รอยร้าวในกำแพงน้ำแข็ง

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของชายปริศนาที่หน้าประตูดังแทรกเข้ามาในความเงียบงันของเซฟเฮาส์ลับ ทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงทันที รณภพไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น ใบหน้าคมคายยังคงนิ่งสนิท ดวงตาสีนิลคมกริบกวาดมองร่างของบุคคลที่ยืนหอบแฮกอยู่หน้าประตู ก่อนจะเลื่อนสายตาคมปลาบกลับมาจ้องมองคนที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงคืบ—กันต์กวี นักสืบหนุ่มจอมกะล่อนหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด สมองที่ทำงานเร็วกว่าปกติประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าในเสี้ยววินาที ประโยคที่ว่า *'คนที่คุณตามหา กำลังมุ่งหน้ามาที่เซฟเฮาส์นี้แล้ว'* มันไม่ใช่แค่ข่าวกรองธรรมดา แต่มันคือชนวนระเบิดเวลาที่กำลังจะทำลายกำแพงน้ำแข็งที่รณภพสร้างขึ้นมานานนับปี "เชฟครับ... เอาไงดีครับ มันใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว" เสียงของลูกน้องคนสนิทหน้าประตูสั่นเครือเล็กน้อย รณภพขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมฉายแววหงุดหงิดระคนกังวลอย่างปิดไม่มิด มือหนาที่ถือมีดทำครัวสเตนเลสสตีลกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเชฟหนุ่มจนบรรยากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "ออกไปรอข้างนอกก่อน..." รณภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุบกระชากใจ แต่นิ่งสนิทจนน่ากลัว "แล้วจัดการล็อกรอบพื้นที่ อย่าให้ใครเข้ามาจนกว่าผมจะสั่ง" "แต่ว่าเชฟครับ—" "ผมบอกให้ออกไป!" รณภพตวัดสายตาดุดันกลับไปมองเพียงแวบเดียว ทำเอาลูกน้องหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะรีบถอยฉากออกไปและปิดประตูลงอย่างเบามือ ความเงียบกลับมาเยือนห้องครัวกว้างอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยแรงกระเพื่อมทางอารมณ์ที่รุนแรงเสียยิ่งกว่าพายุ กันต์กวีไม่ปล่อยให้จังหวะนี้หลุดมือ ดวงตาเจ้าเล่ห์ประกายแสงวิบวับอย่างคนกุมความลับสำคัญ นักสืบหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้เชฟชื่อดังทีละก้าว รองเท้าหนังกระทบพื้นเสียงดังสะท้อนก้องในความเงียบ "คนที่คุณตามหา... หรือพูดให้ถูกคือ คนที่คุณพยายาม *'หนี'* มาตลอดชีวิตใช่ไหมครับ เชฟรณภพ" กันต์กวีเอ่ยเสียงนุ่ม แฝงแววเย้าแหย่แต่จริงจังอย่างหาได้ยาก รณภพหันขวับมามอง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวกันต์กวีในระยะประชิดอย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของนักสืบหนุ่มแล้วดันแผ่นหลังบางให้แนบชิดติดกับผนังห้องครัวเย็นเฉียบ แรงปะทะที่ไม่ได้ตั้งตัวทำให้กันต์กวีสะดุ้งเล็กน้อย แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความท้าทาย ไร้ซึ่งความหวาดกลัว "คุณรู้อะไรมา กันต์กวี..." เสียงกระซิบต่ำติดริมฝีปากดังชิดใบหู ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ เคมีที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกันพุ่งพล่านจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ "อย่าล้ำเส้นในสิ่งที่นายไม่รู้" "โอ๊ะ... เจ็บนะครับเชฟ มือหนักเป็นบ้าเลย" กันต์กวีแกล้งทำหน้าเจ็บปวดทั้งที่รอยยิ้มมุมปากยังคงกวนประสาทไม่เปลี่ยน นิ้วเรียวอีกข้างที่ว่างอยู่ถือแท็บเล็ตหน้าจอเรืองแสงขึ้นมาจ่อตรงหน้ารณภพ "แต่ถ้าผมบอกว่า... ผมไม่ได้แค่รู้ แต่ผมเพิ่งขุดประวัติลับที่แม้แต่ตำรวจสากลยังต้องกราบคุณล่ะครับ?" หน้าจอในมือแสดงเอกสารลับและภาพถ่ายเก่าคร่ำครึที่ถูกถอดรหัสออกมา ดวงตาสีนิลของรณภพเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—เพียงเสี้ยววินาทีที่ความตกใจฉายชัดในแววตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาตามเดิม "คุณแฮกเข้าระบบของผม..." รณภพเค้นเสียงลอดไรฟัน "เรียกว่า 'หาความจริง' จะดูเท่กว่านะครับ" กันต์กวีหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเชฟหนุ่ม "ตระกูลวรภัทรโภคิน... ครอบครัวเชฟระดับตำนานที่หายสาบสูญไปจากวงการอาหารเมื่อสิบปีก่อนจากคดีเพลิงไหม้ปริศนา และผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว... คือเด็กชายวัยสิบขวบที่ชื่อ รณภพ" ห้องครัวทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องทำความเย็นที่ทำงานเบาๆ รณภพผ่อนลมหายใจยาวเหยียด มือที่บีบข้อมือของกันต์กูค่อยๆ คลายแรงลง แต่ร่างทั้งสองยังคงแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะหัวใจที่เต้นโครกครากไม่เป็นจังหวะ "เก่งมาก... ที่สืบมาได้ขนาดนี้" รณภพแค่นยิ้มหยันตัวเอง ดวงตาคู่คมทอประกายความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความเยקטานมานาน "แต่นายไม่รู้หรอกว่าไอ้คนที่กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่... มันคือใคร" "ใครล่ะครับ? หรือว่า... จะเป็น 'คนลงมือ' คนนั้น?" กันต์กวีหรี่ตาลง น้ำเสียงเริ่มจริงจังขึ้นเมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย "ไม่ใช่แค่คนลงมือ..." รณภพขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนริมฝีปากของนักสืบหนุ่ม กันต์กวีเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว สมองตื้อตันไปชั่วขณะกับความใกล้ชิดที่อันตรายถึงชีวิตนี้ "แต่มันคือคนที่สวมรอยเป็นพ่อฉัน... และขโมยสูตรอาหารทั้งหมดไปครอบครอง จนทำให้ครอบครัวฉันต้องพินาศ!" กันต์กวีชะงักกึก ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุด เคมีร้อนแรงที่เคลือบแฝงด้วยดราม่าเข้มข้นทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไรโต้ตอบ *ปัง!* เสียงถีบประตูดังสนั่นหวั่นไหว ประตูไม้สักหนาหนักพังกระเด็นหลุดจากบานพับด้วยแรงมหาศาล ร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงทางเข้า พร้อมกับปืนพกสั้นติดเก็บเสียงที่ถูกยกขึ้นเล็งตรงมาที่กลางอกของรณภพและกันต์กวีอย่างไร้ความปรานี! "เจอตัวสักที... ไอ้เชฟตกอับ!" เสียงทุบต่ำเหี้ยมเกรียมดังขึ้น พร้อมกับนิ้วชี้ที่เตรียมเหนี่ยวไกในเสี้ยววินาทีนี้! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!