สงครามประสาทระหว่างประธานกับนักกีฬา

"เลิกมองหน้าฉันแบบนั้นสักทีเถอะค่ะท่านประธาน ถ้าตาไม่บอด ฉันว่ารอยฟกช้ำดำเขียวบนเบ้าหน้าไอ้พายุกับเด็กห้องแปดเมื่อกี้ มันก็ฟ้องชัดเจนอยู่แล้วนะคะว่าพวกเขาไม่ได้ไปประกวดนางงามจักรวาลมา!" น้ำปั่นกระแทกเสียงใส่ด้วยความหัวเสีย พลางใช้มือสองข้างเท้าสะเอวแน่นจนข้อศอกกางออก ประหนึ่งแม่เสือสาวที่พร้อมจะกระโดดตะครุบเหยื่อทุกเมื่อ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววขุ่นเคืองระคนหงุดหงิดระคนตกใจกับเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายที่เพิ่งสงบลงไปหมาดๆ ที่ข้างสนามฟุตบอล บรรยากาศรอบตัวในห้องสภานักเรียนตอนนี้ ช่างชวนให้อึดอัดเสียจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความตึงเครียดลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นฝุ่นจางๆ จากสนามหญ้าที่ติดมากับรองเท้าผ้าใบของพวกเขาสามคน กรณ์ หรือ กรวีร์ ประธานนักเรียนสุดเนี๊ยบผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เอกสารกองพะเนินสูงท่วมหัวไม่ได้ทำให้เขาส สนใจเท่ากับปลายนิ้วเรียวยาวที่กำลังเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ทว่าหนักแน่น ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาสุดเฉียบคมช้อนขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า นิ่งสนิท เย็นชา และแฝงไปด้วยประกายไฟประหลาดที่ยากจะคาดเดา "เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องน่าสนุกนักหรือไงคะ ภัทรนันท์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ แต่กลับทรงพลังพอกดดันให้คนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "การที่ผู้ชายสองคนต้องมาเลือดตกยางออกเพราะแย่งกันเป็น 'แฟนคลับ' ของเด็กผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่สร้างความปวดหัวให้ฉัน... เธอคิดว่ามันเป็นภาพลักษณ์ที่ดีงามของโรงเรียนเราตรงไหน" "อ้าว! พูดแบบนี้ก็ไม่สวยนะคะท่านประธาน!" น้ำปั่นก้าวเท้าพรวดพราดเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน ร่างบางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อกดดันกลับบ้าง "ฉันไปสั่งให้พวกเขากัดกันเหมือนหมาแย่งกระดูกตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะคะ ก็แค่วันนี้ไอ้พายุกับเด็กห้องแปดดันบังเอิญพรีเซนต์งานหน้าห้องแล้วเกิดอินเนอร์แรงกล้า ชื่นชมความสวยและสติปัญญาอันเฉียบแหลมของฉันออกนอกหน้าไปหน่อย... มันผิดตรงไหนคะ!" "สวย... และสติปัญญาเฉียบแหลม?" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเย็นชาจนน่าหมั่นไส้ "ถ้าสิ่งที่เธอเรียกว่าสติปัญญา คือการเดินสะดุดขาตัวเองล้มทับแปลงดอกไม้กุหลาบของครูฝ่ายปกครองเมื่อวานซืน จนฉันต้องไปยืนคุกเข่าขอร้องให้ท่านละเว้นโทษทัณฑ์... ฉันว่าเธอควรนิยามคำว่า 'หายนะ' ใหม่ซะจะดีกว่านะคะ" "นั่นมันอุบัติเหตุค่ะคุณประธาน! อุบัติเหตุระดับชาติที่ไม่มีใครอยากให้เกิดหรอกนะคะ!" น้ำปั่นเถียงเสียงแข็ง แก้มเนียนใสพองลมขึ้นด้วยความขัดแย้งที่อัดแน่นอยู่ในอก