ประชุมดึกดื่นกับคืนที่ฝนตก

เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นจนกระจกใสบานใหญ่ของห้องประชุมสั่นสะเทือน หยาดฝนเม็ดโตเริ่มสาดซัดกระแทกตัวอาคารราวกับท้องฟ้ากำลังรั่วไหล แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของภูผาในวินาทีนี้... สายตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มกำลังแข็งค้างสะท้อนภาพของรณกรที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยรอยยิ้มรู้ทัน ดวงตาของภูผาเบิกกว้างขึ้น หัวใจกระหน่ำเต้นแรงยิ่งกว่าตอนถกแปลนโครงสร้างเสียอีก เมื่อตระหนักได้ว่า... ทุกการเคลื่อนไหวของเขา ตกอยู่ในสายตาของคนคนนั้นมาโดยตลอด! "มองหน้าผมแบบนั้น แปลว่าแปลนโครงสร้างโซน VIP ในหัวคุณตอนนี้มันกำลังรวนจนคำนวณพิกัดไม่ถูกแล้วสินะครับ สถาปนิกภูผา" รณกรเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเจือความขบขันและประกายความเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด ร่างเพรียวในชุดสูทลำลองก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ช้าๆ แต่กดดันความนิ่งขรึมของอีกฝ่ายให้พังทลายลงทีละนิด ภูผากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาพยายามดึงหน้ากากความเย็นชาแล้วสวมทับลงไปใหม่ให้เร็วที่สุด มือหนาเอื้อมไปปิดสมุดบันทึกสเก็ตช์ภาพตรงหน้าด้วยความรวดเร็วราวกับกลัวความลับจะรั่วไหล ทั้งที่ความจริงมันสายเกินไปเสียแล้ว "คุณว่างมากนักหรือไง ถึงเอาเวลามานั่งสังเกตพฤติกรรมคนอื่น แทนที่จะไปตรวจเช็กคิวงานอีเวนต์ของฝั่งคุณ" ภูผาเลือกใช้คำพูดสวนกลับด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว ปากร้ายไว้ก่อนคือเกราะป้องกันชั้นดีที่เขายึดถือมาตลอด "โอ๊ะ... ใครว่าผมว่างล่ะครับ" รณกรหยุดยืนอยู่ห่างจากเก้าอี้ของภูผาเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาสีเข้มก้มลงมองสบตาคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างไม่เกรงกลัว "งานอีเวนต์น่ะผมจัดการเรียบร้อยตั้งแต่บ่ายแล้ว แต่ที่ต้องนั่งมองคุณ... ก็เพราะว่างานศิลปะบนโต๊ะมันน่าสนใจกว่าแปลนตึกตั้งเยอะ โดยเฉพาะ 'ภาพสเก็ตช์' ที่คุณรีบปิดไปเมื่อกี้นี้" คำพูดนั้นทำเอาภูผารู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อลดช่องว่างความได้เปรียบ แต่กลายเป็นว่าการขยับตัวเข้าใกล้ครั้งนี้ ทำให้พวกเขายืนประชิดกันจนเกือบจะแนบชิด กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นฝนจางจากตัวของรณกรลอยเข้ามาแตะจมูก "คุณไม่มีสิทธิ์มาค้นโต๊ะหรือแอบดูของส่วนตัวของผม รณกร" ภูผากัดฟันกรวด พยายามกดเสียงให้ต่ำที่สุดเพื่อซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเอง "ผมไม่ได้ค้นนะ... ก็คุณเล่นแสดงสีหน้าออกเสียขนาดนั้น ใครมองก็รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่" รณกรเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากยิ่งทำให้เจ้าตัวดูแพรพราวและอันตรายต่อหัวใจคนมองยิ่งขึ้นไปอีก "หรือว่า... ที่คุณทำหน้าเหมือนคนกำลังจะถูกจับได้ เพราะในสมุดเล่มนั้นมันมีรูปผมอยู่จริงๆ ล่ะครับ?" บรรยากาศในห้องประชุมยามดึกเริ่มอึมครึมลงไปทุกที