กลิ่นเลือดในความทรงจำ

รสชาติของความตาย... แท้จริงแล้วมิใช่ความมืดมิดอันว่างเปล่า หากแต่เป็นกลิ่นสนิมเหล็กเข้มข้นที่คละคลุ้งติดอยู่ปลายลิ้น ดุจโลหิตอุ่นๆ ที่หลั่งรินจากบาดแผลฉกรรจ์บนอกเสื้อเกราะ จินเฟิงสะดุ้งเฮือก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวเบิกโพลงขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของห้องนอนประจำจวนสกุลจิน ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายชุ่มแผ่นหลังขาวเนียนที่แนบอยู่บนเบาะนอนปักลายมังกรเมฆา อาการเจ็บแปลบที่กลางอกซึ่งควรจะแล่นริ้วมาจากคมดาบพิฆาตเมื่อครู่ กลับว่างเปล่า มีเพียงความเงียบงัดและกลิ่นหอมจางๆ ของกำยานไม้กฤษณาที่ลอยวนอยู่ในอากาศ เขายกมือสั่นเทาขึ้นสัมผัสลำคอของตนเอง... ผิวเนื้ออุ่นนุ่ม ชีพจรเต้นตุบๆ อย่างแข็งขัน มิใช่ความเย็นเยียบของศพไร้วิญญาณที่ถูกทิ้งให้เน่าเปื่อยอยู่บนสนามรบซูโจว “ท่านแม่ทัพ...” เสียงทุ้มต่ำของพ่อบ้านหลี่ดังลอดผ่านม่านมุกเข้ามาด้วยความร้อนรน “กองกำลังรักษาพระองค์ส่งเทียบเชิญด่วนจากราชครูเซียว แจ้งว่ามีราชกิจเร่งด่วนในยามวิกาล ขอให้ท่านเตรียมตัวสวมชุดเกราะเข้าเฝ้าหน้าพระตำหนักชิงหลันโดยพลันพ่ะย่ะค่ะ... เอ๊ย... เรียนเชิญท่านแม่ทัพ” ดวงตาของจินเฟิงหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ความทรงจำอันปวดร้าวไหลบ่าเข้ามาดุจกระแสน้ำเชี่ยวที่พังทำนบกั้น *คืนก่อนวันพระจันทร์สีเลือด... คืนที่สกุลจินถูกป้ายสีว่าเป็นกบฏ และตระกูลทั้งตระกูลต้องสังเวยใต้คมดาบของเซียวหาน!* เขาย้อนเวลากลับมาแล้วจริงๆ ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเป็นเส้นตรง รอยยิ้มนั้นเยือกเย็น ดุจหินผาที่ถูกแช่แข็งด้วยน้ำค้างยามเหมันต์และเจ้าเล่ห์ดุจจิ้งจองที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ในเงาจันทร์ ในชาติภพก่อน เขาคือแม่ทัพผู้โง่งง ยึดมั่นในความจงรักภักดีจนนำพาพี่น้องและบิดามารดาไปสู่ลานประหาร แต่วันนี้... หกระชากกระดานนี้ถูกวางลงใหม่แล้ว และเขาจะไม่ยอมเดินหมากพลาดแม้แต่ตาเดียว “เข้ามา” จินเฟิงเอ่ยปาก น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนพ่อบ้านหลี่ที่ผลักประตูเข้ามาต้องสะดุ้งเฮือกด้วยความเกรงขามโดยไร้สาเหตุ พ่อบ้านชราก้าวเข้ามาด้วยท่าทีน้อมน้อม ถือถาดรองชุดคลุมไหมปักดิ้นทองเข้ามาด้วยมือสั่นเทา “ท่านแม่ทัพ วันนี้ดูแปลกตาไป... หรือมีสิ่งใดไม่สบายใจพ่ะย่ะค่ะ” “ไม่มีอันใด” จินเฟิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำสมส่วนภายใต้ชุดนอนแพรต่วนสีดำสนิทขยับไหวด้วยความคล่องแคล่ว สายตาคมกวาดมองไปทั่วห้องนอนที่คุ้นเคย ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงตั้งอยู่ ณ ตำแหน่งเดิม ราวกับภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทดสอบจิตใจ “ราชครูเซียวส่งเทียบเชิญมาเมื่อใด” จินเฟิงเอ่ยถาม พลางยื่นมือออกไปรับสายคาดเอวหยกขาวมาคาดด้วยตนเอง ท่วงท่าสง่างามดุจพญาเสือโคร่งที่กำลังตื่นจากการจำศีล “เรียนท่านแม่ทัพ บ่าวรับมาเมื่อก้านธูปก่อนหน้านี้ขอรับ ผู้ส่งสารแจ้งว่า ราชครูเซียวมีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับชายแดนทักษิณที่ต้องหารือกับท่านเป็นการส่วนตัวที่ศาลาแปดเหลี่ยมท้ายสวนบัวหลวงในยามสาม” หึ... ศาลาแปดเหลี่ยมท้ายสวนบัวหลวง? สถานที่ลับตาคน ไร้พยานหลักฐาน เหมาะแก่การลงมือฆ่าตัดตอนและโยนความผิดฐานซ่องสุมกำลังพลยิ่งนัก ในอดีตชาติ เขาเดินทางไปตามคำเชิญนั้นอย่างซื่อตรง และสิ่งที่รออยู่คือน้ำชาพิษที่ถูกชงขึ้นโดยมือของสตรีที่เขาเคยไว้ใจที่สุด... หลินเยว่ จินเฟิงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทำให้พ่อบ้านหลี่รู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด “เตรียมม้าเหงื่อโลหิตของข้า และ...” จินเฟิงหันกลับมา แววตาดุจคมมีดกวาดมองพ่อบ้านชราด้วยความล้ำลึก “ส่งคนไปแจ้งหลินเยว่ว่า คืนนี้ข้ามี ‘เรื่องสนุก’ จะให้นางร่วมชมด้วย นางจะได้ไม่ต้องรอนอนเคียงหมอนให้เสียเวลา” พ่อบ้านหลี่อึ้งงันไปชั่วขณะ ด้วยไม่เคยเห็นแววตาที่น่ากลัวปานนี้จากผู้เป็นนายมาก่อน ทว่าด้วยความยำเกรง เขาจึงทำได้เพียงโค้งคำนับแล้วถอยหลังออกไปอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องที่เหลือเพียงลำพัง