อยากจะคว้าแฟ้มหนาๆ บนโต๊ะนั้นฟาดหน้าหล่อๆ ของคนตรงข้ามสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ นักหนาก็ไอ้ท่าทีตีหน้าตายทำเป็นไม่รู้ไม่ช้านี่แหละ ที่ทำให้เธออยากเอาชนะเขาให้ได้ทุกครั้ง เจแปนที่ยืนหลบมุมอยู่เงียบๆ ยืนกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่ พลางขยับตัวถอยหลังทีละก้าวอย่างเงียบเชียบ รู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวของประธานนักเรียนหนุ่ม ยิ่งเห็นกรณ์ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดนักเรียนรีดเรียบกริบไร้รอยยับย่น ค่อยๆ เดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมาทีละก้าว... ช้าๆ ทว่ากดดันจนเจแปนต้องยกมือขึ้นกุมขมับ พึมพำเบาๆ กับตัวเองว่า *'งานนี้แม่คุณเอ๊ย... แม่น้ำปั่นของฉันไม่รอดแน่ๆ'* กรณ์หยุดยืนประจันหน้ากับน้ำปั่น ระยะห่างระหว่างพวกเขามีน้อยเสียจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นเปปเปอร์มินต์สะอาดๆ ลอยแตะจมูกของหญิงสาว กรณ์ก้มมองเธอลงมาด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะหยั่งถึง นัยน์ตาคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบสนิทดังเดิม "ในเมื่อเธอยังมีเวลาว่างเหลือเฟือมานั่งเถียงฉันฉอดๆ แบบนี้..." กรณ์ยื่นมือไปหยิบแฟ้มงานโครงการกีฬาสีที่กองอยู่ริมโต๊ะขึ้นมา เปิดมันออกอย่างไร้ความปรานี "งั้นก็แปลว่าภาระงานเอกสารสรุปยอดงบประมาณทั้งหมดสามร้อยหน้า ที่กำหนดส่งสิ้นเดือนนี้... คงจะน้อยเกินไปสินะคะ" "ทะ... ว่าไงนะคะ?" น้ำปั่นชะงัก กะพริบตาปริบๆ ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความระแวงทันที "ฉันจะให้เวลาเธอทบทวนตัวเองใหม่... โดยการเคลียร์เอกสารทั้งหมดนี่ให้เสร็จภายใน 'พรุ่งนี้เย็น' ค่ะ" กรณ์เอ่ยเสียงเนิบนาบ ยื่นแฟ้มหนาเตอะยัดใส่มือเรียวของน้ำปั่นทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ "ถ้าทำไม่เสร็จ... ฉันจะตัดสิทธิ์เธอจากการเป็นผู้จัดการทีมกีฬา และขึ้นบัญชีดำห้ามไม่ให้เธอเข้าใกล้บริเวณสนามฟุตบอล... รวมถึงห้ามเข้าใกล้พายุเด็ดขาด เป็นเวลาหนึ่งเทอมเต็มๆ ค่ะ" "คุณกรณ์! คุณมัน... จอมเผด็จการ! หน้าเลือด! ไร้หัวใจที่สุด!" น้ำปั่นหวีดร้องออกมาเสียงหลง มือเล็กพยายามประคองแฟ้มเล่มโตที่หนักอึ้งจนแทบจะรับไม่ไหว แขนเรียวสั่นเทาด้วยความแค้นเคือง "นี่คุณจงใจแกล้งฉันใช่ไหมคะ! งานสามร้อยหน้าภายในวันเดียวเนี่ยนะ! บ้าไปแล้วหรือไงคะ ประธานประสาทกิน!" "ฉันไม่ได้บ้าค่ะ ภัทรนันท์..." กรณ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอขาวระหง เสียงกระซิบกระเส่าที่ดังอยู่ข้างใบหูทำเอาน้ำปั่นสะفัดตัวหนีแทบไม่ทัน "แต่ฉันเกลียดความวุ่นวาย... และยิ่งเกลียดสายตาของไอ้พายุที่มันมองเธอในสนามเมื่อกี้ด้วย ถ้าเธอไม่อยากให้มันถูกลงโทษหนักกว่านี้ ก็รีบเอาตัวรอดจากกองงานตรงหน้าให้ได้ก่อนเถอะค่ะ" คำพูดนั้น... น้ำเสียงนั้น... มันไม่ใช่แค่การสั่งงานในฐานะประธานนักเรียน แต่มันคือการ 'หึงหวง' แบบหน้าด้านๆ ที่แฝงมากับอำนาจเบ็ดเสร็จต่างหาก! น้ำปั่นเบิกตากว้าง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่เป็นจังหวะ สมองที่เคยประมวลผลไวเริ่มรวนเร ความโกรธเมื่อครู่แปลเปลี่ยนเป็นความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู ร่างบางกัดริมฝีปากล่างแน่นอย่างเจ็บใจ กำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดแสบสันต์ชนิดที่ว่าต้องมีคนอกแตกตายไปข้างหนึ่ง แต่ทว่า... ความซุ่มซ่ามที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเธอดันทำงานในวินาทีวิกฤตพอดี! เพราะความก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างจากใบหน้าอันตรายของกรณ์ ส้นรองเท้าผ้าใบของน้ำปั่นดันไปสะดุดเข้ากับมุมพรมปูพื้นห้องที่พับงอ ร่างเพรียวบางเซถลาเสียหลักทันที แขนเรียวปัดป่ายไปในอากาศอย่างไร้จุดยึดเหนี่ยว "อุ๊ย!" เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่พุ่งตรงเข้าไปชนอกแกร่งของกรณ์เต็มแรง มือซ้ายที่ถือแก้วกาแฟเย็นที่เจแปนเพิ่งซื้อเข้ามาวางทิ้งไว้บนโต๊ะแล้วเธอฉวยติดมือมาด้วย เกิดพลิกคว่ำเทกระจาด... *ฉ่า...* น้ำสีน้ำตาลเข้มปนคราบฟองนมรสชาติหวานเจี๊ยบไหลทะลักออกจากแก้ว ราดรดลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาของประธานนักเรียนหนุ่มอย่างพอดิบพอดี ตั้งแต่ช่วงอกไล่ลงมาจนถึงหน้าท้องแบนราบที่ซ่อนอยู่ภายใต้เนื้อผ้า! ความเงียบสงบชั่วขณะเข้าปกคลุมห้องสภานักเรียนทันที เจแปนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ถึงกับอ้าปากค้าง ยกมือขึ้นปิดตาตัวเองพร้อมกับส่งเสียงร้อง "โอ้แม่เจ้า..." ออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำปั่นตาโตค้าง ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อก้มลงมองผลงานชิ้นโบว์แดงของตัวเองที่ตอนนี้กาแฟเย็นฉ่ำกำลังซึมผ่านเนื้อผ้าสีขาว แนบไปกับผิวเนื้อแน่นกระชับของกรณ์จนเห็นมัดกล้ามเนื้อรางๆ ภายใต้เสื้อเปียกชุ่ม กรณ์ยืนนิ่งสนิท... เขาก้มมองหน้าอกตัวเองที่ตอนนี้เปียกปอนไปด้วยคราบกาแฟสีน้ำตาลเหนียวหนืด ลมหายใจอุ่นร้อนผ่อนออกมาเบาๆ ผ่านริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง บรรยากาศรอบตัวของประธานนักเรียนหนุ่มในวินาทีนี้... เปลี่ยนจากความตึงเครียดปกติ กลายเป็นความน่ากลัวที่แผ่ซ่านจนน่าขนพองสเกล เปลือกตาคมค่อยๆ เงยขึ้นช้าๆ จ้องมองหน้าน้ำปั่นที่ตอนนี้ซีดเผือดลงทีละน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงกระซิบที่ลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างชัดเจน "ภัทรนันท์..." น้ำปั่นกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม รู้สึกได้ทันทีว่าหายนะที่แท้จริงกำลังจะมาเยือนเธอแล้ว... และมันคงไม่ใช่แค่การเคลียร์เอกสารสามร้อยหน้าอย่างแน่นอน! ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นมือหนาของกรณ์ค่อยๆ เอื้อมขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกทีละช้าๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง! ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาป่วนหัวใจยัยน้ำปั่นและท่านประธานด้วยกันเสมอนะคะ