สะดุดรักกลางสปอตlight

“เลิกทำตัวเป็นเด็กหลงทางในฮอลล์เสียทีรณกร งานจะเริ่มในอีกไม่กี่ชั่วโมง ถ้าคุณยังยืนสั่นอยู่ตรงนี้ โปรเจกต์งานแต่งมูลค่าสิบล้านของคุณได้พังไม่เป็นท่าแน่” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะรำคาญใจของภูผาดังขึ้นจากมุมมืด รณกรสะดุ้งสุดตัว เขาไม่ได้กลัวงานพังหรอก แต่สิ่งที่ทำให้เขาใจสั่นจนควบคุมไม่ได้ คือสายตาของคนพูดที่เพิ่งเดินกลับมาหาต่างหาก “ผมไม่ได้หลงทาง และไม่ได้กลัว” รณกรสวนกลับทันควัน เชิดหน้าขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า “คุณต่างหากที่ดูรีบร้อนจนผิดวิสัย หรือว่ากลัวผมจะเห็นว่าคุณเป็นห่วงจนเก็บอาการไม่อยู่?” ภูผาชะงักไปครู่หนึ่ง เงาจากสปอตไลต์ที่ยังไม่เปิดใช้งานทอดลงบนใบหน้าคมสันนั่น ทำให้รณกรเห็นเพียงแววตาวาวโรจน์ของอีกฝ่ายที่จ้องเขม็งมา ภูผาก้าวฉับเข้ามาหา ระยะห่างที่เคยมีเริ่มมลายหายไปจนรณกรสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายที่แผ่ออกมา “ห่วง?” ภูผาแค่นหัวเราะในลำคอ “ผมแค่ไม่อยากให้งานออกแบบของผมต้องมาแปดเปื้อนเพราะความไร้ประสิทธิภาพของคุณ ถ้าคุณพังงานนี้ ชื่อเสียงผมก็เสียด้วย” “ปากดีนักนะคุณสถาปนิก ถ้างานนี้พังจริง คุณก็นั่นแหละคนแรกที่ต้องรับผิดชอบ เพราะคุณเป็นคนเลือกธีมดีไซน์ที่เสี่ยงแบบนี้เอง!” รณกรก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่าง แต่ทว่าความโชคร้ายดันมาเยือนในจังหวะที่หัวใจเขากำลังเต้นรัว ส้นรองเท้าของเขาสะดุดเข้ากับสายไฟของระบบไฟสเตจที่ถูกลากระโยงระยางอยู่บนพื้นเข้าอย่างจัง “เฮ้ย!” ร่างของรณกรเสียหลักหงายหลังลงไปตามแรงโน้มถ่วง แต่ก่อนที่แผ่นหลังจะได้กระแทกกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ แขนแกร่งของภูผาก็คว้าเอวเขาไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงเหวี่ยงจากการคว้าฉุดรั้งทำให้รณกรเสียหลักถลาเข้าไปในอ้อมกอดของอีกฝ่ายอย่างแรง ตึกตัก... ตึกตัก... ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วฮอลล์กว้าง ลมหายใจของรณกรขาดห้วง เมื่อใบหน้าของเขาสัมผัสเข้ากับแผงอกแข็งแกร่งของภูผา กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของคนตรงหน้าตีรวนอยู่ในโสตประสาท มือของภูผาที่โอบรอบเอวเขาไว้ไม่ได้ปล่อยออก แต่มันกลับกระชับแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปไหน “จะ...