ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ลง

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดระดับสิบในห้องประชุมกระจกใสของบริษัทสถาปัตยกรรม ‘Aero Space’ เช้าวันนี้ ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยให้สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งอย่าง ภูผา รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงจนแทบจะเป็นอัมพาตกำลังขม่งเกลียวเข้าหากัน จนเส้นเลือดข้างขมับแทบเต้นตุบๆ เมื่อดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารสัญญาฉบับแก้ไขบนโต๊ะ เมื่อคืน... คำพูดทิ้งท้ายกึ่งท้าทายของรณกรยังคงวนเวียนอยู่ในหัวราวกับแผ่นเสียงตกร่อง *“ไว้เราค่อยมาคุยกันต่อ... พรุ่งนี้เช้า”* และตอนนี้ก็คือ "พรุ่งนี้เช้า" ที่ว่า รณกรไม่ได้มาแค่ตัว แต่เจ้าตัวเล่นหิ้วแฟ้มโปรเจกต์อีเวนต์เปิดตัวตึกระฟ้าคู่อภิมหาโปรเจกต์เข้ามานั่งไขว่ห้างรออยู่ที่โต๊ะประชุมตั้งแต่แปดโมงเช้า โดยมี ธีรภัทร เพื่อนสนิทตัวแสบยืนพิงกรอบประตูทำหน้าที่เป็นกองหนุนคอยส่งสายตากรุ้มกริ่มส่งสัญญาณแซวอยู่ห่างๆ "กาแฟเย็นไปหน่อยนะคุณสถาปนิก" เสียงหวานกวนประสาทเอ่ยขึ้น พร้อมกับเรียวปากอิ่มที่ยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า รณกรในชุดสูทสีเทาอ่อนเข้ารูปนั่งไขว่ห้าง ปลายรองเท้าหนังขัดเงาเคาะจังหวะเบาๆ บนพื้นห้อง "แต่ก็นะ... รสชาติความพ่ายแพ้ในดีไซน์เมื่อวาน คงทำให้คุณตาสว่างขึ้นเยอะ" ภูผาวางปากกาในมือลงกระแทกกับโต๊ะเสียงดังสนั่นจนธีรภัทรที่ยืนอยู่ไกลๆ ยังต้องสะดุ้ง สถาปนิกหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะประชุมฝั่งตรงข้าม ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับคนกวนประสาท แววตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย "คุณรณกร" ภูผาเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่มักจะใช้กดดันผู้รับเหมาถูกงัดออกมาใช้ "นี่คือห้องทำงานของผม ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาเดินเล่นตามอำเภอใจ อยากได้อะไรก็ว่ามา ผมมีเวลาให้คุณจำกัด" "โอ้โห ดุจังเลยนะครับ ระวังเส้นเลือดในสมองแตกตายก่อนจะได้เห็นงานเปิดตัวตึกเสร็จนะ คุณสถาปนิก" รณกรไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เจ้าตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ขยับเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างเขaทั้งสองลดลงเหลือเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูเจือจางปะปนกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านลอยเข้าแตะจมูกภูผา จนคนตัวโตกว่าต้องแอบสูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว "ผมไม่ได้มาเล่นๆ ผมมาทวงความรับผิดชอบ... ในฐานะที่แบบแปลนสุดเพอร์เฟกต์ของคุณ มันดันขัดแย้งกับฮวงจุ้ยและทางเดินของแขก VIP ที่ผมจัดโซนไว้" "แบบแปลนของผมผ่านการคำนวณโครงสร้างและหลักสถาปัตยกรรมสากลมาแล้วสามรอบ มันไม่มีทางแก้เพิ่มอีกแล้ว!" ภูผาปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตาคมจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ อย่างนึกหมั่นไส้ อยากจะจับฟาดก้นสักทีสองทีข้อหาดื้อด้านไม่ยอมฟังเหตุผล "สากลบ้านคุณสิครับ!" รณกรสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "ตึกนี้นะมูลค่าเป็นหมื่นล้าน ถ้าระบบหมุนเวียนคนในงานอีเวนต์วันเปิดตัวมันห่วยแตกเพราะสถาปนิกหัวรั้นอย่างคุณ ชื่อเสียงบริษัทคุณจะเอาไปไว้ที่ไหน หืม?" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด ธีรภัทรที่ยืนดูอยู่ห่างๆ รีบยกมือขึ้นเกาหัวแล้วทำท่าจะเดินถอยฉากออกไปเงียบๆ เพราะไม่อยากโดนลูกหลงจากรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเพื่อนสนิทและว่าที่คู่กัดเบอร์หนึ่งคู่นี้ แต่ก่อนที่ภูผาจะได้สวนกลับด้วยประโยคเชือดเฉือน รณกรก็ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้สถาปนิกหนุ่มรู้สึกเหมือนมีลางสังหรณ์ไม่ดีวิ่งพล่านไปตามสันหลัง "โอเค... ถ้าคุณยืนยันว่าจะไม่แก้แบบตามที่ผมเสนอ..." รณกรลากเสียงยาว ขยับเข้าไปประชิดตัวภูผาอีกก้าว จนหน้าอกแทบจะแนบชิดกับแผงอกกว้าง มือเรียวยื่นไปหยิบเอกสารสัญญาขึ้นมาม้วนเล่นเบาๆ "ผมก็มี 'ข้อเสนอ' ที่คุณปฏิเสธไม่ลงเหมือนกัน" "เงื่อนไขอะไรของคุณ?" ภูผากัดฟันถาม พยายามบังคับสายตาไม่ให้มองต่ำลงไปที่ริมฝีปากอิ่มที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม "ง่ายมาก..." รณกรเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาแพรวพราวระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "ถ้าคุณยอมรับฟังและแก้ไขแบบตามที่ผมต้องการในจุดที่ผมระบุ... คุณต้องไปดินเนอร์กับผมสองต่อสองในฐานะ 'เพื่อนร่วมงาน' ที่ร้านอาหารริมน้ำคืนนี้ ห้ามปฏิเสธ ห้ามอ้างงาน และห้ามพาใครมาเด็ดขาด" ภูผาสะอึกไปเล็กน้อย หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอพลอยกระหน่ำรัวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย นี่มันบ้าชัดๆ! นี่มันไม่ใช่การเจรจาทางธุรกิจ แต่มันคือการ... ล่อลวงชัดๆ! "คุณทำแบบนี้ทำไม..." ภูผาถามเสียงพร่า ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสับสนที่ฉายชัดผ่านแววตา "เพราะผมอยากรู้ไงครับว่า..." รณกรโน้มใบเข้าไปกระซิบข้างใบหูของสถาปนิกหนุ่ม น้ำเสียงหวานทุ้มกระซิบแผ่วเบาจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ภายใต้ท่าทีปากแข็งและเย็นชาของคุณเนี่ย... หัวใจข้างในมันจะเต้นแรงเหมือนตอนที่อยู่ใกล้ผมหรือเปล่า" สิ้นคำพูดนั้น รณกรก็ผละตัวออกถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมกับรอยยิ้มผู้ชนะเต็มประดา ทิ้งให้ภูผายืนนิ่งค้างอยู่กับที่ สมองขาวโพลน หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ทว่า... ก่อนที่ภูผาจะได้เอปากตอบรับหรือปฏิเสธ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่เคาะสัญญาณใดๆ ทั้งสิ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยในชุดสูทรasยหรูที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับคุณภูผา พอดีผมมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับงบประมาณก่อสร้างที่ต้องให้คุณเซ็นอนุมัติเดี๋ยวนี้..." เสียงทุ้มของบุคคลมาใหม่ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วAขณะ ภูผาเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อหันไปมองผู้มาใหม่ ขณะที่รณกรหุบยิ้มฉับพลัน แววตาคู่สวยหันขวับไปจ้องมองผู้บุกรุกรายนี้ด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความคลั่งรักแบบไม่พักของสองหนุ่มคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!