คำเตือนจากเพื่อนสนิท

"ฉันเตือนแกด้วยความหวังดีในฐานะเพื่อนที่คบกันมาเจ็ดปีนะกร... ถ้าแกยังไม่อยากหัวใจวายตายคาคานทองหรือตกเป็นทาสของไอ้สถาปนิกหน้าดุนั่น ทางที่ดีควรถอยห่างออกมาซักสามก้าว" เสียงของธีรภัทรดังแทรกผ่านลำโพงโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุด พร้อมกับเสียงเคี้ยวลูกอมกร้วมๆ ที่แสดงออกถึงความไม่ใส่ใจต่อสถานการณ์รอบตัวเท่าไหร่ แต่เนื้อหาในประโยคกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่อาบน้ำผึ้ง รณกรกลอกตามองบนอย่างเหนื่อยหน่าย มือเรียวยังคงสะบัดเมาส์จัดแปลนผังงานอีเวนต์ชิ้นยักษ์บนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว เขากดเซฟไฟล์ก่อนจะยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบแก้กระหาย ดวงตากลมโตคมกริบตวัดมองออกไปนอกกระจกใสของออฟฟิศ ที่ซึ่งตึกสำนักงานฝั่งตรงข้ามกำลังเปิดไฟสว่างวาบ และหนึ่งในนั้นมีห้องทำงานของใครบางคนเปิดไฟสว่างอยู่ตลอดเวลาจนน่าหมั่นไส้ "พูดมากน่าที หมอนั่นก็แค่สถาปนิกบ้างานที่ฉันต้องดีลด้วยเรื่องแปลนงานปาร์ตี้รูมสัปดาห์หน้า ไม่ได้มีอะไรในกอไผ่ทั้งนั้นแหละ" รณกรสวนกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ แต่ลึกๆ แล้วปลายนิ้วที่เคาะโต๊ะเป็นจังหวะกลับเริ่มรัวเร็วกว่าปกติ "ไม่มีอะไรในกอไผ่บ้านแกสิ!" ธีรภัทรแหวลั่นสาย "ไม่มีอะไรในกอไผ่แล้วทำไมเมื่อวานซืน ตอนที่ฉันไปหาแกที่หน้าไซต์งาน ฉันถึงเห็นไอ้คุณภูผายืนเอาเสื้อสูทของมันคลุมไหล่ให้แกแถมยังทำหน้ายักษ์ใส่ฉันเหมือนฉันเป็นโจรปล้นธนาคารวะ? สายตาแบบนั้นน่ะ มันไม่ใช่สายตาที่เขามองคู่ค้าทางธุรกิจหรอกนะกร มันคือสายตาของหวงก้างชัดๆ!" รณกรชะงักไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์เมื่อสองวันก่อนผุดขึ้นมาในหัวอย่างช่วยไม่ได้ วันนั้นฝนตกหนักกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย รณกรที่วิ่งฝ่าฝนมาจากลานจอดรถเพื่อตรวจหน้างานอยู่ในสภาพเปียกปอนเหมือนลูกแมตกน้ำ ภูผาที่บังเอิญเดินตรวจงานตรวจพบเข้าพอดี สถาปนิกหนุ่มร่างสูงใหญ่คนนั้นไม่เพียงแต่ไม่เอ่ยปากบ่นสักคำตามนิสัยปากร้าย แต่กลับถอดสูทเนื้อดีราคาแพงมาคลุมไหล่ให้เขาอย่างไร้รอยต่อแถมยังใช้ผ้าเช็ดหน้าสะอาดเอี่ยมยัดใส่มือเขาอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะหันไปดุลูกน้องเสียงเข้ม *‘ดูแลงานยังไงให้ผู้จัดอีเวนต์เปียกฝนแบบนี้ ถ้าเขาไม่สบายขึ้นมา งานพัง ผมจะหักเงินพวกคุณ’* นั่นคือคำพูดของภูผาในวันนั้น... ซึ่งมันช่างขัดแย้งกับใบหน้าบึ้งตึงและแววตาดุๆ ที่มองมาทางรณกรเสียเหลือเกิน "เขาแค่กลัวงานพังต่างหาก หมอนั่นน่ะบ้าความสมบูรณ์แบบจะตาย นายก็รู้ว่าอีเวนต์ปาร์ตี้รูมโปรเจกต์นี้เดิมพันสูงแค่ไหน" รณกรพยายามหาข้อแก้ตัวให้สถาปนิกหนุ่มอย่างเนียนๆ แม้ว่าใบหูทั้งสองข้างจะเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ก็ตาม "เหอะ! กลัวงานพังหรือกลัวคนพังกันแน่" ธีรภัทรแค่นเสียงหัวเราะในลำคออย่างรู้ทัน "จำคำฉันไว้นะกร คนอย่างสถาปนิกภูผาน่ะภายนอกดูแข็งกร้าว ปากร้าย ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร เหมือนหินผาที่ไม่มีวันกร่อน แต่พวกประเภทนี้แหละเวลาคลั่งรักขึ้นมาที จะกลายเป็นลาวาเดือดพล่านที่เผาผลาญทุกอย่างจนราบคาบ แกกำลังเล่นกับไฟนะเพื่อน" "ไฟก็แค่นี้ ฉันนี่แหละคือนักดับเพลิงมือหนึ่ง นายไม่ต้องมาห่วงหรอกน่า" รณกรแค่นหัวเราะกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาในอก "แค่นี้ก่อนนะที งานยังกองเป็นภูเขาเล่ากา เดี๋ยวฉันต้องส่งแบบแปลนรอบสุดท้ายให้ 'คุณสถาปนิกหน้ายักษ์' นั่นใหม่อีกรอบด้วย" "เออๆ ระวังตัวไว้เถอะ เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน!" สายถูกตัดไปแล้ว แต่ความเงียบภายในห้องทำงานส่วนตัวกลับไม่ได้ช่วยให้จิตใจของรณกรสงบลงเลย เขายกมือขึ้นสัมผัสใบหูที่ยังคงร้อนผ่าwพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ คำพูดของธีรภัทรวนเวียนอยู่ในหัว *'หินผาที่กำลังกลายเป็นลาวาเดือดพล่าน'*... มันจะเป็นไปได้จริงหรือ? ผู้ชายหน้าตายอย่างภูผาน่ะหรือจะรู้จักคำว่าคลั่งรัก? ตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์งานปาร์ตี้รูมสไตล์ลักชัวรีนี้ขึ้นมา ทั้งเขาและภูผาปะทะคารมกันมานับครั้งไม่ถ้วน ภูผาเป็นสถาปนิกหัวรั้นที่ยึดติดกับโครงสร้าง ความปลอดภัย และความเป๊ะทุกตารางนิ้ว ขณะที่รณกรเป็นผู้จัดอีเวนต์สายครีเอทีฟที่ต้องการความหวือหวา แสงสี และความสนุกสนานสุดเหวี่ยง ทั้งคู่เถียงกันจนคอเป็นเอ็นในห้องประชุมแทบทุกวัน แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ จากการถกเถียงเรื่องงาน มันเริ่มมีสายตาบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลังความนิ่งขรึมนั้น สายตาที่ทำให้รณกรเผลอใจเต้นแรงทุกครั้งที่เข้าใกล้ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ตามด้วยการเปิดเข้ามาอย่างไร้มารยาทของเจ้าของห้องทำงานฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต รณกรสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองผู้ที่มาใหม่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงโปรดของสถาปนิกหนุ่มในชุดเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนแข็งแรงที่ดูทรงพลังและเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ ภูผายืนกอดอกพิงกรอบประตู ใบหน้าคมคายเรียบเฉยไร้อารมณ์ตามแบบฉบับ แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับจ้องมองตรงมาที่รณกรด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่กลับบ้าน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ แต่แฝงด้วยความกดดันบางเบา "เรื่องของฉันน่าคุณสถาปนิก" รณกรปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วยิ้มยั่วเย้าตามนิสัยเดิม "งานยังไม่เสร็จ จะให้ผมนอนกอดหมอนรอรับเงินล้านเลยหรือไง หรือว่า... คุณเป็นห่วงผมกลัวผมจะทำงานหนักเกินไปจนไม่มีแรงมาเถียงกับคุณพรุ่งนี้ล่ะ?" ภูผาไม่ตอบในทันที ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ แต่ละก้าวที่ขยับเข้าใกล้ให้ความรู้สึกเหมือนแรงกดดันทางอากาศกำลังลดต่ำลง สถาปนิกหนุ่มเดินตรงมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของรณกร ใช้มือข้างหนึ่งค้ำยันลงกับขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม "ปากเก่ง..." ภูผากระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียนจนรณกรต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "คุณ... ถอยไปหน่อยสิ มายืนประชิดแบบนี้มันผิดหลักฮวงจุ้ยนะคุณสถาปนิก" รณกรพยายามดันอกแกร่งเบาๆ แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับนิ่งสนิทราวกับกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็ก "ฮวงจุ้ยอะไรผมไม่สน" ภูผาหรี่ตามองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ของอีกฝ่ายอย่างมีความหมาย ดวงตาคมกريบฉายแววดุที่เจือไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่รุนแรงเกินกว่าจะปิด The Shield ของความเย็นชาไว้ได้มิด "ผมสนแค่ว่า... ทำไมเมื่อกี้ตอนผมเดินผ่านหน้าห้อง ถึงได้ยินคุณคุยโทรศัพท์กับไอ้หน้าอ่อนที่ไหนไม่รู้ แล้วหัวเราะต่อกระซิบกันเสียงดังรบกวนสมาธิคนอื่นเขา" รณกรชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อตระหนักได้ว่า... เมื่อครู่นี้ภูผาคงจะได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับธีรภัทรเข้าเต็มๆ แน่! "นี่คุณแอบฟังผมคุยโทรศัพท์เหรอ?" รณกรเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "ผมไม่ได้แอบ" ภูผาตอบหน้าตาย น้ำเสียงทุ้มลึกก้มลงกระซิบชิดริมหูจนรณกรขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ผมแค่เดินผ่านมา... แล้วได้ยินมันพูดจาจาบจ้วงคนที่ 'ผม' หมายตาไว้... ชัดเจนเต็มสองหู" รณกรอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของสถาปนิกผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและปากแข็งคนนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินและร่วมลุ้นไปกับความแสบของพ่อหนุ่มรณกรกับสถาปนิกซึนของเรานะครับ!