หมากตัวแรกที่ขยับ

กลิ่นอายของกำยานดอกกุ้ยฮวาที่ลอยอวลอยู่ในห้องหนังสือลับ คล้ายจะเจือจางลงไปถนัดตา เมื่อปลายพู่กันขนหมาป่าจรดลงบนกระดาษสาเนื้อดีอย่างไร้สุ้มเสียง จินเฟิงชะครงข้อศอกเล็กน้อย ขณะที่สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยววาดผ่านตัวอักษรรายชื่อขุนนางฝ่ายวิชาการที่ถูกคัดลอกด้วยลายมือบรรจง ในห้วงคำนึงของนางเวลานี้ ภาพกองเพลิงที่โหมกระหน่ำเผาผลาญร่างของตนเองในชาติภพก่อนยังคงร้อนระอุ ทว่าความแค้นที่สุมอกกลับถูกหล่อหลอมให้กลายเป็นความเยือกเย็นอันลึกล้ำ ดุจผืนน้ำนิ่งสงบแต่ลึกลงไปคือกระแสน้ำวนที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิตที่บังอาจขวางทาง "หมากตัวนี้... คงถึงเวลาต้องดีดออกเสียที" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่นิ่งสนิทเอ่ยขึ้นเบาๆ กับความว่างเปล่า ก่อนที่ร่างระหงในอาภรณ์สีนิลปักลายเมฆาจะหมุนตัวกลับอย่างงดงาม เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเบาหวิวดุจขนนกที่หยุดลงตรงบานหน้าต่างแกะสลัก หลินเยว่ก้าวข้ามธรณีหน้าต่างเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ชุดนักดนตรีสีเทาอ่อนชื้นหยาดน้ำค้างเล็กน้อยบ่งบอกว่าเขาเพิ่งกลับจากการปฏิบัติภารกิจอันตรายในเขตพระราชฐานชั้นใน สตรีในคราบนักดนตรีผู้กุมความลับครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงผู้นี้ โค้งคำนับอย่างนอบน้อม แววตาคมปลาวาฬไหววูบด้วยความตื่นระทึกที่ถูกเก็บงดไว้อย่างมิดชิด "รายงานท่านแม่ทัพ แผนการลอบวางยาพิษในงานเลี้ยงรับรองทูตต่างเมืองคืนนี้ถูกกำหนดไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ" หลินเยว่เอ่ยเสียงกระซิบ ทรรศนียภาพรอบตัวระแวดระวังถึงขีดสุด "ราชครูเซียวหานใช้มือสังหารจากพรรคเงาโลหิต แทรกซึมเข้าไปในคราบพ่อครัวหลวง โดยมีเป้าหมายคือการใส่ 'ผงมรณะพันจันทรา' ลงในกาชาอุ้ยเซียงส่วนพระองค์ขององค์อธิบัตย์ เพื่อโยนความผิดให้กองกำลังพิทักษ์ชายแดนทางเหนือที่เราเคยดูแล" จินเฟิงไม่แม้แต่จะกะพริบตา นางเพียงแค่ยกถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบช้าๆ รสชาติฝาดขมของใบชาชั้นดีช่วยขับเน้นความตื่นตัวของสมองให้แจ่มชัดขึ้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มทว่าเย็นเยียบถึงกระดูกดำ "ช่างเป็นแผนการที่แยบยลและไร้ร่องรอย... น่าเสียดายที่คนผู้นั้นประเมินความทรงจำของผู้ที่เคยตายไปแล้วต่ำเกินไป" จินเฟิงวางถ้วยชาลงกระทบโต๊ะหยกดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่กังวานสะท้อนก้องในความเงียบ "สาส์นลับที่ข้าสั่งให้เจ้าคัดลอกเลียนลายมือ จัดการส่งถึงมือแม่ทัพกวานแห่งกองทัพพิทักษ์นครแล้วหรือยัง?" "เรียบร้อยแล้วค่ะท่านแม่ทัพ หลุมพรางที่ท่านขุดไว้... บัดนี้ถูกอำพรางด้วยกลีบดอกไม้จนหมดสิ้นแล้ว" หลินเยว่ตอบด้วยความเลื่อมใสระคนยำเกรง หญิงสาวตรงหน้ามิใช่เพียงสตรีผู้รอดตายจากกองเพลิง แต่นางคือเซียนหมากผู้ชักใยกระดานการเมืองทั้งหมดโดยที่คู่ต่อสู้ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังเดินไปสู่ลานประหาร จินเฟิงลุกขึ้นยืน ชายผ้าไหมยาวลากพื้นส่งเสียงเสียดสีกับพรมปูพื้นเบาๆ นางเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าแผนที่แผ่นใหญ่ที่กางไว้บนโต๊ะไม้จันทน์ นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวลากผ่านเส้นทางสายต่างๆ ในวังหลวง ชี้ไปยังตำหนักเป่ยถัง จุดที่ราชครูเซียวหานมักจะใช้เป็นที่กบดานและสั่งการลับ "คืนนี้... เราจะไปร่วมงานเลี้ยงด้วยกัน" จินเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจ "ในเมื่อราชครูเซียวหานปรารถนาจะเห็นความพินาศของตระกูลจินนัก ข้าก็จะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ที่จะทำให้เขานอนไม่หลับไปตลอดชีวิต" แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างแกะสลัก ทาบทับลงบนใบหน้างามที่เรียบเฉยราวน้ำแข็งสลักของจินเฟิง ดวงตาคู่นั้นสะท้อนประกายเพลิงแห่งการแก้แค้นที่ไม่อาจมีสิ่งใดดับลงได้ ทุกย่างก้าวที่นางกำลังจะเดินออกไปในค่ำคืนนี้ คือจุดเริ่มต้นของการทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่นางสมควรได้รับ ความเงียบสงบในห้องหนังสือถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนทั้งสอง ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวด้วยจังหวะแห่งสงครามที่กำลังจะอุบัติขึ้น ณ ท้องท้องพระโรงใหญ่ ในขณะที่จินเฟิงกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบหน้ากากเงินประจำตัวเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง เสียงเคาะประตูสามครั้งอย่างเป็นจังหวะก็ดังขึ้นจากด้านนอก... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* หลินเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ยามวิกาลเช่นนี้ ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าล่วงล้ำเข้ามายังเรือนพักส่วนตัวของนาง เว้นเสียแต่ว่า... ประโยคคำสั่งถูกกลืนหายไป เมื่อบานประตูไม้แกะสลักถูกผลักให้เปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างสูงสง่าในอาภรณ์คลุมสีขาวบริสุทธิ์ของบุรุษผู้ไม่ควรจะปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้เป็นอันขาด เซียวหาน... ราชครูผู้ทรงอำนาจและเป็นศัตรูคู่อาฆาต ยืนแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนดั่งบัณฑิตผู้ทรงคุณธรรมอยู่ตรงธรณีประตู ทว่าในมือหนานั้น กลับถือป้ายหยกประจำตัวของจินเฟิงที่นางควรจะเก็บไว้ในหีบสมบัติลับอย่างมิดชิด! "ยามวิกาลดึกดื่นเช่นนี้ แม่ทัพจินยังมิได้นอนหลับพักผ่อน... หรือกำลังรอต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์เช่นข้าอยู่พอดีกันแน่?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและเดิมพันด้วยชีวิตไปพร้อมกับขวาหนามแห่งความแค้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - มนตรากรรมสะท้อน