รสมือที่ทำให้ใจเต้นผิดจังหวะ

*กริ๊ก—* เสียงปลดล็อกปืนไกโลหะเย็นเฉียบดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่เข้ากลืนกินห้องครัวของเซฟเฮาส์จนมิด ดับวูบลงพร้อมกับระบบไฟหลักที่ตัดขาดอย่างไร้สาเหตุ กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อสเต็กที่กำลังย่างบนกระทะเมื่อครู่ยังคงลอยอวลปะปนกับกลิ่นอายความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบจะคว้าจับต้องได้ในอากาศ กันต์กวีอาศัยสัญชาตญาณของนักสืบพุ่งตัวแนบชิดไปกับเคาน์เตอร์ครัว มือขวากระชับปืนพกประจำกายในความมืด ขณะที่หัวใจเต้นโครมครามด้วยความระแวดระวัง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเหนี่ยวไกเตือนภัย เสียงทุ้มต่ำและนิ่งสนิทของคนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ "ถ้าไม่อยากยิงกระทะทอดไข่ของผมจนพรุน... ลดปืนลงซะ, คุณนักสืบ" น้ำเสียงของรณภพไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นและรำคาญใจเจือจาง ชายหนุ่มร่างสูงขยับตัวในความมืดอย่างคุ้นเคย ก่อนที่แสงสว่างสีส้มอุ่นจากเปลวไฟดวงเล็กๆ จะสว่างวาบขึ้นในมือของเชฟหนุ่ม รณภพจุดเทียนหอมไขถั่วเหลืองบนโต๊ะอาหารอย่างใจเย็น แสงวับแวมจากเปลวเทียนสะท้อนเข้ากับสันจมูกโด่งและดวงตาคมกริบที่มองตรงมายังกันต์กวีด้วยความนิ่งสงบ กันต์กวีหรี่ตามองภาพตรงหน้า พลางลดปืนลงช้าๆ แต่ยังไม่คลายความระแวง "ไฟดับกะทันหันแบบนี้ คุณยังใจเย็นจุดเทียนสุนทรีย์ได้อีกเหรอครับ หรือว่านี่คือแผนเซอร์ไพรส์ฆาตกรรมต่อเนื่องฉบับมิชลินสตาร์" "ถ้าผมจะฆ่าคุณ ผมคงไม่เสียเวลาหมักเนื้อแกะชั้นดีให้เสียของหรอกครับ" รณภพตอบเสียงเรียบ วางเชิงเทียนลงกลางโต๊ะอาหารที่จัดเตรียมไว้อย่างประณีต แสงไฟสีส้มสลัวสาดส่องกระทบใบหน้าของเชฟหนุ่มจนเกิดเงาทอดweะที่ชวนให้รู้สึกใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด "นั่งลงเถอะครับ อาหารกำลังจะเสียรสชาติเพราะความหวาดระแวงของคุณ" กันต์กวียังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องครัวที่ถูกความมืดโอบล้อม มีเพียงแสงเทียนเล่มเดียวที่ทำหน้าที่ขับไล่เงาดำ ความเงียบสงบในเซฟเฮาส์ลับแห่งนี้ช่างเปราะบางเหลือเกิน เมื่อเทียบกับความรู้สึกร้อนรุ่มที่ก่อตัวขึ้นในอกของเขา ปมคดีที่ยังไขไม่ตกและความใกล้ชิดอย่างไร้ระยะห่างกับเชฟหนุ่มปากร้ายกำลังทำให้สมองของนักสืบหนุ่มรวนเร "ผมเป็นคนกินยากนะคุณรณภพ โดยเฉพาะกับมื้อค่ำที่เสิร์ฟในบรรยากาศมืดมนแบบนี้" กันต์กวีเลือกที่จะเดินอ้อมเคาน์เตอร์มาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มกวนประสาทถูกจุดขึ้นที่มุมปากเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในใจ "หวังว่าฝีมือคุณจะดีพอที่จะชดเชยกับความระทึกขวัญเมื่อกกี้นะครับ" รณภพไม่ตอบคำโตตอบ เขากลับหายเข้าไปในความมืดชั่วครู่ก่อนจะกลับมาพร้อมกับจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดในมือ กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อแกะย่างซอสไวน์แดงพวยพุ่งเข้าจมูกทันทีที่จานถูกวางลงตรงหน้า ความหิวโหยที่ถูกละเลยไปนานนับสัปดาห์ส่งเสียงประท้วงในท้องของกันต์กวีอย่างไม่รักดี