปั่น แกจะมาใจสั่นกับไอฟันน้ำนม... เอ๊ย ประธานหน้านิ่งนี่ไม่ได้นะ ตั้งสติไว้สิยะ!* "มองอะไร" กรณ์เอ่ยถามเสียงเข้ม เมื่อเห็นดวงตากลมโตคู่สวยเอาแต่จ้องมองหน้าอกของเขาไม่วางตา "ป...เปล่าสักหน่อยใครมอง! ประธานต่างหากล่ะ อยู่ดีๆ มาถอดเสื้อทำไมคะเนี่ย เดี๋ยวก็เป็นปอดบวมตายคาห้องชมรมหรอก ฉันยังไม่ได้เตรียมพวงหรีดไปเคารพศพนะบอกไว้ก่อน!" น้ำปั่นแก้เก้อด้วยการเชิดหน้าขึ้นทำเป็นปากเก่ง ทั้งที่มือไม้สั่นระริกจนแทบจะจับชายเสื้อคลุมไม่มั่น กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากถูกจุดขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองสำรวจชุดนักเรียนเปียกชุ่มแนบเนื้อของหญิงสาวที่เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจน จนประกายไฟในดวงตาของเขาเปลี่ยนสีไปวูบหนึ่ง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะขยับก้าวเข้าไปประชิดตัวรวดเร็วจนน้ำปั่นถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือเสียงดังปึ้ง! กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและไอร้อนจากร่างกายของเขาโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง กรณ์ใช้มือข้างหนึ่งค้ำยันชั้นวางหนังสือเหนือศีรษะของเธอไว้ เป็นการกักขังนักโทษคดีตื๊อโดยสมบูรณ์แบบ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกโด่งรั้นแทบจะชนกับจมูกรั้นของเธอ "เป็นห่วงฉันเหรอครับ... น้ำปั่น" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังอยู่ใกล้แค่หู ทำเอาน้ำปั่นถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งร่าง สรรพนามและน้ำเสียงที่ละมุนละไมผิดวิสัยทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปหลายริกเตอร์ ยิ่งสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ฉายแววความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่กล้าตีความ น้ำปั่นก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ปากเหวลึกที่พร้อมจะร่วงหล่นลงไปได้ทุกเมื่อ "ใคร... ใครเป็นห่วงประธานกันคะ หลงตัวเองชะมัด! ฉันแค่กลัวว่าถ้าประธานตายในห้องนี้ ฉันจะโดนข้อหาฆาตกรรมอำพรางต่างหากเล่า ถอยไปเลยนะ!" น้ำปั่นพยายามดันอกแกร่งออก แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับเหมือนการเอามือไปดันกำแพงเหล็กกล้า ยิ่งเธอดัน มือของเธอกลับยิ่งแนบชิดติดกับผิวเนื้ออุ่นจัดผ่านเนื้อผ้าเปียกชื้นนั้นมากขึ้นไปอีกจนเธอต้องรีบชักมือกลับราวกับโดนน้ำร้อนลวก กรณ์ไม่ยอมขยับหนี ซ้ำยังก้มหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มใส "ปากเก่งจังนะ... แต่ตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำแบบนี้ คิดจะหลอกใครกันครับ" น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด ปลายนิ้วเรียวยาวของประธานนักเรียนคนเก่งเอื้อมออกไปปัดปอยผมเปียกชุ่มที่ปรกลงมาปรกหน้าผากมนให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นสร้างความสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของน้ำปั่นจนเธอแทบหยุดหายใจ ดวงตากลมโตประสานเข้ากับดวงตาของเขาโดยไม่สามารถเบือนหนีไปไหนได้เลย ราวกับมีแรงดึงดูดประหลาดตรึงพวกเขาทั้งคู่ไว้ในห้วงเวลาอันเงียบงัน ติ๊ด... ติ๊ด... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระโปรงนักเรียนของน้ำปั่นดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูอมเทานั้นอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว รีบเบี่ยงหน้าหนีแล้วคว านหาโทรศัพท์ขึ้นมาหน้าตาตื่น ก่อนจะพบข้อความจากเจแปนที่ส่งมาสั้นๆ แต่ทำเอาเธออยากจะขว้างเครื่องทิ้งลงพื้น *[เจแปน]: แก! อีพายุกลับมาที่ตึกแล้ว มันกำลังเดินมาที่ห้องชมรม ระวังตัวนะเว้ย!* ยังไม่ทันที่น้ำปั่นจะได้ตั้งตัว ประตูห้องชมรมที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าและเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามาในโถงทางเดิน "น้ำปั่น! อยู่ข้างในหรือเปล่า ประธานเขาอยู่กับเธอไหม?" เสียงของพายุ หนุ่มนักกีฬาสุดฮอตคู่แข่งหัวใจดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวที่หน้าประตูกลุ่มชมรม และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... กรณ์ที่ยืนค้ำร่างเธออยู่ก็หรี่ตาลงอย่างอันตราย ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำบางสิ่งที่ทำให้น้ำปั่นต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความคลั่งรักของประธานหน้านิ่งคนนี้นะคะ