จินเฟิงเดินไปหยิบกระบี่ประจำกาย ‘อสุนีคำราม’ ขึ้นมาจากแท่นวาง นิ้วเรียวยาวลูบไล้คมกระบี่ที่อาบแสงจันทร์สลัวผ่านหน้าต่างกระดาษสา ความแค้นที่สุมอกอยู่เปรียบเสมือนไฟสำริดที่หลอมละลายความอ่อนโยนทั้งหมดในจิตใจของเขาจนหมดสิ้น *เซียวหาน เฒ่าสารพัดพิษ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังกระดานนี้สินะ... แต่ทว่า เจ้าคงลืมไปว่า หมากตัวที่เจ้าคิดว่าเป็นเบี้ยล่าง กลับถือคมมีดไว้รอเสียบทะลวงหัวใจเจ้าแล้ว* เขาก้าวเท้าออกจากห้อง ประตูไม้แกะสลักถูกผลักออกเผยให้เห็นท้องนภาอันมืดมิดและดวงจันทร์สีเลือดที่กำลังลอยเด่นอยู่กลางห้วงเวหา สัญญาณเตือนภัยแห่งยุคสมัยได้เริ่มขึ้นแล้ว ทว่า... ในจังหวะที่จินเฟิงกำลังจะก้าวเท้าขึ้นหลังม้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังวังหลวง ร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งในชุดผ้าแพรสีขาวบริสุทธิ์ก็ก้าวออกมาจากเงาสลัวของระเบียงทาง เส้นผมยาวสลวยดุจแพรไหมสีนิลปลิวไสวตามสายลมราตรี ดวงหน้างามงดล้ำเลิศแต่ซีดเซียวไร้สีเลือด นัยน์ตาคู่สวยคู่นั้นจ้องมองมาที่เขา เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ความลับ และ... ความหวาดกลัวที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้ม “ท่านพี่...” หลินเยว่เอ่ยเรียกเสียงสั่นเครือ นางก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นถาดกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามที่ส่งกลิ่นหอมหวานแปลกประหลาดขึ้นมาตรงหน้า “ดึกดื่นเช่นนี้ ท่านจะออกไปไหนหรือเจ้าคะ... น้องเห็นท่านตื่นขึ้นมาด้วยความกระวนกระวาย จึงต้มน้ำชาโสมป่าถ้วยนี้มาให้ท่านดื่มก่อนออกเดินทาง... เพื่อความอุ่นใจของท่าน...” จินเฟิงหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที นัยน์ตาคมกริบมองถ้วยชาในมือของสตรีผู้เป็นทั้งพันธมิตรและศัตรูในคราบเดียวกัน กลิ่นหอมหวานของชาโสมป่า... แต่มันกลับเจือด้วยกลิ่นจางๆ ของ ‘อัสวินพันลี้’ พิษร้ายแรงที่ไร้สีไร้กลิ่นซึ่งนำเข้าจากแดนประจิม นี่คือภาพซ้ำรอยของอดีตชาติ... ถ้วยชาพิษที่ส่งตรงมาจากมือของนางในคืนก่อนวันวิบัติ! จินเฟิงค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับนาง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อันตรายที่สุดเท่าที่หลินเยว่เคยเห็นมาในชีวิต นางผวาเฮือก ถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัวเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ราวดึงดูดวิญญาณของเขา “เจ้าเป็นห่วงข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ... เยว่เอ๋อร์” จินเฟิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเข้าไปประชิดร่างบางทีละก้าวอย่างเชื่องช้า จนแผ่นหลังของนางชนเข้ากับเสาเรือนไม้แกะสลักอย่างไร้ทางหนี หลินเยว่หายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก นางพยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อน “ท่านพี่... ท่านพูดจาแปลกๆ... ดะ... ดื่มชานี้เสียเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะเย็นเสียรสชาติ...” มือเรียวบางที่สั่นเทานั้นยื่นถ้วยชาเข้ามาใกล้ริมฝีปากของเขามากขึ้น... ในขณะที่ปลายนิ้วอีกข้างของจินเฟิงค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสคางค้างของนาง บีบเบาๆ ให้เงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ “ดี... หากเจ้าปรารถนาให้ข้าดื่มนัก งั้นเรามาดื่มร่วมกันดีหรือไม่?” จินเฟิงเอ่ยกระซิบข้างใบหูของนาง น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง ก่อนที่เขาจะใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือของนางไว้แน่น แล้วบังคับยกถ้วยชาอุ่นๆ นั้นจ่อเข้าที่ริมฝีปากของนางเองทันที! “ท่านพี่!...” หลินเยว่กรีดร้องเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อถ้วยชาจ่อชิดริมฝีปากจนหยดน้ำพิษซึมเข้าแตะลิ้นของนาง! _________________________________ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและเดิมพันด้วยชีวิตไปพร้อมกับขวาหนามแห่งความแค้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - มนตรากรรมสะท้อน