ทีมกู้ภัยมาแล้ว แต่หัวใจพังหมด

“ลบรูปนั้นเดี๋ยวนี้ค่ะ รุ่นน้องมิน!” เสียงหวานแหลมที่กรีดแทรกความเงียบของพุ่มไม้รกทึบเมื่อคืน ยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของน้ำปั่น แม้ว่าในตอนนี้ สภาพแวดล้อมรอบตัวจะเปลี่ยนจากความมืดมิดและหนาวเหน็บ มาเป็นเสียงฝีเท้าอึกทึกครึกโครมของทีมกู้ภัยและอาจารย์ฝ่ายปกครองที่แห่กันเข้ามาสมทบที่เชิงเขา น้ำปั่นกะพริบตาปริบๆ เพื่อปรับโฟกัสสายตาให้เข้ากับแสงสว่างยามสายที่ลอดผ่านเรือนยอดไม้ลงมา เนื้อตัวของเธอมอมแมมไปด้วยคราบดินโคลนและรอยขีดข่วนจากกิ่งไม้ เส้นผมที่เคยรวบไว้เรียบร้อยตอนนี้หลุดลุ่ยไม่เป็นทรง ยิ่งไปกว่านั้น เสื้อนักเรียนสีขาวตัวเก่งของเธอยังมีรอยเปื้อนสีน้ำตาลเข้มจนแทบดูไม่ได้ แต่กระนั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการก็ยังคงแต้มอยู่บนมุมปากอิ่ม เมื่อเธอก้มลงมองสภาพของคนตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ กรณ์ ประธานนักเรียนผู้รักความสะอาดและเนี๊ยบกริบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าในทุกๆ วัน ตอนนี้กลับมีสภาพไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำ เสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวตัวนอกของเขาถูกถอดมาคลุมไหล่ให้น้ำปั่นไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ส่วนเสื้อเชิ้ตนักเรียนด้านในหลุดลุ่ย กระดุมสองเม็ดบนปลดออกเผยให้เห็นไหปลาร้าและผิวเนื้อเนียนที่มีรอยเปื้อนฝุ่นควัน สีหน้าของเขายังคงนิ่งสนิท ทว่าดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับฉายแววหงุดหงิดระคนโล่งอกอย่างปิดไม่มิด “มองอะไรครับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความรำคาญ เมื่อสังเกตเห็นว่าดวงตากลมโตของคนข้างๆ จ้องสำรวจใบหน้าของเขาไม่วางตา “เปล่าสักหน่อยค่ะ แค่กำลังคิดว่า... ประธานนักเรียนมาสเตอร์พีซของเรา ในเวอร์ชันเปื้อนโคลนแบบนี้ ก็น่ารักไปอีกแบบนะคะ” น้ำปั่นลอยหน้าลอยตาตอบ พร้อมกับยื่นมือไปหมายจะปัดเศษใบไม้ที่ติดอยู่บนไหล่กว้างของเขาตามสัญชาตญาณ หมับ! ข้อมือเล็กถูกคว้าเอาไว้ทันคลาวก่อนที่ปลายนิ้วจะทันได้สัมผัสเนื้อผ้า กรณ์ปัดมือเธออกเบาๆ แต่ใบหูข้างที่หันเข้าหาเธอกลับขึ้นสีแดงจัดอย่างน่าสงสัย เขาสบถเบาๆ ในลำคอแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ปากก็เอ่ยตอกกลับเสียงแข็งกลบเกลื่อนความประหม่า “เก็บมือแล้วเอาแรงไว้เดินลงไปเถอะครับ ทีมค้นหามา30 นาทีแล้ว ถ้ายังไม่เลิกพูดมาก คุณอาจจะได้เดินกลับโรงเรียนคนเดียวจริงๆ” “โห... ใจร้ายจังเลยนะคะ เมื่อคืนใครกันนะที่กอด... อุ๊บ!” น้ำปั่นรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ระทึกขวัญตอนดึกที่ความหนาวเหน็บทำให้พวกเขาต้องขยับเข้าไปใกล้กันเพื่อรักษาอุณหภูมิร่างกาย แม้จะไม่มีอะღเกินเลย แต่สัมผัสจากไออุ่นของอกแกร่งและอ้อมแขนที่โอบกอดไว้เพื่อกันลมหนาวเมื่อคืน ยังคงทิ้งความรู้สึกวูบวาบไว้ในท้องของเธอจนถึงตอนนี้ กรณ์หันขวับมามองทันที หรี่ตามองคนปากพล่อยด้วยแววคาดโทษ แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยอะไรแก้เก้อ เสียงตะโกนเรียกชื่อของพวกเขาก็ลั่นมาจากเบื้องล่าง “พี่กรณ์! น้ำปั่น! ทางนี้ครับอาจารย์ เจอตัวแล้ว!” เสียงของเจแปนดังนำมาก่อนเพื่อน ตามด้วยร่างโปร่งของเพื่อนสนิทตัวแสบที่วิ่งหน้าตาตื่นแหวกพุ่มไม้เข้ามา พร้อมกับครูฝ่ายปกครองและทีมกู้ภัยสนาม เมื่อเจแปนเห็นสภาพของเพื่อนสาวและประธานนักเรียนหน้านิ่ง ตาของเจ้าตัวก็โตเท่าไข่ห่าน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าทันทีแบบไม่ต้องนัดหมาย “อุ๊ย... ตายแล้ว! สภาพดูไม่ได้เลยนะคะเนี่ย ไปทำอีท่าไหนกันมาถึงได้มอมแมมกลมกลืนกับธรรมชาติขนาดนี้ล่ะคะคุณประธาน... หรือว่าหนาวจนต้องกอดกันกลมเพื่อความอยู่รอด?” คำแซวรู้ทันของเจแปนทำให้น้ำปั่นรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าขึ้นมาทันที เธอรีบถลึงตาใส่เพื่อนสนิทเป็นการเตือนภัย