แผนลับฉบับผู้จัดตัวแสบ

"คุณภูผาครับ! คุณรณกรครับ! แย่แล้วครับ! ไฟสำรองที่ห้องจัดเลี้ยงชั้นบน... ดับพรืดไปหมดทั้งชั้นแล้วครับ!" เสียงตะโกนของทีมงานหน้าตื่นลอยเคว้งคว้างท่ามกลางความโกลาหลย่อมๆ บริเวณโถงกลางของโรงแรมหรู ภูผาขมวดคิ้วมุ่น สันจารึกระหว่างคิ้วของสถาปนิกหนุ่มย่นเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาตวัดมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือสลับกับทางเดินมืดทึบเบื้องหน้าทันที งานอีเวนต์เปิดตัวโครงการอสังหาริมทรัพย์ระดับพันล้านกำลังจะเริ่มในอีกไม่ถึงสองชั่วโมงข้างหน้า แต่ระบบไฟสำรองที่เขาตรวจสอบด้วยตัวเองเมื่อช่วงบ่ายกลับล่มไม่เป็นท่า "เป็นไปได้ยังไง" ภูผารำพึงกับตัวเองด้วยน้ำเสียงต่ำทุบ ในฐานะหัวหน้าสถาปนิกผู้ควบคุมงานโครงสร้างทั้งหมด เขาย่อมมั่นใจในแปลนระบบไฟที่ออกแบบอย่างรัดกุม ไม่มีทางที่ระบบสำรองจะล่มยกชั้นหากไม่มีการ... รณกรก้าวออกมาจากมุมเสา ท่าทางระรื่นผิดวิสัยของผู้จัดอีเวนต์ที่กำลังเผชิญวิกฤต มือเรียวบางปัดเศษฝุ่นทิพย์ออกจากเสื้อเชิร์ตสีขาวพับแขนอย่างไม่ยี่ห-ร่า มุมปากอิ่มยกยิ้มร้ายกาจส่งให้คนที่กำลังหัวเสียจนเส้นเลือดข้างขมับปูดโปน "อุ๊ย... แย่จังเลยนะครับคุณสถาปนิก หรือว่าระบบที่คุณคำนวณไว้ มันจะมี 'ข้อผิดพลาด' เล็กๆ น้อยๆ ซ่อนอยู่กันแน่นะ" รณกรลอยชายเข้าไปใกล้ แกล้งทำเป็นมองแปลนกระดาษในมืออีกฝ่ายด้วยสายตากวนประสาท ภูผาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังพุ่งทะยาน ปลายนิ้วเรียวที่ถือแท็บเล็ตบีบแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เขาหันขวากับมามองคนตัวแสบที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงหน้า สัญชาตญาณบอกเขาทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความบังเอิญ "รณกร... คุณทำอะไรกับแปลนระบบไฟ" น้ำเสียงของภูผาทุบต่ำลอดไรฟัน มันเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาคนฟังต้องเสียวสันหลังวاب แต่คนอย่างรณกรมีหรือจะสะทกสะท้าน "ผมเหรอครับ? พูดจาให้มันดีๆ นะคุณสถาปนิก ผมเป็นผู้จัดอีเวนต์ หน้าที่ของผมคือทำให้งานออกมาสวยงามอลังการ ไม่ใช่ช่างไฟที่จะมานั่งจัมพ์สายไฟเล่นหรอกนะ" รณกรลอยหน้าลอยตาปฏิเสธ ทว่าดวงตาพราวระยับคู่นั้นกลับฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังสนุกสนานกับการได้ปั่นหัวคนตรงหน้าขนาดไหน "ถ้าไม่ใช่คุณ แล้วทำไมเซอร์กิตเบรกเกอร์โซน VIP ถึงถูกสลับฟิวส์ตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว ทั้งที่ในแปลนเดิมมันต้องอยู่ปลายสุดของีกฝั่ง" ภูผาก้าวประชิดตัวเข้าไปทีละก้าว บีบพื้นที่รอบตัวของอีกฝ่ายให้แคบลงจนรณกรต้องเอนหลังพิงเสาหินอ่อน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมผสานกับความดุดันที่แผ่ออกมาจากตัวสถาปนิกหนุ่ม ทำให้รณกรชะงักไปชั่ววินาที หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ แต่ริมฝีปากบางก็ยังคงแข็งข้อ "ก็... ก็ผมเห็นว่าถ้าจัดไฟแบบเดิมมันเชยสะบัดนี่ครับ! แสงมันแข็งโป๊กเหมือนงานเปิดโรงงานปูนซีเมนต์ ผมแค่อยากลอง 'ปรับเปลี่ยน' เล็กๆ น้อยๆ เพื่อเพิ่มมิติความโรแมนติกให้งานเลี้ยงเต้นรำช่วงค่ำต่างหาก ใครจะไปรู้ว่าคุณจะหูไวตาไวตามมาจับผิดเร็วขนาดนี้เล่า" รณกรเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมลดราวาศอกให้แม้แต่น้อย แม้แผ่นหลังจะชนเสาและมีร่างสูงใหญ่ของพระเอกยืนค้ำฟ้ากดดันอยู่ใกล้แค่คืบ "คุณรณกร! คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นกับไฟ งานนี้แขกวีไอพีระดับซีอีโอระดับประเทศจะมากันครบ ถ้าไฟดับกลางงานขึ้นมา ชื่อเสียงของบริษัทผมและบริษัทคุณจะเอาไปไว้ที่ไหน!" ภูผากัดฟันกรวด ความโกรธผสมปนเปกับความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ใต้ท่าทีเยשยา เขาอยากจะเขย่าร่างบางตรงหน้านักให้หายหมั่นไส้ แต่ติดที่ว่า... สายตาคู่สวยที่กำลังมองมามันช่างดึงดูดใจเสียจนเขาเผลอใจอ่อนยวบ "ก็เพราะว่าผมรู้ไงครับ ถึงได้อยากรู้ว่า... สถาปนิกปากแข็งอย่างคุณ จะแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเก่งเหมือนปากหรือเปล่า" รณกรกระซิบเสียงเบา ริมฝีปากเคลือบกลอสสีระเรื่ออยู่ห่างจากริมฝีปากของภูผาไม่ถึงคืบ เคมีที่ปะทะกันอย่างดุเดือดเริ่มเปลี่ยนทิศทาง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสไฟฟ้าระหว่างกันที่ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟสำรองลัดวงจร ภูผานิ่งงัน ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกับปลายจมูกของคนตรงหน้าอยู่แล้ว สติสัมปชัญญะที่เคยถูกควบคุมด้วยกฎระเบียบและแปลนสถาปัตยกรรมเริ่มรวนเร เมื่อมือเรียวของรณกรแกล้งยกขึ้นมาแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อเชิร์ตของเขา ทำทีเป็นจัดให้ แต่ปลายนิ้วกลับจงใจลูบไล้ผ่านแผงอกแกร่งอย่างท้าทาย "ถ้าคุณเก่งจริง... ก็พาผมออกจากความมืดนี่สิครับ ภูผา" คำท้าทายที่มาพร้อมกับรอยยิ้มยั่วเย้าทำให้ความอดทนเส้นสุดท้ายของสถาปนิกหนุ่มขาดผึ่ง ภูผายื่นมือข้างหนึ่งไปทาบกับเสาหินกั้นทางหนีของอีกฝ่ายไว้ทันที กักตัวคนตัวแสบให้อยู่ในอาณัติของเขาแต่เพียงผู้เดียว ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่เริ่มไหวระริกอย่างปิดไม่มิด "คุณกล้ามากนะรณกรที่กล้าลองดีกับผม" เสียงทุบต่ำกระซิบชิดริมหูจนคนฟังขนลุกซู่ "คืนนี้... งานเลิกเมื่อไหร่ คุณเตรียมตัวรับบทลงโทษจากผมได้เลย" รณกรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้ปากจะยังเก่งแต่หัวใจกลับเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน รอยยิ้มท้าทายแข็งค้างไปชั่วขณะเมื่อสถาปนิกหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้ม "จะ... จะทำอะไรครับ ที่นี่มันหน้าห้องจัดเลี้ยงนะ ทีมงานยังเดินกันพลุกพล่าน..." รณกรเริ่มเสียงสั่นเล็กน้อย เพิ่งรู้ตัวว่าเล่นกับไฟจนตัวเองอาจจะเป็นฝ่ายมอดไหม้เสียเอง ภูผายกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ร้ายกาจและทรงเสน่ห์ที่สุดเท่าที่รณกรเคยเห็นมา ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันก่อนจะกระซิบคำขาดที่ทำเอาสติของตัวแสบประจำงานกระเจิง "ผมไม่ได้บอกว่าจะทำตรงนี้..." ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก ท่ามกลางความมืดสลัวของโถงทางเดินชั้นบน เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากบันไดหนีไฟ พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของธีรภัทรเพื่อนสนิทตัวดีที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาขัดจังหวะ "ไอ้กร! แย่แล้วโว้ย! แขกวีไอพีคนสำคัญที่สุดของงาน... เดินทางมาถึงหน้าล็อบบี้แล้วโว้ย แถมตอนนี้ลิฟต์แก้วหลักเกิดค้างกลางอากาศเพราะระบบไฟรวนอีกต่างหาก!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินและร่วมลุ้นไปกับความแสบของพ่อหนุ่มรณกรกับสถาปนิกซึนของเรานะครับ!