กฎสามข้อของห้องครัว

“คุณกำลังทำให้ผมเสียเวลา... และที่สำคัญ คุณกำลังทำให้ครัวของผมสกปรก” รณภพวางมีดเชฟดามัสกัสลงบนเขียงไม้เนื้อแข็ง เสียงกระทบกันของโลหะกับไม้ดังกังวานก้องไปทั่วเซฟเฮาส์ เขาไม่ได้หันมามองคนแปลกหน้าที่ยืนหยัดอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ สายตาคมกริบของเขายังคงจดจ้องอยู่กับการหั่นหอมหัวใหญ่ด้วยจังหวะที่นิ่งสนิทและทรงพลัง กันต์กวีไม่ได้สะทกสะท้าน เขายกยิ้มมุมปาก พลางเอื้อมมือไปหยิบเศษแครอทที่หั่นทิ้งไว้บนเขียงขึ้นมาโยนเข้าปากเคี้ยวอย่างใจเย็น “เสียเวลาหรือครับ? ผมว่าผมกำลังช่วยประหยัดเวลาให้คุณนะ เพราะถ้าคุณไม่รีบส่งแขกของผมคืน ผมคงต้อง ‘รื้อ’ ที่นี่ดูหน่อยว่าคุณซ่อนอะไรไว้ใต้โต๊ะอาหารตัวนี้บ้าง” รณภพหยุดมือทันที เขาหันขวับกลับมา ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนด้วยลายมือตัวบรรจงสะอาดตาแปะลงบนเคาน์เตอร์ต่อหน้าอีกฝ่าย “กฎสามข้อของที่นี่ จำใส่หัวไว้ให้ดี” เสียงทุ้มต่ำของเชฟหนุ่มเอ่ยอย่างเฉียบขาด “หนึ่ง... ห้ามแตะต้องวัตถุดิบในครัวของผมเด็ดขาด สอง... ห้ามเดินเพ่นพ่านในเวลาที่ผมกำลังปรุงอาหาร และสาม... ห้ามพูดจาไร้สาระถ้าไม่จำเป็น” กันต์กวีหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะกวนประสาทนั้นทำให้คนเจ้าระเบียบอย่างรณภพขมวดคิ้วแน่น นักสืบหนุ่มก้าวเดินผ่านพื้นที่ต้องห้ามไปหยุดยืนประจันหน้ากับเชฟผู้เย็นชา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นหอมจางๆ ของโรสแมรี่และกลิ่นไอความร้อนจากเตาปะทะเข้ากับกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของนักสืบหนุ่มจนเกิดเป็นบรรยากาศที่น่าอึดอัดแต่เย้ายวนอย่างประหลาด “กฎน่ะ... มันก็แค่ตัวหนังสือครับเชฟ” กันต์กวีเอื้อมมือไปคว้าตะหลิวในมือของรณภพอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหันไปกลับด้านเนื้อสเต็กบนกระทะด้วยท่าทางที่ดูเชี่ยวชาญกว่าที่ใครจะคาดคิด “แต่ถ้าอยากให้ผมทำตาม คุณต้องมีข้อเสนอที่ดีกว่านี้” “คุณ!” รณภพกัดฟันกรอด ความอดทนของเขาขาดผึง มือหนาคว้าข้อมือของกันต์กวีไว้แน่นเพื่อหยุดการกระทำที่เขามองว่าเป็นการหยามเกียรติในอาชีพของตน “ออกไปจากครัวของผม เดี๋ยวนี้!” “ถ้าผมไม่ออกล่ะครับ?” กันต์กวีไม่เพียงไม่ขัดขืน แต่กลับโน้มตัวเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของอีกฝ่าย สายตาที่เคยดูทะเล้นเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่คาดเดาไม่ได้ “คุณเชฟคนเก่ง... คุณกลัวอะไรกันแน่? กลัวผมจะทำให้อาหารของคุณเสียรส หรือกลัวว่าผมจะเจอความลับที่ซ่อนอยู่ในวัตถุดิบพวกนี้” ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน มีเพียงเสียงน้ำมันเดือดเบาๆ ในกระทะที่ยังคงทำหน้าที่ของมัน รณภพจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนักสืบหนุ่ม พยายามมองหาความนัยแฝง แต่เขากลับพบเพียงความว่างเปล่าที่ล่อลวงให้คนอยากค้นหา ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะที่ไม่ประสานกันนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังก้องขึ้นจากทางเดินมืดมิดหลังครัว ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูเหล็กบานหนาที่ดังรัวราวกับจังหวะชีวิตที่กำลังถูกคุกคาม *ปัง! ปัง! ปัง!* “เชฟครับ... พวกมันมาถึงหน้าประตูแล้ว!” เสียงตะโกนของลูกน้องรณภพดังขึ้นพร้อมกับการเปิดประตูพรวดเข้ามา รณภพปล่อยมือจากข้อมือของกันต์กวีทันที สายตาของเขาสะท้อนความตระหนกเพียงวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม กันต์กวีหันไปมองประตูด้วยแววตาเป็นประกาย เหมือนนักล่าที่เห็นเหยื่อเดินเข้ามาติดกับ “ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญของผม... จะเป็นคนเดียวกับศัตรูของคุณนะ เชฟ” เขาเอื้อมมือไปหยิบมีดปอกผลไม้ที่วางอยู่ใกล้ที่สุดขึ้นมาควงเล่น พลางส่งยิ้มที่ทำให้รณภพรู้สึกหนาวสันหลังวาบ “เอาล่ะครับ... เรามาเปลี่ยนกฎข้อที่สี่กันดีกว่าไหม? ใครที่ขวางทางเรา... เราจะ ‘เชือด’ มันทิ้งซะ” ประตูเหล็กบานนั้นเริ่มงอเบี้ยวจากการถูกกระแทกอย่างแรงจากฝั่งตรงข้าม รณภพสบตากันต์กวีเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจบางอย่าง เขาคว้ากุญแจที่ห้อยคอออกมาแล้วยัดใส่มือของนักสืบหนุ่ม “ไปที่ห้องใต้ดิน... นั่นคือที่ที่ฉันเก็บ ‘ทุกอย่าง’ ไว้” รณภพกระซิบเสียงต่ำพลางคว้าปืนสั้นใต้เคาน์เตอร์ขึ้นมา “และถ้าเรายังรอดไปได้... ฉันจะคิดบัญชีกับคุณเรื่องที่ละเมิดกฎทุกข้อวันนี้ให้สาสม” กริ๊ก—เสียงปลดล็อกปืนดังขึ้นท่ามกลางความมืดที่ค่อยๆ ปกคลุมห้องครัว เมื่อไฟในเซฟเฮาส์ดับวูบลงพร้อมกัน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นในบทนี้กับผม ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ นะครับ