แต่เจแปนกลับยักไหล่อย่างไม่สะทกสะทรานแถมยังส่งสายตาเจ้าเล่ห์ล้อเลียนมาให้อีกระลอก “เงียบปากไปเลยนะเจแปน” น้ำปั่นแหวใส่เบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนโดยมีมือหนาของกรณ์ยื่นมาช่วยพยุงไว้ตามสัญชาตญาณความเป็นผู้นำ แม้เจ้าตัวจะทำหน้าตายและปล่อยมือทันทีที่เธอทรงตัวได้ก็เถอะ บรรยากาศระหว่างเดินเท้าลงจากเขาเต็มไปด้วยความวุ่นวายของทีมช่วยเหลือ แต่สำหรับน้ำปั่นและกรณ์แล้ว มันกลับเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดเจน ทั้งคู่เดินเคียงกันลงมาโดยไม่มีใครปริปากพูดอะไร ทว่าระยะห่างที่เคยมีช่องว่างเป็นกิโลเมตรเมื่อวาน ตอนนี้กลับเหลือเพียงแค่ช่วงไหล่ที่เบียดเสียดกันทุกครั้งยามเดินผ่านทางลาดชัน และเมื่อพวกเขากลับมาถึงรั้วโรงเรียน สภาพที่มอมแมมราวกับไปลุยสงครามโคลนก็เรียกสายตาจากนักเรียนนับร้อยชีวิตให้หันมามองเป็นตาเดียว ข่าวลือเรื่องประธานนักเรียนผู้ไร้ที่ติกับตัวจี๊ดประจำโรงเรียนติดอยู่ในป่าด้วยกันทั้งคืน เริ่มแพร่สะพัดไปไวราวกับไฟลามทุ่ง แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับเหตุการณ์ที่รออยู่หน้าห้องพักครู ร่างสูงโปร่งของพายุ หนุ่มนักกีฬาสุดฮอตยืนรออยู่ก่อนแล้ว สีหน้าของเขาเรียบตึงและดุดันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทันทีที่เห็นน้ำปั่นเดินมากับกรณ์ พายุสาวเท้ายาวเข้ามาประชิดตัวทันทีด้วยความเป็นห่วงปนความหึงหวง “น้ำปั่น! เธอเป็นอะไรมากไหม? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” พายุเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าแขนเรียวสำรวจหาร่องรอยบาดแผล หมับ! มืออีกข้างของพายุยังไม่ทันแตะโดนตัวน้ำปั่น มือหนาอีกข้างหนึ่งก็เอื้อมมาปัดออกอย่างแรงด้วยความเร็วที่เหนือกว่า กรณ์ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งสองคนเอาไว้ ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ ดวงตาสีเข้มคมกริบจ้องมองคู่แข่งหัวใจนิ่งสนิท น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กดดันจนคนฟังต้องชะงัก “รบกวนถอยออกไปห่างๆ นักเรียนในความดูแลของผมด้วยครับ... พายุ” พายุขบกรามแน่น สายตากร้าวร้าวตวัดมองประธานนักเรียนหน้านิ่งอย่างไม่เกรงกลัว บรรยากาศมาคุระหว่างสองหนุ่มปะทุขึ้นกลางโถงทางเดินจนคนรอบข้างไม่กล้าหายใจแรง ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังลุ้นระทึกกับศึกชิงนางกลายๆ นั้น โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของน้ำปั่นก็สั่นครืดขึ้นมา หน้าจอแจ้งเตือนข้อความใหม่จากแอปพลิเคชันแชทกลุ่มใหญ่ของโรงเรียน นิ้วเรียวรีบหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยความสังหรณ์ใจ และภาพที่ปรากฏบนหน้าจอก็ทำให้เลือดในกายของน้ำปั่นเย็นเฉียบลงทันที มันคือภาพถ่ายโคลสอัพขณะที่กรณ์กำลังก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยความใกล้ชิดแนบแน่นเมื่อคืนท่ามกลางความมืด พร้อมกับข้อความบรรยายใต้ภาพสั้นๆ แต่นรกส่งมาเกิดจากบัญชีนิรนาม *“ประธานนักเรียนผู้ทรงเกียรติ กับบทเรียนรักนอกตำราในคืนที่ไร้ดาว... แบบนี้ยังสมควรนั่งเก้าอี้ตัวเดิมอยู่ไหมนะ?”* น้ำปั่นหน้าซีดเผือด เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับกรณ์ที่หันมามองเธอพอดี ดวงตาคมกริบของเขาหรี่ลงเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของเธอ “มีอะไรครับ น้ำปั่น?” กรณ์เอ่ยถามเสียงเครียด น้ำปั่นยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ จู่ๆ ประตูห้องพักครูก็เปิดผางออก พร้อมกับร่างของอาจารย์ใหญ่ที่เดินออกมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียดถือกระดาษปึกใหญ่ในมือ สายตาดุดันกราดมองมาที่พวกเขาทั้งสามคนก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ “กรณ์... น้ำปั่น... เข้ามาพบฉันเดี๋ยวนี้ ทั้งสองคน!” ขอบคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้เมล่อนโซดาเสมอนะคะ