ถอยดีไหม หรือลุยต่อให้สุดซอย

“กรณ์... ระวัง!” เสียงอุทานที่ขาดห้วงไปพร้อมกับแรงกระชากสุดแรงเกิด ทำให้ร่างสูงโปรดของประธานนักเรียนหน้านิ่งเซถลาเข้ามาปะทะเข้ากับแผงอกของฉันอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นซีตรัสจางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อสะอาดๆ ลอยแตะจมูก ทว่าหัวใจของฉันในวินาทีนั้นไม่ได้เต้นรัวด้วยความเขินอายเหมือนอย่างเคย มันกลับเต้นระส่ำด้วยความหวาดกลัวและสับสน ฟุตบอลลูกกลมๆ พุ่งเฉียดหัวเราไปกระแทกเข้ากับเสาป้ายประกาศอย่างจัง เสียงดัง *‘ปั้ก!’* สะท้อนก้องไปทั่วสนามะเล่ย์บอล ท่ามกลางความตกใจของเหล่านักกีฬา “เฮ้ย! ระวังหน่อยเว้ย!” เจแปนที่ยืนถือป้ายเชียร์อยู่ข้างสนามตะโกนลั่นด้วยความหัวเสีย ก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาหาเรา “น้ำปั่น แกเป็นอะไรไหมวะ หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย” ฉันส่ายหัวช้าๆ ปล่อยมือออกจากเสื้อเชيرสีขาวสะอาดของกรณ์ที่ฉันเผลอขยุ้มเสียจนยับยู่ยี่ กรณ์ผละตัวออกห่างจากฉันเล็กน้อย สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย แววตาคมกริบกวาดตามองสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรวดเร็ว—เป็นความห่วงใยที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็นตามเคย แต่ทว่า... วันนี้มันมีความรู้สึกแปลกปลอมบางอย่างแทรกซึมเข้ามาในความเงียบงันนั้น “ไม่เป็นไรใช่ไหม” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม สั้น ห้วน และเย็นชาเหมือนเช่นเคย “อืม... ขอบคุณนะ” ฉันฝืนยิ้มบางๆ ให้เขา รอยยิ้มที่ปกติแล้วมักจะสดใสจนแสบตา แต่วันนี้มันกลับรู้สึกหนักอึ้งที่มุมปากเสียเหลือเกิน สายตาของฉันเหลือบไปเห็นพายุที่วิ่งเข้ามาพร้อมกับสีหน้ารู้สึกผิด หนุ่มนักกีฬากัปตันทีมฟุตบอลรีบโค้งหัวขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ “ขอโทษครับคุณประธานนักเรียน พอดีลูกมันหลุดเท้า... น้ำปั่น เจ็บตรงไหนหรือเปล่า ปล่อยให้ฉันดูหน่อยสิ” พายุทำท่าจะยื่นมือมาแตะไหล่ฉันด้วยความเป็นห่วง แต่ทว่า... มือหนาของใครอีกคนกลับเร็วกว่า *หมับ!* กรณ์ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างฉันกับพายุอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ของเขาบังฉันไว้มิดชิด มือหนาคว้าข้อมือของพายุเอาไว้ด้วยแรงบีบที่ไม่เบานัก บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา อุณหภูมิรอบกายราวกับลดลงสิบองศาเซลเซียสอย่างไรอย่างนั้น “ถ้าเล่นแล้วไร้สติขนาดนี้ ครั้งหน้าก็ควรไปเล่นที่อื่น” เสียงของกรณ์เย็นเยียบจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบจ้องมองพายุราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ พายุเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาทตามประสาหนุ่มฮอต “อ้าว ผมไม่ได้ตั้งใจนี่ครับคุณกรณ์ เห็นน้ำปั่นยืนเหม่ออยู่ต่างหาก เลยกะว่าจะเตือนสติซะหน่อย... ว่าแต่ คุณกรณ์เดือดร้อนอะไรด้วยเหรอครับ?” ประโยคคำถามนั้น... มันจี้ใจดำฉันอย่างจัง *“นั่นสิ... เขาร้อนรนอะไรด้วยนะ?”* ฉันตั้งคำถามกับตัวเองในใจ ขณะมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ตลอดเวลาที่ผ่านมา... ฉันวิ่งไล่ตามเขา ฉันตื๊อ ฉันทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขาสนใจ จนบางครั้งฉันก็ลืมไปว่า... ตัวฉันเองกำลังเหนื่อยล้าแค่ไหน การที่ต้องคอยเดาใจคนหน้านิ่ง การที่ต้องคอยวิ่งตามแผ่นหลังที่พร้อมจะหันหลังให้ตลอดเวลา และความสัมพันธ์ที่คลุมเครือราวกับหมอกหนาในยามเช้า มันกัดกินพลังใจของฉันไปทีละน้อยโดยที่ฉันไม่รู้ตัว น้ำปั่นคนเดิมที่พลังงานล้นเหลือและมองโลกในแง่ดีเสมอ... ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า เธอยังยิ้มออกมาจากใจจริงได้สักกี่ครั้งกัน “เลิกเล่นไร้สาระแล้วก็ไสหัวไปซะ” กรณ์เอ่ยเสียงกร้าว ไม่สนใจคำยียวนของพายุแม้แต่น้อย ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองฉัน สายตาคู่นั้นอ่อนลงวูบหนึ่งเมื่อเห็นว่าฉันยังคงนิ่งเงียบ “ส่วนเธอ... กลับห้องเรียนได้แล้ว เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง” ปกติแล้ว... ประโยคนี้คงทำให้ฉันกรี๊ดสลบด้วยความฟินไปสามวันสามคืน แต่ในนาทีนี้ หัวใจของฉันกลับรู้สึกหนับอึ้ง ราวกับมีก้อนหินถ่วงอยู่ข้างใน “ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันตอบออกไป เสียงของฉันเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่ก็ดังพอที่จะทำให้คนที่กำลังจะเอื้อมมือมาจับข้อมือฉันต้องชะงักค้างกลางอากาศ กรณ์ชะงักไป ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—เป็นปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งจากประธานนักเรียนผู้ควบคุมความรู้สึกได้ดีเยี่ยมเสมอ “เธอว่าอะไรนะ?” กรณ์ขมวดคิ้วมุ่น “ฉันบอกว่า... ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะกรณ์” ฉันถอยหลังก้าวหนึ่ง เว้นระยะห่างระหว่างเราออกไปโดยอัตโนมัติ รอยยิ้มที่ฝืนปั้นแต่งขึ้นมานั้นช่างดูน่าเกลียดเสียจนฉันไม่อยากส่องกระจกดูเลย “พอดีฉันอยากเดินกลับกับเจแปน... แล้วก็... คิดว่าช่วงนี้ เราควรเว้นระยะห่างกันสักหน่อยน่าจะดีกว่าค่ะ” ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางสนามฟุตบอล ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมชั่วขณะ เจแปนที่ยืนลุ้นอยู่ข้างๆ ถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน พายุที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็หุบยิ้มทันที ส่วนกรณ์... ร่างสูงโปรดของประธานนักเรียนนิ่งค้างไปสนิท ดวงตาที่เคยราบเรียบมาตลอดตอนนี้ไหววูบอย่างรุนแรง ราวกับพื้นดินใต้ฝ่าเท้ากำลังพังทลายลงมา “เธอหมายความว่ายังไง... เว้นระยะห่าง?” กรณ์ทวนคำ เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ความเยือกเย็นทั้งหมดที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความกระวนกระวายใจที่ฉายชัดผ่านแววตาคู่นั้นอย่างปิดไม่มิด เขาขยับเข้ามาหาฉันอีกก้าว แต่ฉันกลับเป็นฝ่ายถอยหนี ภาพความพยายามตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาไหลย้อนเข้ามาในหัว น้ำปั่นที่วิ่งตาม น้ำปั่นที่ส่งข้าวส่งน้ำ น้ำปั่นที่ทำตัวหน้ามึนตื๊อไม่เลิกรา... บางที ฉันอาจจะเหนื่อยเกินไปแล้วจริงๆ การรักใครสักฝ่ายโดยที่ต้องคอยพะวงว่าเขาจะรำคาญหรือเปล่า มันเหนื่อยกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะ “ก็ตามนั้นแหละค่ะ...” ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในน้ำเสียง “นายจะได้ไม่ต้องลำบากใจที่มีฉันคอยตามตื๊อไงคะ... ฉันไปก่อนนะ เจแปน กลับกันเถอะ” ฉันหันหลังให้เขาทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบใดๆ ทั้งสิ้น หัวใจดวงน้อยบีบตัวแน่นจนเจ็บแปลบ น้ำใสๆ เอ่อคลอขึ้นมาที่หน่วยตาอย่างดื้อดึง แต่ฉันจะไม่ยอมร้องไห้เด็ดขาด! “เดี๋ยวก่อน... น้ำปั่น!” เสียงทุ้มที่ปกติมักจะนิ่งสงบ ตอนนี้กลับสั่นพร่าและร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน กรณ์พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น แรงดึงนั้นทำให้ฉันต้องหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง ดวงตาของประธานนักเรียนหน้านิ่งในตอนนี้แดงก่ำเล็กน้อย หน้าอกของเขาไหวสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่ มือที่จับข้อมือฉันไว้สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ราวกับเด็กน้อยที่กำลังจะทำของเล่นชิ้นโปรดหลุดมือไปตลอดกาล “ปล่อยเถอะค่ะกรณ์...” ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ฝืนยิ้มทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว “...เราถอยกันคนละก้าวดีไหมคะ เผื่อว่ามันจะดีกับเราทั้งคู่” กรณ์นิ่งอึ้งไป ราวกับคำพูดของฉันเป็นหมัดฮุกน็อกเขาจนพูดไม่ออก ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง แววตาคู่นั้นฉายชัดถึงความเจ็บปวดและความกลัวที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น ทว่า... ในวินาทีที่ฉันกำลังจะสะบัดข้อมือออกเพื่อเดินจากไปจริงๆ นั้นเอง “ฉันไม่ถอย!” เสียงทุ้มตวาดก้องออกมาจากลำคอของคนที่เคยเยือกเย็นที่สุดในโรงเรียน พร้อมกับที่ร่างสูงพุ่งเข้ามากอดฉันไว้แน่น ฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่ของฉันท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่หันมามองเป็นตาเดียว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปด้วยกันกับความรักป่วนๆ ของยัยตัวแสบกับประธานหน้านิ่งนะคะ!