จับนานไปแล้วนะ” รณกรเค้นเสียงออกมา แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ภูผาก้มลงมองคนที่อยู่ในอ้อมแขน แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก แสงจากหลอดไฟฉุกเฉินที่ติดๆ ดับๆ สะท้อนให้เห็นประกายในตาคู่นั้นที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา “ผมก็อยากปล่อย” ภูผากระซิบเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มรณกรจนเจ้าตัวขนลุกซู่ “แต่ดูเหมือนร่างกายคุณจะบอกเป็นอย่างอื่นนะ รณกร... เสียงหัวใจคุณน่ะ มันเต้นแรงจนผมเกือบจะลืมไปแล้วว่าต้องทำอะไรต่อ” “คุณมันหลงตัวเอง!” รณกรพยายามดันหน้าอกอีกฝ่ายออก แต่แรงมหาศาลของคนสายสถาปนิกกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนผลักกำแพงหิน “ใช่ ผมหลงตัวเอง หลงในงานที่ตัวเองออกแบบ... และอาจจะกำลังหลงในความปากเก่งของคุณด้วย” ภูผาขยับหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “ถ้าไม่อยากให้ผมทำอะไรมากกว่านี้ ก็เลิกขยับตัวเสียที เพราะตอนนี้ผมเริ่มควบคุมความอดทนตัวเองไม่ค่อยอยู่แล้ว” บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนรณกรแทบหายใจไม่ออก เขารู้ดีว่าถ้าถอยตอนนี้ทุกอย่างจะกลับไปเหมือนเดิม แต่ลึกๆ ในใจเขากลับโหยหาความอบอุ่นที่ภูผากำลังมอบให้ผ่านอ้อมกอดนี้ ทว่าในวินาทีที่รณกรกำลังจะเอ่ยปากโต้กลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังสะท้อนก้องเข้ามาในฮอลล์ ตามด้วยเสียงเรียกที่ทำลายบรรยากาศจนสิ้นซาก “ไอ้กร! มึงอยู่ไหนวะ? แสงสเตจพังไปสามดวงแล้วเนี่ย! ...เฮ้ย!” ทั้งคู่ผละออกจากกันราวกับถูกไฟช็อต รณกรหน้าแดงก่ำรีบจัดเสื้อผ้าตัวเอง ขณะที่ภูผาหันไปมองธีรภัทรด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ธีรภัทรยืนค้างอยู่ตรงทางเข้า มือถือไฟฉายส่องมายังทั้งสองคนที่ยืนอยู่ชิดกันเกินเหตุ มุมปากของเพื่อนสนิทขยับยิ้มกริ่มอย่างรู้ทัน ก่อนจะยกมือถือขึ้นมาเตรียมกดชัตเตอร์ “กูไม่ได้ขัดจังหวะอะไรใช่ไหม? แต่ถ้าจะนัวเนียกัน ช่วยรอให้ไฟในฮอลล์มันติดก่อนไหมวะ... หรือว่านี่คือโปรเจกต์พิเศษที่พวกมึงสองคนแอบซุ่มทำกันอยู่?” ภูผาเม้มปากแน่นก่อนจะหันกลับมามองรณกรด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมายบางอย่างที่เขาไม่เคยเผยออกมา ก่อนจะหันไปหาธีรภัทรแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัย “ถ้าอยากให้งานนี้เสร็จ ก็หุบปากแล้วไปดูไฟตรงฝั่งซ้ายซะ ส่วนมึง...” ภูผาหันกลับมามองรณกรอีกครั้ง แววตานั้นวูบไหวราวกับเปลวเพลิงที่ซ่อนอยู่ใต้เถ้าถ่าน “เรายังคุยกันไม่จบหรอกนะรณกร เตรียมตัวไว้ให้ดี เพราะหลังจบงานนี้ ผมไม่ปล่อยให้คุณหนีไปไหนแน่” ภูผาสะบัดตัวเดินจากไปทิ้งให้รณกรยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ หัวใจเขายังคงเต้นรัวราวกับกลองรบ และเมื่อหันไปมองธีรภัทร เพื่อนตัวดีก็เพียงแค่ยักไหล่แล้วชี้ไปที่ประตูฮอลล์ “กร... มีคนอยากพบมึงข้างนอก เขาบอกว่าเป็นคนจากบริษัทคู่แข่งที่มึงเคยมีเรื่องด้วย... และดูท่าทางเขาจะไม่มาดีนะ” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะครับ ไฟเยอร์บลัดสัญญาว่าจะเขียนให้เข้มข้นกว่านี้ในตอนต่อไปครับ!