หึงแหละดูออก เมื่อพายุบินเข้ามาแจม

"ถ้าพายุไม่ช่วยยก น้ำปั่นคงต้องกอดลังกระดาษพวกนี้ไปจนถึงห้องพักครูจนรากงอกแน่ๆ เลยค่ะพี่พายุ ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ใจดีที่สุดในสามโลกเลย!" เสียงใสแจ๋วของน้ำปั่นดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างขวางที่สดใสเสียยิ่งกว่าแสงแดดช่วงเที่ยงวัน ร่างบางในชุดนักเรียนมัธยมปลายที่พับแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยกำลังยืนพิงลังกระดาษลังใหญ่บรรจุเอกสารกิจกรรมกีฬาสสี ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับขณะเงยหน้ามองร่างสูงโปร่งของหนุ่มนักกีฬาบาสเกตบอลประจำโรงเรียน พายุหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายกมือขึ้นขยี้ผมนุ่มของน้ำปั่นเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ท่าทางสนิทสนมที่เป็นธรรมชาติราวกับคู่รักวัยใสคู่นี้สะท้อนสะเทือนเข้าไปในความรู้สึกของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังประตูห้องสภานักเรียนอย่างจัง กรณ์ (กรวีร์) ประธานนักเรียนหนุ่มมาดนิ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและระเบียบวินัยขั้นสุด กำลังยืนกำปากกาในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองภาพคนทั้งคู่ผ่านกระจกใสบานใหญ่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาแบบไม่ปิดบัง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักเรียบเฉยบัดนี้ตึงเครียดจนเป็นเส้นตรง สันกรามขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน เขากำลังพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะสะสางงานเอกสารงบประมาณการจัดซื้ออุปกรณ์กีฬาบนโต๊ะทำงานให้เสร็จสิ้น แต่นิ้วเรียวยาวที่ปกติเคาะแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ได้อย่างแม่นยำและรวดเร็ว ตอนนี้กลับพิมพ์ผิดติดต่อกันเป็นครั้งที่สี่แล้ว หน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฏตัวอักษรภาษาอังกฤษรัวมั่วซั่วจนโปรแกรมประมวลผลขึ้นแถบสีแดงเตือนข้อผิดพลาด "ให้ตายสิ..." กรณ์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาคู่คมตวัดกลับไปมองที่หน้าต่างอีกครั้ง ภาพที่พายุกำลังโน้มตัวลงกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างข้างหูน้ำปั่น จนเจ้าตัวเล็กหัวเราะคิกคักออกมาเสียงดัง ยิ่งทำให้เส้นความอดทนของประธานนักเรียนหนุ่มขาดผึง กรี๊ดดด! ยัยตัวแสบ... กล้าดียังไงไปอ่อยไอ้มนุษย์โย่งนักกีฬาบาสนั่นต่อหน้าต่อตาเขา ถึงเขาจะปากแข็งไม่ยอมรับความจริงว่าแอบห่วงยายเด็กนี่ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมให้ผู้ชายหน้าไหนมาลูบคมในอาณาจักรของเขาง่ายๆ นะคะ! ภายในห้องสภานักเรียนที่เงียบสงบ บรรยากาศกลับคุกรุ่นราวกับมีเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ขนาดย่อมซ่อนอยู่ เจแปน เพื่อนสนิทผู้กุมความลับและคอยวางแผนป่วนหัวใจพระเอกมาโดยตลอด เดินน่องเข้ามาพร้อมกับถุงน้ำหวานในมือ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากทันทีเมื่อเธอเหล่ตาเห็นสีหน้าของกรณ์ "แหมๆ กลิ่นอะไรไหม้ๆคะเนี่ยท่านประธาน..." เจแปนแกล้งทำเป็นสูดจมูกฟุดฟิด เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของกรณ์ "อ๋อ... กลิ่นความหึงนี่เอง ฉุนกานพลูทะลุทะลวงมาถึงหน้าห้องเลยนะคะเนี่ย ระวังหน่อยเถอะค่ะ เดี๋ยวหน้าตึงจนเส้นเลือดในสมองแตก หน้าแก่ก่อนวัยอันควรไม่รู้ด้วยนะ" กรณ์ตวัดสายตาดุๆ ไปมองเพื่อนสนิทของเป้าหมายทันที น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความปรานี "ถ้าว่างมากนัก ก็ช่วยไสหัวไปช่วยเพื่อนเธอถือของ หรือไม่ก็พาไอ้มนุษย์นักเรียนทุนกีฬานั่นออกไปให้พ้นรัศมีสายตาฉันซะที น่ารำคาญ" "อุ๊ย! ปากแข็งเป็นหินแกรนิตเชียวนะคะ" เจแปนหัวเราะคิกคักอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอวางแก้วชานมไข่มุกกระแทកกับโต๊ะดังปึ้ง "ก็เห็นอยู่ทนโท่ว่าหึงจนหน้าเขียวหน้าเหลือง น้ำปั่นเขาก็แค่อัธยาศัยดีตามประสาคนน่ารัก