แขกไม่ได้รับเชิญที่หน้าเตาอบ

คราบเลือดสีเข้มบนเสื้อสูทราคาแพงไม่ได้น่ากังวลเท่าเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังไล่ล่ามาจากทางบันไดหนีไฟ ร่างสูงโปร่งของกันต์กวีพุ่งตัวเข้าชนประตูกระจกฝ้าของห้องครัวอย่างหมดสภาพ แรงกระแทกทำให้กลอนประตูนิรภัยระบบสแกนใบหน้าส่งเสียงเตือน *ปี๊บๆ* แหลมสูง แต่วินาทีชีวิตแบบนี้ นักสืบอิสระจอมกะล่อนไม่มีเวลามาสนองรับระบบรักษาความปลอดภัยใดๆ ทั้งสิ้น เขากวาดสายตาคมกริบประจักษ์ถึงความอลหม่านย่อมๆ ภายในอาณาจักรครัวสเตนเลสสตีลเงาวับ กลิ่นหอมกรุ่นของทรัฟเฟิลและเนยสดแท้ตีเข้าจมูกตัดกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ อย่างน่าประหลาด "เฮ้ย! เข้ามาทางนี้ไม่ได้นะเว้ย!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจตะคอกก้องมาจากหน้าเตาอบบิวท์อิน รณภพ เชฟมิชลินสตาร์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบระดับโรคจิต ยืนถือกระทะทองเหลืองด้ามยาวในมือ ข้อศอกข้างหนึ่งเปื้อนซอสเคอร์รี่สีทองอร่าม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดุจดั่งพญาเหยี่ยวจ้องมองผู้บุกรุกด้วยความระคนตกใจและกรุ่นโกรธ "ถ้าไม่อยากให้สมองผมกระจายติดผนังครัวหรูๆ ของคุณ ช่วยหุบปากแล้วหลบไปก่อน เชฟ!" กันต์กวีสวนกลับทันควัน น้ำเสียงหอบสะท้านแต่แววตาเจ้าเล่ห์ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขาก้าวฉับๆ ไปหลบหลังเคาน์เตอร์เตรียมอาหาร พร้อมกับคว้าชามสลัดมะเขือเทศเชอร์รี่ขึ้นมาถือไว้ราวกับมันคืออาวุธสงคราม "นี่มันครัวส่วนตัวของผม! คุณเป็นใคร? เข้ามาทางไหน? แล้วนั่น... เลือดอะไรติดเสื้อคุณ!" รณภพก้าวฉับๆ เข้ามาประชิด ดวงตาคมกวาดสำรวจสภาพยับเยินของผู้บุกรุกตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าคมคายบึ้งตึงจนแทบหยดเป็นน้ำแข็ง "ออกไปจากครัวผมเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ผมจะแจ้งตำรวจ" "แจ้งตอนนี้ คุณได้ศพผมแถมไปด้วยแน่" กันต์กวีหรี่ตามองเชฟหนุ่มที่สูงไล่เลี่ยกัน แผ่นอกภายใต้เสื้อเชิร์ตสีขาวพับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อกระชับกำลังกระเพื่อมไหวด้วยความโมโห "ข้างนอกนั่นมีคนอยากได้ชีวิตผมอยู่ ถ้าคุณไม่อยากให้ธุรกิจร้านอาหารระดับสามดาวของคุณกลายเป็นฉากฆาตกรรมนองเลือด ก็ช่วยสงบปากแล้วทำเป็นมองไม่เห็นผมทีเถอะครับ" คำพูดกวนประสาทและรอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาเยาะเย้ย ทำให้เส้นเลือดขมับของรณภพเต้นตุบๆ เชฟหนุ่มไม่เคยยอมให้ใครมาทำลายกฎเหล็กของตัวเอง ยิ่งเป็นเรื่องความสะอาดและความเป็นระเบียบในอาณาจักรของเขาแล้ว มันคือเขตหวงห้ามเด็ดขาด "ผมไม่สนว่าคุณหนีใครมา แต่คุณกำลังทำลายสมาธิในการทำซอสของผม และที่สำคัญ..." รณภพยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นเครื่องเทศจางๆ ปะทะเข้ากับประสาทสัมผัสของกันต์กวี "คุณกำลังทำความสกปรกบนพื้นกระเบื้องนำเข้าตารางเมตรละหลายพันบาท ออกไป!" "โอ้โห เชฟครับ ชีวิตคนมีค่ามากกว่ากระเบื้องแผ่นละหมื่นของคุณเยอะนะ" กันต์กวีเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย แต่สายตาแพรวพราวกลับไล่สำรวจใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโกรธ "แต่ถ้ามองใกล้ๆ คุณนี่ก็... หน้าตาใช้ได้เลยนี่หว่า ถึงว่าทำไมสาวๆ ถึงยอมจ่ายเงินหมื่นเพื่อกินอาหารฝีมือคุณ" "ปากดีนักนะ" รณภพกัดฟันกรอด วางกระทะลงบนเตาเสียงดังสนั่นจนวัตถุดิบแทบกระเด็น มือหนาเอื้อมคว้าต้นแขนของกันต์กวีเพื่อลากตัวออกไป แต่มีหรือที่นักสืบตัวแสบจะยอมแพ้ง่ายๆ กันต์กวีอาศัยจังหวะชุลมุนหมุนตัวหลบ แรงเหวี่ยงทำให้ทั้งคู่เสียหลักเซถลาล้มลงไปกองบนพื้นครัว ท่ามกลางถุงแป้งสาลีที่แตกกระจายฟุ้งกระจายราวกับหิมะตกย่อมๆ ร่างสูงโปรغتของรณภพทับอยู่บนตัวกันต์กวีพอดี น้ำหนักตัวที่กดทับทำให้ลมหายใจสะดุด ทั้งห้องครัวตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจรดต้นคอและเสียงหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างแนบแน่น ระยะห่างเพียงคืบทำให้กันต์กวีมองเห็นแพขนตายาวและนัยน์ตาสีเข้มที่ฉายแววสับสนวูบหนึ่ง ส่วนรณภพที่เพิ่งรู้ตัวว่าพวกเขากำลังอยู่ในท่าทางที่ล่อแหลมเกินกว่าเหตุ ใบหน้าหล่อเหลาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ลุก... ออกไปจากตัวผมได้แล้ว ไอ้คนฉวยโอกาส" รณภพกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามยันตัวลุกขึ้น แต่กันต์กวีกลับยกมือขึ้นโอบรอบลำคอของเชฟหนุ่มไว้เป็นหลักยึด พร้อมกับส่งยิ้มพราวเสน่ห์ที่ชวนให้คนมองอยากจะหยิกให้เนื้อเขียว "ใจเย็นสิครับเชฟ เมื่อกี้ผมเกือบตายมานะ ขอพักหายใจบนตัวคุณสักนาทีไม่ได้หรือไง กลิ่นวานิลลาบนตัวคุณหอมดีนะเนี่ย" "กันต์กวี!" ก่อนที่รณภพจะได้เอ่ยปากด่ากราดไปมากกว่านั้น เสียงทุบประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนหยาบคายที่ลอดผ่านเข้ามา ทำให้บรรยากาศความเร่าร้อนเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา "เฮ้ย! ไอ้กันต์ แกอยู่ในนั้นใช่ไหม เปิดประตูไม่งั้นกูพังแน่!" รณภพชะביงัก ดวงตาคมหันไปมองบานประตูกระจกที่เริ่มมีรอยแตกร้าวจากการกระแทก ก่อนจะก้มกลับมามองคนใต้ร่างที่ตอนนี้รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าเลือนหายไป เหลือเพียงแววตาสนเท่ห์และจริงจัง "เห็นไหมล่ะครับ..." กันต์กวีพูดเสียงเบา รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "แขกไม่ได้รับเชิญมาเคาะประตูถึงหน้าเตาอบของคุณแล้ว... เชฟจะเลือกซ่อนผม หรือจะปล่อยให้พวกมันพังครัวสวยๆ ของคุณดีล่ะครับ?" รณภพกัดกรามแน่น ขบคิดชั่งใจอยู่เพียงเสี้ยววินาที ดวงตาคู่คมฉายแววตัดสินใจบางอย่างเด็ดขาด ก่อนที่เขาจะกระชากแขนกันต์กวีให้ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน พร้อมกับคว้ามีดเชฟด้ามยาวขึ้นมาถือไว้ในมือ แล้วก้าวไปประชิดบานประตูกระจกด้วยท่าทีคุกคาม ทว่า... ก่อนที่รณภพจะทันได้เอื้อมมือไปปลดล็อกกลอนประตู เสียงบีพของระบบสแกนใบหน้าจากประตูด้านหลังห้องครัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง... *ปี๊บ! ยืนยันตัวตนสำเร็จ* ทั้งคู่หันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างของบุคคลที่สามก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายของกันต์กวีเย็นเฉียบลงทันที "สวัสดี... เชฟรณภพ ผมมารับตัว 'แขก' ของผมคืนครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูห้องครัวนี้ด้วยกันนะครับ