เชฟผู้พิทักษ์

เสียงโครมครามสนั่นหวั่นไหวที่หน้าเซฟเฮาส์ไม่ได้เป็นแค่เสียงฟ้าผ่าตามฤดูกาลอย่างที่กันต์กวีเคยประเมินไว้ในใจ ทว่ามันคือแรงกระแทกมหาศาลจากภายนอกที่ทำให้บานกระจกฝ้าหนาเตอะสั่นสะเทือนจนเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว เงาร่างทะมึนสามร่างที่ทาบทับผ่านเข้ามาหลังม่านฝนกำลังพังประตูเข้ามาด้วยอุปกรณ์ไฮดรอลิกหนักหน่วง บรรยากาศภายในห้องครัวที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและกาแฟคั่วบดเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายคุกรุ่นของอันตรายที่คืบคลานเข้ามาอย่างไร้ความปรานี “หลบไป!” เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องพร้อมกับที่รณภพพุ่งตัวเข้าคว้าข้อมือของนักสืบจอมกะล่อนอย่างรวดเร็วดั่งเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ แรงกระชากนั้นดึงกันต์กวีให้เซถลาหลุดพ้นจากวิถีของเศษกระจกที่แตกกระจายร่วงกราวลงมากองบนพื้น ทันทีที่บานประตูไม้เนื้อแข็งถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบ ร่างของชายฉกรรจ์ในชุดคลุมสีดำสนิทพร้อมอาวุธครบมือก็ก้าวพรวดเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว กันต์กวีเบิกตากว้าง แม้จะเป็นคนปากไวและผ่านคดีอันตรายมาโชกโชน แต่สถานการณ์เฉพาะหน้าที่รวดเร็วและดิบเถื่อนเช่นนี้ก็ทำให้สมองต้องประมวลผลอย่างหนักหน่วง ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ขยับมือหยิบปืนพกสั้นที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อสูท ร่างสูงใหญ่ของเชฟหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบก็ก้าวขึ้นมาบังหน้าเขาไว้มิดชิด ราวกับกำแพงมนุษย์ที่สร้างขึ้นจากสัญชาตญาณการปกป้องโดยแท้จริง “คุณรณภพ! หลบไปสิครับ ผมมีปะ——” กันต์กวีโพล่งขึ้นด้วยความตกใจ พร้อมกับมือเรียวที่พยายามเอื้อมไปดึงแขนแกร่งให้ถอยหลัง “หุบปากแล้วอยู่เงียบๆ ซะ กันต์กวี” รณภพหันมามองด้วยสายตาดุจัด นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายความโกรธเกรี้ยวและ... ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมอย่างแนบเนียน มันเป็นสายตาที่ทำให้คนถูกดุถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หัวใจดวงที่เคยเต้นเป็นจังหวะเพลย์บอยกลับกระตุกวูบอย่างแปลกประหลาด เปรี้ยง! เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นหนึ่งนัด กระสุนเจาะทะลุกรอบหน้าต่างด้านข้างจนเกิดรูโหว่ สะเก็ดไม้กระเด็นบาดเข้าที่หัวไหล่ด้านขวาของรณภพจนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาเริ่มมีรอยเปื้อนสีแดงฉานซึมออกมาอย่างรวดเร็ว เชฟหนุ่มนิหน้าเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด แต่เขากลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว มือหนาคว้ากระทะเหล็กหล่อหนาหนักที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ข้างตัวขึ้นมาอย่างไร้ความลังเล ก่อนจะซัดมันเข้าใส่ใบหน้าของมือสังหารคนแรกที่พุ่งเข้ามาประชิดตัวอย่างแม่นยำและรุนแรง แรงกระแทกนั้นทำให้ร่างนั้นหงายหลังล้มตึงหมดสติไปทันที “บ้าเอ๊ย คุณโดนยิง!” กันต์กวีอุทานเสียงหลง ความรู้สึกผิดและตกใจพวยพุ่งขึ้นมาจุกอก มือเรียวรีบคว้าจับแขนของรณภพไว้แน่น สัมผัสอุ่นร้อนของเลือดที่เปรอะเปื้อนปลายนิ้วทำให้เขารับรู้ได้ทันทีว่าบาดแผลนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น “บอกแล้วไงว่าอย่าทำตัวเป็นฮีโร่หนังแอคชั่น คุณมันเป็นเชฟนะ ไม่ใช่นักรบหน่วยซีล!” “ถ้าผมไม่ทำ แล้วใครจะคอยเก็บกวาดปัญหาที่คุณไปก่อไว้ล่ะครับ” รณภพกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่หัวไหล่เริ่มแผ่ซ่าน แต่สายตากลับยังคงจดจ้องอยู่ที่มือสังหารอีกสองคนที่กำลังตั้งหลักและเตรียมพุ่งเข้ามาสมทบ “ถอยไปอยู่ที่มุมห้องซะ นี่ไม่ใช่เวลามาเถียงกัน” “ผมไม่ถอย! ผมไม่ใช่เด็กฝึกงานนะที่จะให้คุณมาปกป้องอยู่ฝ่ายเดียว” กันต์กวีประกาศกร้าว ดวงตาคู่คมฉายแวววาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขบวนเช่นนี้ เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่กลับยิ่งทวีความร้อนแรงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของกันและกัน ทำให้รณภพรู้สึกได้ถึงความปั่นป่วนในช่องท้องอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความดื้อรั้นของคนตรงหน้านี่ต่างหากที่ทำให้เขาแทบคลั่ง มือสังหารคนที่สองพุ่งเข้ามาพร้อมกับมีดสั้นวาววับในมือ รณภพดันกันต์กวีไปด้านหลังด้วยมือข้างซ้ายที่ยังใช้งานได้ดี ก่อนจะใช้ตัวเข้าปะทะและบิดข้อมือของอีกฝ่ายอย่างเชี่ยวชาญราวกับนักกีฬาศิลปะการต่อสู้มืออาชีพ ทว่าด้วยความที่บาดเจ็บที่หัวไหล่ ทำให้จังหวะสะดุดเล็กน้อยเปิดช่องว่างให้อีกฝ่ายเงื้อมือหมายจะแทงสวนกลับมา “ระวังครับ!” กันต์กวีไม่ยอมยืนดูเฉยๆ อย่างแน่นอน ร่างเพรียวพุ่งเข้าไปกระโดดถีบเข้าที่ชายโครงของมือสังหารคนดังกล่าวอย่างเต็มแรง จนร่างนั้นเสียหลักล้มลงไปกระแทกกับเคาน์เตอร์ครัวจนข้าวของกระจายเกลื่อนพื้น เสียงแก้วและจานชามแตกกระจายดังสนั่นห้อง ก่อนที่รณภพจะตามไปซ้ำด้วยการเตะตัดขาและกดร่างนั้นไว้กับพื้นด้วยความเด็ดขาด ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมเซฟเฮาส์ มีเพียงเสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนของคนทั้งสองที่ดังแข่งกับเสียงฝนตกกระหน่ำภายนอก รณภพยืนค้ำร่างของมือสังหารไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นกุมบาดแผลที่หัวไหล่ซึ่งเลือดเริ่มไหลซึมออกมามากกว่าเดิม ใบหน้าคมคายเริ่มซีดเผือดลงเล็กน้อยจากอาการเสียเลือด กันต์กวีรีบก้าวเข้ามาประคองร่างสูงทันที ความกังวลฉายชัดผ่านแววตาที่ปกติมักจะซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้เสมอ “ไหนดูซิ... บาดแผลลึกแค่ไหนกันเชียว ปากเก่งนักนะคุณเชฟ” “ผมไม่เป็นไร... แค่รอยข่วน” รณภพฝืนยิ้มมุมปาก แม้ใบหน้าจะเริ่มมีเหงื่อกาฬผุดพรายออกมาตามไรผม ความใกล้ชิดที่หน้าอกแนบชิดกันทำให้กลิ่นหอมเฉพาะตัวของทั้งคู่ผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวเลือด “รอยข่วนบ้าอะไรเลือดไหลขนาดนี้!” กันต์กวีบ่นอุบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด มือเรียวฉีกชายเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกอย่างไม่เสียดาย เพื่อนำมาใช้เป็นผ้าพันแผลชั่วคราวในการห้ามเลือดให้รณภพ “นั่งลงตรงนี้ก่อนเลยครับ ห้ามขยับเด็ดขาด ไม่งั้นผมจะยิงคุณซ้ำจริงๆ ด้วย” รณภพยอมทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้สตูลอย่างจำยอม สายตาคมกริบยังคงมองสำรวจใบหน้าของนักสืบหนุ่มที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำแผลให้เขาด้วยความทนุถนอม แม้ปากจะบ่นไม่หยุดก็ตามที ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากปลายนิ้วของกันต์กวีที่แตะลงบนผิวเนื้อ ทำให้หัวใจที่ด้านชามานานนับปีของเชฟผู้ไร้ใจเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง “ขอบคุณนะ... กันต์กวี” รณภพเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มสงบลง “ไม่ต้องมาพูดจาซาบซึ้งเลยครับ เก็บแรงไว้ตอบคำถามผมดีกว่าว่าไอ้พวกนี้มันตามรอยเรามาได้ยังไง” กันต์กวีเงยหน้าขึ้นสบตา บรรยากาศระหว่างทั้งคู่หยุดนิ่งลงในระยะประชิด ริมฝีปากของทั้งสองห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร เคมีที่ดึงดูดเข้าหากันราวกับแม่เหล็กขั้วตรงข้ามกำลังทำงานอย่างเต็มที่ จนแทบจะหลงลืมไปเลยว่ายังมีร่างหมดสติของมือสังหารนอนอยู่บนพื้นห้อง ทว่า... ก่อนที่บรรยากาศโรแมนติกปนความระทึกขวัญจะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงอีกชุดหนึ่งก็ดังขึ้นที่บริเวณระเบียงด้านหลัง พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องผ่านกระจกเข้ามาอย่างกะทันหัน รณภพขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อสังเกตเห็นสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่ปักอยู่บนเสื้อของร่างที่นอนสลบอยู่บนพื้น ซึ่งเพิ่งจะหลุดจากความมืดเข้าสู่แสงไฟ “ไม่ใช่คนขององค์กรที่เราคิด...” รณภพกระซิบเสียงเครียดด้วยความตระหนักรู้บางอย่างที่เพิ่งกระจ่างชัด “แต่เป็นคนของ ‘ตระกูลคาร์ل’... ศัตรูเก่าของคุณเอง” กันต์กวีชะงักกึก สีหน้าที่เคยผ่อนคลายเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่เดิมพันด้วยชีวิตในตอนนี้นะครับ