เชฟหนุ่มทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม แสงเทียนวับแวมทอดผ่านดวงตาที่จับจ้องมายังแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ "ลองชิมดูสครับ แล้วคุณจะรู้ว่าผมไม่ได้มีดีแค่ปากเสีย" กันต์กวีเลิกคิ้วเล็กน้อย ใช้มีดและส้อมหั่นชิ้นเนื้อแกะที่ปรุงมาอย่างพอดีคำ นำเข้าปากอย่างไม่รีบร้อน สัมผัสแรกที่เนื้อสัมผัสกับลิ้นคือความนุ่มละมุนที่แทบจะละลายหายไปอย่างไร้รอยต่อ ตามด้วยรสชาติเข้มข้นกลมกล่อมของซอสไวน์แดงที่ซึมลึกเข้าไปถึงเนื้อใน ความเปรี้ยวหวานที่ลงตัวพอดีตัดกับกลิ่นสาบของเนื้อแกะได้อย่างไร้ที่ติ รสมือนี้... ไม่ใช่แค่การทำอาหารตามตำรา แต่เป็นงานศิลปะที่บรรจงสร้างขึ้นด้วยความใส่ใจอย่างถึงที่สุด ดวงตาของกันต์กวีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ความอร่อยที่ระเบิดขึ้นในปากทำให้คำพูดจิกกัดที่เตรียมไว้กลืนหายลงคอไปจนหมดสิ้น รณภพสังเกตเห็นปฏิกิริยานั้น มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ชนะ "เป็นไงครับ? พอจะผ่านเกณฑ์นักสืบปากมากอย่างคุณไหม" รณภพเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย ซึ่งเป็นโทนเสียงที่หาฟังได้ยากยิ่งจากเชฟหนุ่มคนนี้ กันต์กวีวางชิ้นเนื้อลงบนจานช้าๆ สายตาที่มองรณภพเปลี่ยนไปจากเดิมมีความระแวงผสมผสานกับความทึ่งและความลุ่มหลงบางอย่างที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้ "คุณ... ทำให้ผมแปลกใจอยู่เรื่อยเลยนะรณภพ คนที่ทำอาหารอร่อยขนาดนี้ได้ ทำไมถึงต้องมาซ่อนตัวอยู่ในเซฟเฮาส์ลับที่เต็มไปด้วยกระสุนปืนและคดีฆาตกรรมด้วยล่ะครับ" รณภพเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มมองลึกเข้ามาในดวงตานักสืบหนุ่ม แสงเทียนไหววูบตามสายลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง ทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งทวีความอบอุ่นและเย้ายวนใจอย่างประหลาด ความตึงเครียดก่อนหน้านี้ละลายหายไป เหลือเพียงเคมีที่ดึงดูดเข้าหากันราวกับแรงโน้มถ่วง "บางที... การได้อยู่กับวัตถุดิบที่ซื่อสัตย์ มันอาจจะง่ายกว่าการอยู่กับคนที่ชอบโกหกคำโตแบบคุณก็ได้นะครับ" รณภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาพราวระยิบระยับในความมืด กันต์กวีหัวเราะในลำคอเบาๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลายขึ้น ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่เขาจะทันได้สวนคำพูดคมคายกลับไป— *แอ๊ด—* เสียงเปิดประตูไม้หนักอึ้งจากห้องโถงใหญ่ชั้นล่างดังขึ้นทำลายความเงียบงัน พร้อมกับฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่กำลังก้าวขึ้นบันไดมาอย่างเร่งรีบ! รณภพและกันต์กวีหันขวับไปมองที่ประตูห้องครัวพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ มือของกันต์กวีพุ่งกลับไปแตะด้ามปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอวทันทีในความมืด เงาร่างสูงใหญ่ของบุคคลปริศนาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อรณภพด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อยและร้อนรน "เชฟครับ! แย่แล้ว... ทางเราเพิ่งได้รับรายงานว่าคนที่คุณตามหา กำลังมุ่งหน้ามาที่เซฟเฮาส์นี้แล้ว!"