ส่วนพี่พายุก็สุภาพบุรุษคอยช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ ถ้าคุณประธานมัวแต่ฟอร์มจัด นั่งกอดฟอร์มเป็นทองไม่รู้ร้อนแบบนี้ ระวังเถอะค่ะ... ระวังนก! จะบินหนีไปเกาะกิ่งไม้อื่นแล้วจะมานั่งน้ำตานองหน้าเช็ดหัวเข่าทีหลังไม่ได้นะค้า" คำพูดแทงใจดำของเจแปนทำให้กรณ์ถึงกับพูดไม่ออก เขานิ่งเงียบ ขากรรไกรขบกันแน่นยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคู่คมหลุบลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงฟ้องความผิดพลาด ลึกๆ ในใจของชายหนุ่มมีความหวาดกลัวบางอย่างที่เขาไม่เคยยอมรับกับใคร—กลัวว่าความเย็นชาและกำแพงที่เขาสร้างขึ้น จะผลักไสให้น้ำปั่นเดินไปหาคนอื่นที่พร้อมจะมอบรอยยิ้มและความอบอุ่นให้เธอได้ง่ายกว่า ในขณะเดียวกัน ที่บริเวณโถงทางเดินหน้าห้องสภานักเรียน น้ำปั่นกำลังส่งพายุกลับสนามฝึกซ้อมด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม เธอยกมือไหว้ขอบคุณรุ่นพี่หนุ่มอย่างนอบน้อม แต่ในขณะเดียวกันก็แอบส่งสายตาซุกซนเจ้าเล่ห์ตามสไตล์สาวน้อยพลังงานล้นเหลือไปทางกระจกห้องสภานักเรียนที่เธอรู้ดีว่ามีใครบางคนกำลังแอบมองอยู่ "ขอบคุณอีกทีนะคะพี่พายุ ไว้ว่างๆ น้ำปั่นจะเลี้ยงน้ำปั่น... เอ๊ย เลี้ยงชานมไข่มุกตอบแทนนะคะ!" น้ำปั่นบอกลาเสียงใส ก่อนจะหมุนตัวเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีมุ่งหน้าตรงมาที่ห้องสภานักเรียนทันที แอ๊ด... เสียงเปิดประตูห้องสภานักเรียนดังขึ้นเบาๆ น้ำปั่นก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ตั้งใจเอาไว้กวนประสาทคนหน้าตายโดยเฉพาะ เธอยืนเท้าสะเอวเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองสำรวจประธานนักเรียนหนุ่มที่ตอนนี้ใบหน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าก้นกระทะ "อ้าว... ท่านประธานคะ หน้าตาบูดเป็นตูดแมวแบบนี้ ท้องผูกเหรอคะ หรือว่าอิจฉาที่ฉันมีหนุ่มหล่อดีกรีนักกีฬามาช่วยยกของคะเนี่ย?" น้ำปั่นเปิดฉากยั่วโมโหทันทีตามฟอร์มประจำตัว กรณ์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ถอดแว่นสายตาออกแล้ววางลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้ชุดนักเรียนระเบียบจัดค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้ร่างบางทีละก้าวอย่างคุกคาม ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ความกดดันและบรรยากาศรอบตัวที่เงียบงัดจนน่ากลัวทำให้น้ำปั่นเริ่มใจคอไม่ดี เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ถอยหลังไปทีละก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงใหญ่ของกรณ์เดินเข้ามาประชิดตัวเรื่อยๆ จนแผ่นหลังของเธอบัมพ์เข้ากับบานประตูห้องที่ปิดสนิท "สนุกมากไหม..." เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปากของกรณ์ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณข้างแก้มของเธอ "การทำตัวสนิทสนมกับผู้ชายทุกคนในโรงเรียน ยกเว้นกับคนที่เขากำลัง... พยายามอดทนอดกลั้นอยู่เนี่ย มันสนุกมากนักใช่ไหม น้ำปั่น?" น้ำปั่นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ประโยคเมื่อครู่... น้ำเสียงแบบนั้น... มันไม่ใช่แค่ความหึงธรรมดา แต่มันคือการระเบิดอารมณ์ครั้งใหญ่ของประธานนักเรียนหนุ่มผู้ไม่เคยหลุดฟอร์มให้ใครเห็นมาก่อน ทว่า ก่อนที่น้ำปั่นจะได้ทันอ้าปากเถียงหรือหาทางแก้เขินกับสถานการณ์หัวใจเต้นแรงนี้ เสียงเคาะประตูดังปัง! ขัดจังหวะขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงหอบหายใจอย่างตื่นตระหนกของเจแปนที่ผลักประตูพรวดเข้ามาโดยไม่รออนุญาต "น้ำปั่น! กรณ์! แย่แล้ว... เกิดเรื่องใหญ่ที่สนามฟุตบอลแล้ว!" เจแปนหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย "ไอ้พายุกับ... กับเด็กห้องแปด กำลังมีเรื่องชกต่อยกันนัวเนียจนเลือดอาบ เพราะแย่งกันประกาศตัวว่าเป็น... เป็นแฟนคลับตัวยงของน้ำปั่น!" *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาโดเนทหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ยัยตัวแสบกับท่านประธานปากแข็งนะคะ)*