เสียงฝนด้านนอกยังคงกระหน่ำซัดสาดราวกับต้องการกลบเกลื่อนเสียงหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะของสถาปนิกหนุ่มผู้แสนยึดมั่นในระเบียบแบบแผน ภูผาจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับพูดจายั่วเย้า ENJOYING EVERY MOMENT ในความหงุดหงิดของเขา ปากคอเราะรายแบบนี้มันน่าจับมาฟาดด้วยไม้บรรทัดเหล็กสักทีสองทีให้เข็ด แต่ทำไม... ยิ่งใกล้ชิด ยิ่งได้กลิ่นอายความดื้อรั้นท้าทายนี้ หัวใจเจ้ากรรมมันถึงได้ทรยศความนิ่งขรึมที่สะสมมาทั้งชีวิตได้ง่ายดายนัก "คุณมัน... น่ารำคาญสิ้นดี" ภูผาพ่นคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ติดจะสั่นพร่าเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมไหววูบไปชั่วขณะ "ปากบอกว่าน่ารำคาญ แต่ทำไมมือถึงไม่ยอมผลักผมออกล่ะครับ?" รณกรกระซิบเบาๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นทุ้มนุ่มและจริงจังขึ้นอย่างกะทันหัน จนคนฟังถึงกับชะงัก จริงด้วย... มือของภูผาที่ควรจะดันไหล่บางให้ถอยห่าง กลับยกขึ้นค้างอยู่กลางอากาศ หรือบางที... เขาอาจจะแค่เผลอใจปล่อยให้ความใกล้ชิดนี้มันกลืนกินพื้นที่ความปลอดภัยของตัวเองไปเสียแล้ว ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงสายฝนภายนอกที่ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ภูผาสบตากับรณกรอย่างไร้ทางหลีกหนี ความดื้อรั้นในแววตานั้นหลอมละลายลงเหลือเพียงประกายความหวานล้ำที่ส่งตรงมาถึงก้นบึ้งของหัวใจ กำแพงน้ำแข็งที่ภูผาสร้างขึ้นมานานนับปี ค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อยภายใต้บรรยากาศที่บีบคั้นและชวนให้เคลิบเคลิ้มนี้ รณกรขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ถ้าไม่อยากให้ผมรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่..." รณกรทิ้งจังหวะพูด ปล่อยให้สายตาประสานกันลึกซึ้งยิ่งขึ้น "งั้นก็พูดมันออกมาสครับ... ว่าทำไมสถาปนิกปากแข็งอย่างคุณ ถึงเอาแต่แอบมองผู้จัดอีเวนต์คนนี้อยู่เรื่อย" หัวใจของภูผากระหน่ำเต้นราวกับกลองเพลในอก ความรู้สึกพรั่งพรูขึ้นมาจนแทบจะทะลักผ่านริมฝีปากที่เม้มแน่น เขาอ้าปากเตรียมจะเอ่ยคำพูดบางอย่างเพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ ทว่า... ในวินาทีที่สถาปนิกหนุ่มกำลังจะเอ่ยปากสารภาพความในใจที่เก็บงำมานาน *กริ๊งงงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของภูผาดังขึ้นทำลายความเงียบและบรรยากาศอันตึงเครียดแต่หวานล้ำลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ หน้าจอแสดงชื่อ "ธีรภัทร" สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความมืด พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนรัวๆ ที่บ่งบอกว่าเพื่อนสนิทตัวดีกำลังจะบุกเข้ามาตามตัวถึงออฟฟิศในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า! รณกรผละถอยหลังออกไปเล็กน้อยด้วยความเสียดาย พร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ภูผาที่กำลังยืนกำหมัดแน่นด้วยความหงุดหงิดสุดขีด "ดูเหมือนกองหนุนของคุณจะมาขัดจังหวะสำคัญเข้าให้แล้วนะครับ ไว้เราค่อยมาคุยกันต่อ... พรุ่งนี้เช้า" รณกรกระซิบด้วยรอยยิ้มทิ้งท้าย ก่อนจะหันหลังเดินไปหยิบกระเป๋าเตรียมตัวกลับ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